Welcome to your senses

Distilled Waters

2011-06-16T12:26:00.000-07:00

சென்னை பைபாஸ் என்றொரு நெடுஞ்சாலை இருக்கிறது. புழலுக்கும் தாம்பரத்துக்கும் இடையே சென்னையை வேண்டா வெறுப்பாய் புறந்தள்ளி நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் இந்தச் சாலையில், அம்பத்தூர் இடுக்கு வழியாக உள்ளே நுழைந்து தினமும் தாம்பரம் செல்கிறேன், பணம் சம்பாதிக்க. செவ்வாய் அன்று ஸ்கூட்டரை உதைத்து தாம்பரத்திலிருந்து வீடு நோக்கி முப்பது கிலேமீட்டர் தீர்த்த யாத்திரை (அதாவது பெட்ரோல் தீர்த்த யாத்திரை) யைத் தொடங்கினேன்.

தாம்பரத்திலிருந்து புறப்பட்ட நானும், கார்மேகத்திலிருந்து புறப்பட்ட இரண்டேமுக்கால் கோடி மழைத்துளிகளும் வெளிப்படையாக மோதிக்கொண்ட இடம் திருநீர்மலை. ஹெல்மெட்டுக்கடியில் காதுகளின் ஓரம் கிசுகிசுப்பாய் பாடிக்கொண்டிருந்த பேலா ஷேண்டே கொஞ்சம் பதற்றமானார். அப்புறம் ம்யூட் ஆனார்.ஒவ்வொரு மழைத்துளியும் பாராங்கல்லாய் பறந்தன. எனது ஹோண்டா ஆக்டிவா மணிக்கு எண்பது கிலோமீட்டர் வேகத்தில் சென்றிருந்ததாலும் மழைத்துளி உத்தேசமாக 9.8 மீட்டர் பர் செக்கண்ட் என்ற கணக்கில் விழுந்து கொண்டிருந்ததாலும், அந்த மோதல் மிகவும் வலிமையாக இருந்தது.. அதாவது, எனக்கு வலித்தது. சுரீர் சுரீர் என்று கூர்மையான ஈட்டிகள் போலப் பாய்ந்து தோலைத் துளைக்க எத்தனித்தன.

சென்னை பைபாஸ் சாலையில் ஒதுக்குப்புறம் என்ற வார்த்தைக்கு இடம் இல்லை. ஓரமாக ஒரு பப்ஸ் கடையில் நிறுத்தி மழைக்கு ஒதுங்கிய சாக்கில், ஒரு வெஜிடபிள் பப்ஸையும் இன்னபிற சமாச்சாரங்களையும் கபளீகரம் செய்து மழை நிற்காது என்று அரைமணி நேரம் கழித்து உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு நனைந்தபடியே செல்வது வழக்கம். ஆனால், இந்தச் சாலையில் அது நடக்கப்போவது இல்லை. அப்போது சம்பந்தமே இல்லாமல் இரண்டு மகாபாரத நிகழ்ச்சிகள் நினைவுக்கு வந்தன.

குருக்ஷேத்திரத்தில் காண்டீபன் எய்த அம்புகள் மழையாய் எழுந்து பீஷ்மர் உடம்பைத் துளைத்தது முதலில் நினைவுக்கு வந்தது. அதுவும் குறிப்பாக பி.ஆர். சோப்ரா ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் காண்பித்த மகாபாரதத்தில், அம்புகள் புறப்பட்டு சுமார் இருபது மாத்திரை அளவுக்கு வானத்தில் பறந்து வர்ண ஜாலங்கள் காட்டி புகைகக்கி, நெருப்பு உமிழ்ந்து, நீர் தெளித்து பொறி பறந்து கடைசியாக பீஷ்மரின் மார்புக் கவசத்தைத் துளைத்து நிற்கும். தனியாக காலியாக இருக்கும் நீண்ட நெடிய சாலைகளில் செல்கையில் இம்மாதிரி கற்பனைகள் கைகொடுக்கின்றன. அந்த நிமிடத்தில் பீஷ்மர் அம்பு மழையில் நனைவதைப்போல எனக்குத் தோன்றியது.. பீஷ்மர் மாதிரியே வாயைத் திறந்தால் வாயில் நீர் தெளித்தது.. ரியர் வ்யூ மிரரைப் பார்த்து "ஆயுஷ்மான் பவ: !" என்று தனக்குத்தானே ஆசிர்வதித்துக்கோண்டேன்.

இனிமேல் நனைவதில் தடையில்லை. ஆனால், மடியில் கனம். செல்போன், வாட்ச், பர்ஸ் போன்ற வஸ்துக்களை ஓரமாக இறங்கி வண்டிக்குள் வைத்தேன். ஹேராம் படத்தில் கமலஹாசன் காசிக்குப்போய் சன்யாசம் வாங்குவாரே.. அந்த மாதிரி, ஒரு பற்றற்ற நிலை.. இனிமேல், இழப்பதற்கு ஏதும் இல்லை.. "ஏகம் நித்யம் விமலம் அசலம் சர்வதே சாக்ஷி பூதம் !" எல்லாம் அந்த திருநீர்மலை ஸ்ரீ நீர்வண்ணப்பெருமாள் காப்பாற்றுவார் என்று total surrender ஆகிவிட்டேன். பரிபூரண சரணாகதி.. ! த்ரௌபதி துகிலுரியப்பட்டபோது இரண்டு கைகளையும் இழுக்கப்பட்ட புடவையைப் பிடித்து இழுக்காமல், சரணாகதியாய் மேலே தூக்கி அந்தப் பரம்பொருளைப் ப்ரார்த்தனை செய்தாளே !! Now thats what i call a total surrender !

அப்படி ஒரு நிலை.. ஓரத்தில் தேங்கியிருந்த நீரை அரக்கத்தனமான வேகத்தில் வந்த லாரி வான்மார்க்கமாக தெளித்து, அருவியில் குளிப்பாட்டுவது போல் குளிப்பாட்டிவிட்டுச் சென்றது.. சாதாரணமான நாளாக இருந்திருந்தால் கோபம், அருவறுப்பு எல்லாம் வந்திருக்கும்.. இப்போது சிரிப்பு வந்தது.. பேரின்பமாய் இருந்தது.. கட்டுப்பாடற்ற எல்லையற்ற கவலையற்ற நிலை.. சட்டை பேண்ட் எல்லாம் தாண்டி உள்ளாடைகள் வரை தொப்பமாய் நனைந்தாகிவிட்டது.. ஹெல்மெட்டுக்குள் "மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ" என்று கேட்டது அனேகமாக ப்ரமைதான்.

மழை விட்டது. வீடு வந்து சேர்ந்தபோது, ஈரம் பிசு பிசுவென உடம்பில் ஒட்டியது கடுப்பாக இருந்தது. !

வனவிலங்குப் பூங்கா !

2011-01-23T18:46:00.000-08:00

விமர்சனப் படம்

2010-12-09T21:11:00.000-08:00

படம் பார்த்தபின் விமர்சனம் செய்வது ஒரு வகை.. படம் பார்த்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, டுவிட்டரிலும் ஃபேஸ்புக்கிலும் குறு-விமர்சனம் செய்வது ஒரு வகை.. படம் வருவதற்கு சில நாட்கள் முன்பே ஊகத்தில் கருத்து தெரிவிப்பது ஒரு வகை.. படம் தயாரிக்க தயாரிப்பாளர் நோட்டு அச்சடிக்க உட்காரும்போதே ஸ்பெக்குலேட் செய்து, இவள்தான் கதாநாயகி, இது அந்த ஆங்கிலப்படத்தின் தழுவல், தெலுங்கு பட உல்டா என நாமாக கதையளப்பது ஒரு வகை..

சும்மா இருக்காமல், இன்னும் ஒரு வகை செய்வோம்..அதற்குமுன், lets hold that thought. !

சினிமா விமர்சனம் என்கிற ஈக்குவேஷனில் மூன்று entityக்கள் உள்ளன. முதலில் சினிமா (சினிமா என்கிற வஸ்து, அதன் தயாரிப்பில் ஈடுபட்டவர்கள் மற்றும் அவர்களின் பயன்).. அடுத்து விமர்சகர்.. அடுத்து வாசகர் அல்லது விமர்சன நுகர்வோர்.

இதில் மிக முக்கியமான இரு variables - விமர்சகர் & வாசகர்.

பெரும்பாலான விமர்சகர்களின் வரிகளைப் படிக்கும்போது, ஒரு அதிமேதாவி தன் பூதக்கண்ணாடியால் பலகோடி ரூபாய் பெருமானமுள்ள, பல பேரால், பல நாட்களாக செதுக்கப்பட்ட முயற்சியை, தனது வாழ்க்கைத் தரம், தனது மன நிலை, தனது அனுபவ அறிவு, தனது கற்பனை, தனது ஆசை, தனது விரக்தி, தனக்குத் தெரிந்த "வெகுஜன" விருப்ப/வெறுப்பு - ஆகிய மட்டக்குறிகள் கொண்டு அளக்கப்பட்ட தேர்ந்த அல்லது தேறாத கருத்தாகத் தோன்றுகிறது.

சில விமர்சகர்கள், அந்தப் படம் தனக்கென ப்ரத்யேகமாக எடுக்கப்பட்டதாக பாவித்து, சிலாகித்தோ அல்லது சின்னாபின்னமாக்கியோ எழுதுகிறார்கள்.
சிலர், "மக்கள்" என்ற பெயர்ச்சொல்லுக்கு "தன்னைத் தவிர உள்ள இதர உயிரினங்கள்" என்ற பொருள் கொண்டு ஒரு படத்தை "மக்கள்" எவ்வாறு க்ரஹிக்கிறார்கள் என்று க்ரஹிக்கிறார்கள்.

இதெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். "சினிமா விமர்சனம்" என்ற ஒரு கோட்பாடு எவ்வாறு உட்கொள்ளப்படுகிறது.. Contrary to the popular belief, விமர்சனத்துக்கும் பட வெற்றிக்கும் பெரிய சம்பந்தம் இல்லை (என சில பல ஆராய்ச்சிகள் தெரிவிக்கின்றன). Metacriticல் அதிக மார்க் வாங்கிய படங்கள் எல்லாமே வெற்றிபெற்ற படங்கள் இல்லை. ஆனந்தவிகடனில் நாற்பதுக்கு மேல் மதிப்பெண் பெற்று டெப்பாசிட் இழந்த பல படங்களும் அதற்கு ஆதாரம்.

அடிப்படையில் சினிமா என்பது சீரியசான ஒரு விஷயம் இல்லை என்பதால், அதன் தரம் "அளவிடப்பட்டு" நுகரப்படுவதில்லை. விளம்பரம் என்னும் மாயைதான் இன்னும் வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயம் செய்கின்றது. விமர்சனம் அளவுகோல் இல்லை - வெறும் Arguement தான் (என்பது என் கருத்து). இன்னும் ஒரு பரிமாணத்தில், ஒரு சுய பரிசோதனையாகத் தோன்றுகிறது. படம் பார்த்தபின் விமர்சனம் படிப்பது இதில் சேர்த்தி. விமர்சகர் அறிவைத் தட்டிக்கொடுப்பதோ அல்லது முகவாயில் விளாசுவதோ - நாம் எப்படி அவருடைய கருத்தோடு ஒப்பிட்டுப் போகிறோம் என்பதைப் பொறுத்து உள்ளது.

சரி, lets bring back the thought. இன்னும் ஒரு வகை.

எனது பழைய பாஸ் கூப்பிட்டு எல்லார் முன்னிலையில் மேனி கூச அளவில்லாமல் பாராட்டி, அடுத்த காரியத்தை கையோடு பணித்து சிரமேற்று செய்யச்சொல்லுவார்... - "I've given you the Oscars.. go make the movie !" என்பார்.

அப்படிச் செய்தால் என்ன.. ? ஒரு மகத்தான சினிமா.. மாசற்ற தயாரிப்பு.. - இன்னும் அப்படி ஒரு படம் வரவில்லை என்ற ஊகத்தின் அடிப்படையில் - ஒரு விமர்சனம் எழுத வேண்டும். A review of a perfect movie, that is still a pre-concept. யோசிப்போம்.. !

அதற்குப் பிறகு சினிமா எடுக்கலாம்.

Unstoppable

2010-11-12T19:57:00.000-08:00

UnStoppable.. நம்ம ஸ்பீட் படம் மாதிரி விறுவிறுவிறுவிறுப்பான படம். லாஜிக் புடலங்காய் எதுவும் கவனிக்காமல், ஒரு லார்ஜ் கொக்க கோலாவை சப்பிக்கொண்டே பார்த்தால் படம் முடியும்போது பாத்ரூமுக்கு ஓடுவீர்கள்.. அதாவது, நடுவில் நகர முடியாமல் கட்டிப்போடும் "High Octane" திரைக்கதை.. டோனி ஸ்காட் (டென்ஸல் வாஷிங்டனின் ஆஸ்தான டைரக்டர் - க்ரிம்ஸன் டைட், மேன் ஆன் ஃபையர், டேக்கிங் ஆஃப் பெல்ஹாம், டேஜாவூ) நம்ம ரஜினிகாந்தை வைத்துப் படம் பண்ண ஆண்டவனை ப்ரார்த்திக்கிறேன்..

என்ன நடந்தாலும் நம்ம டென்ஸல் வாஷிங்டன் காப்பாத்திவிடுவார் என்று நம்பினார் கைவிடப்படார். இப்பொழுதெல்லாம் ஆபீஸில் ப்ரொடக்ஷன் இஷ்யூ வந்தால் கூட, அடுத்த லிஃப்ட்டில் டென்ஸல் வாஷிங்டன் வந்து அபயஹஸ்தம் கொடுப்பார் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது.. !

ஒரு ரயில் இஞ்சினீயரின் சின்ன சொதப்பலில் ஒன்றரை மணி நேரப் படம் ஆரம்பிக்கிறது.. இப்படி எல்லாம் நடக்குமா ? இவ்வளவு கவனக்குறைவாக யாராவது இருப்பார்களா ? என்ற லாஜிக் எல்லாம் வீட்டுக்கு வந்த பிறகுதான்.. தியேட்டரில் " நிவந்தன புருவம், நல் நுதலில்".. !

ஆளில்லாத ரயில், நம்ம ஊர் வியாசர்பாடி ரயில் மாதிரி வேகம் எடுக்கிறது.. கூடவே திரைக்கதையும்.. அந்த ரயிலை அதிக சேதம் இல்லாமல் எப்படி நிறுத்துவது.. அட.. அதற்கென்ன ?! ஹெலிகாப்டரில் ஆளை இறக்கி இண்டிகேட்டர் போட்டு ப்ரேக்கை அமுக்கினால் போச்சு.. ஆனால் மனித மனம் வித்தியாசமாக யோசிக்கிறது.. இப்பொதானே பத்து நிமிஷம் ஆச்சு.. அதெல்லாம் வேண்டாம்.. என்று ஓரமாக ஒரு விருப்பம் எழுகிறது.. இயக்குனர் நமக்கு அடிபணிந்து டாப் கியரில் "அமுக்குடா ஆக்ஸலேட்டரெ !!" என்று தூக்கு தூக்குகிறார். Sheer adrenaline !

படத்தின் பின்னனி இசை.. வாவ் !! முதல் சில சீன்களில் ப்ரிட்ஜின் மீது வெறும் இஞ்சினில் டென்ஸல் வாஷிங்டன்னும், க்ரிஸ் பைனும் நகர்கின்ற காட்ச்சிகளில் இனிமையோ இனிமை.. ! அதே போல படத்தின் திரைக்கதையோடு போட்டி போட்டு ரத்த நாளங்களில் படபடப்பை ஏற்படுத்துகிறது - பின்னனி இசை.. டாப் க்ளாஸ் !

கேமரா, எடிட்டிங் எல்லாமே பக்கபலம்.. இன்ஃபாக்ட், சில பல சொதப்பல்கள் தெரியாமல் இருக்கவும், நடு நடுவில் இரண்டு நிமிட இடைக்கதை செறுகல்களால் படம் தொய்வடையாமல் இருக்கவும் கேமராவும் எடிட்டிங்கும் உதவுகின்றன..

ஆக மொத்தத்தில் another hollywood action movie.. just a class apart !

2010-11-07T22:26:00.000-08:00

Whats the difference between Villain and Super Villain ?

PRESENTATION !!!!!!

--------------------------------------------

All men must choose between two paths. Good is the path of honour, friends and family. Evil... well, it's just cooler. Hit it!

John Stewart

2010-10-30T15:35:00.001-07:00

எந்திரன் - தோற்ற மயக்கங்களோ .. இல்லை காட்சிப் பிழைதானோ !

2010-10-02T11:21:00.000-07:00

நல்லவேளையாக இருபத்தைந்து டாலர் செலவழிக்காமல், இரண்டாம் நாளே இருநூறு ரூபாயில் "எந்திரன்" பார்த்தாகிவிட்டது.

சன் பிக்சர்ஸின் தயாரிப்பில் வெளிவந்துள்ள இந்த ஆண்டின் மிகப்பெரிய படம். சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த், ஐஸ்வர்யா ராய், ஏ.ஆர். ரஹ்மான், ஷங்கர் என பெயர்ப்பட்டியல் பூராவும் பெருஞ்சம்பளக்காரர்கள். தமிழ்த் திரை உலகின் வர்த்தகவட்டத்தை விஸ்தாரமாக்கக்கூடிய ப்ரம்மாண்டம். 2007ன் சிவாஜியைக் காட்டிலும் பல மடங்கு பரபரப்பு.. இப்படி படம் வெளிவருவதற்கு முன்னரே வெற்றியின் வாசனையுடன் கம்பீரமாக வெளியாயிருக்கிறது - எந்திரன்.

எதிர்த்த ரோவின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு ரோமங்கள் சிலிர்த்தெழுந்து அனிச்சையாக விசிலடித்து கைதட்டி ரசிக்கும் ஒரு ரஜினி ரசிகனுக்கும், "ரஜினி படம்னா குழந்தைகளோட போலாம்" என்ற எண்ணத்தில் குடும்ப்பத்தோடு வந்து ஐந்து டிக்கெட்டுகளை வாங்கி சுவாரஸ்யங்கள் எதிர்பார்த்து காத்திருக்கும் "Mr. வெகுஜன"த்திற்கும், "அட.. இது பைசென்டினியல் மேன் உல்டா... அ வெரி பேட் ஐ ரோபோ ரிப் ஆஃப்.." என தன் சுய அறிவுத்திறனை அளந்துபார்க்கும் விக்கிப்பீடியா ப்ரஜைக்கும் - ஒரு உண்மையான சத்திய சோதனை "ரோபோ" என்கிற "எந்திரன்".

விஞ்ஞானி ரஜினி படம் ஆரம்பித்த ஐந்து நிமிடத்திற்குள் ரோபோவை உருவாக்கி முடிக்கிறார்.. அது ஒரு ரோபோ.. அதற்கு எல்லா மொழிகளும் தெரியும்.. நடனம், நாட்டியம், ஓவியம், சமையல், சண்டை - எல்லாம் தெரியும் - மனிதன் பணிக்கும் காரியங்களைச் செய்து முடிக்கும் - என்று இத்தனை நாட்களாக குறைத்து மதிப்பிட்டிருந்த "சராசரி" தமிழ் ஆடியன்ஸுக்கு கற்றுக்கொடுப்பதுபோல் சொல்லாமல், "இதெல்லாம் ஏற்கனவே உங்களுக்குத் தெரிஞ்சது தானே ?" என்பதுபோல் காண்பிக்கிறார்கள். "இதெல்லாம் சூப்பரா+ சுலுவா புரிஞ்சுது தலைவா.. ! நீ மேட்டருக்கு வா !!!" என்று ரசிகன் அடுத்த லெவலுக்கு டக்கென்று தாவிச்சென்று கைதட்ட கைகளை ரெடியாக வைத்துக்கொண்டு நிற்கிறான்.

இங்கேதான் சிக்கல். படத்தில் விஷயம் இவ்வளவுதான்.

காலை உதைத்து தொடையைத் தட்டி தலைமுடியில் தெறித்துப் பறக்கும் நீர்த்துளிகளுக்கு மத்தியில் கண்களில் வெறியுடன் "மலே டா !" என்று சவால் விட்டு REVENGE - பழிவாங்கல்படலம் எடுக்க இன்டெர்வெல் விடும் ரஜினிகாந்த் படம் - எந்திரன் இல்லை.

ரோபோ ரஜினிக்கு "உணர்ச்சிகள்" கற்பிக்கப்பட்டவுடன் விஞ்ஞானி ரஜினி காதலிக்கும் ஐஸ்வர்யா ராயை காதலிக்க ஆரம்பிக்கிறது. சோ, அது வில்லனாகின்றது. ப்ரச்சனை என்னவென்றால், நாம் இனிமேல் அந்த வில்லன் ரோபோவை கைதட்டி ஆரவாரப்படுத்தவேண்டும் என்ற "சொல்லப்படாத" நிர்பந்தம் நம்மை "ethical dilemma"வில் கொண்டுவிடுகிறது.

தியேட்டரில் குழப்பம் ஆரம்பிப்பதும் இங்கேதான். சில பேர் கைதட்டுகிறார்கள்... சில பேர் தயங்குகிறார்கள்.. Not well established !! விஞ்ஞானி ரஜினி - அதாவது நல்ல ரஜினியும் போஷாக்கான ஹீரோவாக இல்லை.. சோகமாவே + சோர்வாகவே காணப்படுகிறார். கெட்ட ரஜினி செய்யும் ரகளைகள், கொலைகள், கோரத்தாண்டவங்களுக்கு கைதட்டுவது நம் பண்பாட்டில் இல்லை.. அட.. ஒரு ரஜினி படத்துக்கு வந்துவிட்டு கைதட்டவில்லை என்றால் எப்படி.. ? ஸ்டைல், மேனரிசம், பன்ச் டையலாக் என எல்லாமே கவனமாக அடக்கிவாசிக்கப்பட்டிருப்பதால் திருவிழாவில் கோலாகலம் குறைவு. Just not a Rajinikanth style.

படத்தின் முன்பாதி கவனிக்கத்தக்கது. வசனங்களும், ஒப்பனைகளும், உடைகளும் ரிச் ! நல்லத்தனமாக இருக்கும் வரை ரோபோ ரஜினியின் காஸ்ட்யூம்கள் அட்டகாசம்.. கடந்த இருபது வருடங்களில் இளமையான ரஜினியின் தோற்றம் - ரோபோ. சந்தானம் என்ன முயற்சி செய்தும் பெரிய காமெடி எதுவும் இல்லை.. சில இடங்களில் ஏ.ஆர். ரஹ்மானின் பின்னணி இசை அட்டகாசம். பாடல்கள் படமாக்கப்பட்ட விதம் - ம்ம்ம்ம்.. ஓகே !!

முன்பாதி - கொஞ்சம் நல்ல கதை என்றால் பின்பாதி - வதை. ரொம்பவும் கொஞ்சமாகவே ரஜினியை ரசிக்கமுடிகிறது.. அதாவது வில்லன் ரஜினியை.. நூற்றுக்கணக்கில் ரஜினியை திரையில் தோன்றவிட்டு கதையை இழுத்தடிக்கிறார்கள். விறைப்பாகத் தோன்றும் ரஜினியின் டைட் க்ளோசப் காட்சிகள் முன்பாதியில் வெகு அழகாக காண்பிக்கப்பட்ட ரஜினிக்கு த்ரிஷ்டி.

கடைசி சண்டைக் காட்சி - பேத்தல். Sphere formation, Snake formation என்று ஹை ஸ்கூல் மாஸ் ட்ரில் கணக்காக நூற்றுக்கணக்கான ரஜினி ரோபாட்டுகள் சண்டை போடுவது அறுபது செக்கண்டுகளுக்கு மேல் நீடிப்பதால் கொட்டாவி விட வைக்கிறது. அது சரி.. ஷங்கர் படம் தானே.. ! கடைசியில் ரோபோ ரஜினி தன்னைத் தானே டிஸ்மேன்டில் செய்து கொள்வதுடன் படம் முடிகின்றது.. அட்லீஸ்ட் ஒரு அரை மணி நேரம் லேட்டாக !

ரஜினிகாந்த் படம் என்றால் என்ன ? ரஜினி நல்லவராக காண்பிக்கப்பட வேண்டும்.. பின், அவருக்கு கெட்டது நடக்க வேண்டும்.. பின், அவர் சோர்விலிருந்து சிலிர்த்தெழுந்து பழிவாங்கி, "நல்லது செய்தால் நல்லது நடக்கும்" என்ற உயர் தத்துவத்தை விளக்கும் விதத்தில் செயல்பட வேண்டும்.. சிவாஜி மாதிரி.. ஆனால், இன்னும் பவர்ஃபுல்லாக..

எந்திரன்.. ரஜினிக்காக செய்யப்பட்ட கதையாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. ரஜினிக்கு இன்னும் மெருகேற்ற வேண்டும்..எந்த ரோலும் - ஹீரோவாகட்டும், வில்லனாகட்டும், didn't have the weights for Rajinikanth. ஆனால் இப்படிப்பட்ட ஒரு கதையை / படத்தை மாபெரும் வெற்றியாக்கக்கூடிய ஒரே லேபிள் - ரஜினிகாந்த்.

டாட்.

நிச்சயதார்த்தம்

2010-09-20T00:13:00.000-07:00

PUMPKIN:A lot of people go to restaurants
YOLANDA:A lot of wallets
PUMPKIN:Pretty smart, huh?
YOLANDA: Pretty smart. I'm ready, let's go, right here, right now
PUMPKIN:Remember, same as before, you're crowd control, I handle the employees

YOLANDA:Got it.
YOLANDA:I love you, Pumpkin.
PUMPKIN:I love you, Honey Bunny.
PUMPKIN:(yelling to all) Everybody be cool this is a robbery
--
Getting engaged today with Srilakshmi

Independance Day - Remembered

2010-08-14T17:05:00.001-07:00

ரோபோ - சூப்பர்

2010-08-06T20:51:00.000-07:00

முதலில் சகிக்கவொண்ணாமல் தோன்றி, மனது ஆறாமல் ஓயாமல், தேயாமல் கேட்டு - பின் பச்சக்கென்று பதிந்து போகும் வழக்கமான ஏ.ஆர். ரஹ்மான் பாடல்கள் ரோபோவில் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு காதுக்கும் கழுத்துக்கும் வேலை கொடுக்க ஆரம்பித்துள்ளன.

கிளிமஞ்சாரோ பாடல் அட்டகாசம்.. இரும்பிலே பாடலில் வரும் "எந்திரன்" என்ற ஹம்மிங் வரும்போது மெய் சிலிர்க்கிறது.. பூம் பூம் ரோபோடா பாடலின் ரீமிக்ஸ் ஸ்லம்டாக் படத்தில் வரும் பாடலை ஒத்து இருந்தாலும் அதிர்கிறது.

வைரமுத்து சில இடங்களில் ஆஹா போட வைக்கிறார். பாக்கி இடங்களில் முகம் சுளிக்க வைக்கிறார் (சில வரிகள் ரொம்ப குழந்தைத்தனமாக இருக்கிறது)..

புதிய மனிதா பாடலில் வைரமுத்து ஜொலிக்கிறார்.
"ஈரல் கனையம் துன்பமில்லை
இதயக்கோளாரேதுமில்லை
...
நான் என்பது அறிவு மொழி
ஏன் என்பது எனது வழி.. "

அதே வைரமுத்து
"செந்தேனில் ஒஸ்ஸாபி
மேகத்தில் பூத்த குலாபி" என்னும்போது நெளிய வைக்கிறார்..

"கூகிள்கள் காணாத
தேடல்கள் என்னோடு.. " - எனும்போது கார்க்கி (புதுசோ?) புன்னகைக்க வைக்கிறார்..

ஆல் இன் ஆல், ரோபோ ம்யூசிக் சூப்பர் !!!

-------------------

பிகு - நண்பன் ஸ்ரீகாந்த் சொல்லி "கிளிமஞ்சாரோ" பாடலில் சின்மயியின் குரல் நுணுக்கத்தை வியந்து கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்..

Just another day

2010-07-30T17:34:00.000-07:00

அமுக்குடா ஆக்ஸலேட்டர.. !

2010-07-28T21:56:00.000-07:00

படம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தால்.. மயக்கத்திலிருந்து விடுபட்ட உணர்வு.. அத்தனை நேரம் கிராமத்தில் இருந்துவிட்டு வந்த "கனவு கலைந்த" நிலை. தெரிந்தோ தெரியாமலோ,.. ஒரு அன் - ஆர்தொடாக்ஸ் படம். சூப்பர்.
சினிமாவின் "கிராமப் படம்" ஃபார்முலாவை உடைத்தெரிந்து பல படங்கள் வர ஆரம்பித்துள்ளன.. எல்லாவற்றையும் பார்த்ததில்லை என்பதனால் அவற்றோடு இந்தப்படத்தை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் தெளிவு என்னிடத்தில் இல்லை.

இந்தப் படத்தில் பல பேரின் நடிப்பு, அபாரம்.. unfortunately overlook செய்யப்படும். அதிகபட்சம் விகடனில் படத்துடன் பேட்டி வரும். அவ்வளவே..

கதை... தெரிந்தகதை.. சுமாராக ஊகிக்கக்கூடிய கதை.. என்றாலும் ஊகிக்க விடாமல், கதையோடு கவனம் சிதறாமல் கூட்டிச்செல்லும் திரைக்கதை.. க்ளாஸ் ! இன்டர்வெல் இல்லாமல் கூட பார்க்கலாம்.. (பாட்டு மட்டும் கொஞ்சம் கைகொடுத்திருந்தால்)

எனக்கு வியப்பாக இருப்பது.. இந்தப் படத்தில் அனாயாசமாக + அனிச்சையாக இருக்கும் perfections. எல்லா கதாபாத்திரங்களையும் நாமே எடை போடுகிறோம்.. அவர்களோடு பழகி அவர்களைப் பற்றி தெரிந்துகொள்கிறோம்.. The movie is open.. and lets us to be judgemental. யாரையும் "நல்லவன்" "கெட்டவன்" என்று சாயம்போட்டு, BGM கொடுத்து பில்டப் தரவில்லை.. நாமாக தெரிந்துகொள்கிறோம்..மெல்லிதான காமெடி இழையோடியபடியே நகரும் இடத்தில், கஞ்சா கறுப்பு நுழையும் போது இடியுடன் கூடிய மழை.. வெல் தாட் !

A. சற்குணம் - இயக்குனரின் முதல் படம். அவருக்கு ஒரு ஷொட்டு ! ஹீரோ.. ஹீரோயின் தவிர்த்த அத்தனை நடிகர்களும் அபாரம்.. ஒளிப்பதிவு ப்ரமாதம்.. எடிட்டிங் - கச்சிதம்.. இசை - சுமார்.. கதை - சுமார்.. திரைக்கதை - ஓஹோ !

இயக்குனர்.. அடுத்த படத்தை "காதல்" இல்லாமல் எடுத்தால் கண்டிப்பாகப் பார்ப்பேன்.. நம்ம தமிழ் சினிமா உடனடியாக வெளியே வரவேண்டிய விஷயங்கள் - காதல், கிறுக்கு (அ) பொறுக்கி ஹீரோ சப்ஜெக்டுகள்...

நம்ம ஊரில் "களவானி" இன்னும் ஓடுகிறதா ? நன்றாக ?

Avatar: Science Behind Pandora

2010-07-26T18:22:00.000-07:00

செப்டம்பர் மாதம்

2010-07-13T20:58:00.000-07:00

வாழ்வின் துன்பத்தை, தொலைத்து விடுவேன்..

ஒரு மாதம் விடுமுறையில் சென்னைக்கு வருகிறேன்..

ஏரோப்ளேன் டிக்கெட் வாங்கிவிட்டு இப்பொழுதுதான் வந்தேன். இப்பொழுதே மிதக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன்.

இராமன், இராவணனை வதை செய்து சீதையை மீட்டு, ரிட்டர்ன் வருவதற்காக புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி நின்றபோது, அவர் பொலிவு எப்படி இருந்ததாம் ? இப்படி..

அண்டமே போன்றது ஐயன் புட்பகம்; அண்டத்து உம்பர்,
எண் தரும் குணங்கள் இன்றி, முதல் இடை ஈறு இன்று ஆகி,
பண்டை நான்மறைக்கும் எட்டாப் பரஞ்சுடர் பொலிவதேபோல்,
புண்டரீகக் கண் வென்றிப் புரவலன் பொலிந்தான் மன்னோ.

அப்படிப்பட்ட பொலிவு.. நிச்சயம்.

Despicable Me

2010-07-10T20:52:00.000-07:00

Despicable Me - வெகு நாள் கழித்து மகிழ்ந்து மனதாற ரசித்து சிரித்து இன்புற்றிருந்த ஒன்றரை மணி நேரம் - இந்தப்படம்.

பாக்கியம் இருந்தால் பாருங்கள்.

பொம்மை படம்

2010-06-19T16:38:00.000-07:00

பார்த்தாயிற்று.. IMAX 3D திரையரங்கில் பார்த்தாயிற்று.. அவ்வளவு ஒன்றும் அபாரமாக இல்லை என்றாலும், அச்சுப்பிச்சுத்தனமாக இல்லை..

இங்கே, நிறைய பேர் "ராவணன்" படத்துக்கு செல்ல ஆசைப்பட்டதாலும், நான் அதைப் பார்க்கக் கூடாது என்ற முடிவில் இருப்பதாலும், துணைக்கு யாரும் இல்லை என்றாலும், கஷ்டப்பட்டு, கொளுத்தும் வெய்யிலில் பஸ் பிடித்து, "Toy Story 3" பார்க்க திரையரங்கில் நுழைந்தேன். குழந்தைகளும், அவர்களைக் கூட்டிவந்த (அனேகமாக) பெற்றோரும் க்யூ கட்டி நின்று கொண்டிருந்தனர். நல்ல வேளையாக கடைசி வரிசையில், நடுவாந்தரத்தில் இடம் கிடைத்தது.. படம் ஆரம்பிக்க இன்னும் பதினைந்து நிமிடங்கள் இருந்தன.

பக்கத்தில் க்யூட்டாக ஒரு சிறுமி உடகார்ந்து கொண்டு Ring Pop (மோதிரம் மாதிரி மாட்டிக்கொண்டு சப்பிச் சாப்பிடவேண்டிய லாலி பாப்) சப்பிக்கொண்டிருந்தாள். பக்கத்தில் அவள் தோப்பனார், என்னைப் பார்த்து, "Man, the tickets costing almost like a vacation.. !" என்றார். தலைக்கு பதினைந்து டாலர் என்ற கணக்கில் ஏழு பேரைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்திருந்தார். ஒன்று தனித்தனியாக "சிங்கிள்"ஆக அலைகிறார்கள்.. இல்லையென்றால் ஒன்று கூடி வத வத என்று பெற்றுத் தள்ளுகிறார்கள். படம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன் குடும்பக் கட்டுப்பாடு விளம்பரம் ஓடினால், அங்கிருந்த தகப்பன்கள் எல்லாடும் பெருமூச்சு விடுவார்களோ என்று எண்ணியபடியே, கொக்கொ கோலாவை உரிஞ்சினேன்.

பக்கத்து சிறுமி பேச ஆரம்பித்தாள். "i'm scared of 3d.. ya know.. they come closer to your face.." - குழந்தைகளின் பயம் எல்லாம் நமக்கு சிரிப்பாக இருந்தாலும், எங்கிருந்தோ ஒரு பரிதாப உணர்ச்சி சுரப்பது விந்தையாக இருக்கிறது.

"oh.. no.. sweety, you dont have to be scared.. it will be fun.. now, who's your favourite character ? woody ? or buzz light year ?"
"woody's sister, Jessie" என்றாள். அட, ஆமாம்லே.. பெண் குழந்தை அல்லவா ?

"i've seen toy story part 1.. and we have a dvd of part 2.. and we have come to see part 3.. will there be a part 4 ? Rey tells me there is a part 4.. Rey tells me part 3 is very good.. is it good ?"
அவள் மழலையாகப் பேசவில்லை என்றாலும், அழகாக இருந்தது.. என்னுடைய அக்காவின் குழந்தை தேஜாவின் ஞாபகம் வந்தது..

"Yes.. it is going to be good.. you are going to love it.. aren't you ?" என்றேன்.. அப்பா பாப் கார்ன் வாங்கிக்கொண்டு வந்திருந்தார்.

டிரெய்லர் போட ஆரம்பித்தார்கள். நான் கோக் வைத்திருப்பதைப் பார்த்து, அவள் தன் இன்னொரு கையில் இருந்த செர்ரி ட்ரிங்கை காண்பித்து, அதன் ஸ்ட்ராவையும் ring popபையும் ஒன்றாக வாய்க்குள் விட்டபடி, "See, I can do both.." என்றாள். "Great !!" என்றபடி டிரெய்லரில் மூழ்கினேன்.

"Toy Story 3"க்கு முன் "Day & Night" என்ற குறும்படம் போட்டார்கள். அப்போதும் பேசிக்கொண்டிருந்தாள் அந்தச் சிறுமி. கொஞ்சம் எரிச்சலாக இருந்தது. கஷ்டப்பட்டு கவனிக்காமல் இருந்தேன். குறும்படம் அபாரமாக இருந்தது. 2டியையும் 3டியையும் ஒன்றாகக் கலந்து நமக்கு சுகமாக+ ரொம்பவும் வித்தியாசமாகக் கதை சொல்கிறார்கள். Simply wonderful. கூடிய சீக்கிரம் யூட்யூபில் வரும்.. அப்போது லின்குகிறேன்.

படம் ஆரம்பித்தது. பக்கத்து சிறுமி 3D கண்ணாடி போடாமல் படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தந்தை அதை கவனிக்கவில்லை.. கண்ணை இடுக்கி சிரமப்பட்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
"Wear your glasses, dear..." என்றேன்..
"No, im scared.. i dont want to see this movie" என்றாள்.

எனக்கு இதில் ஏதாவது கடமை இருக்கிறதா என்று யோசித்துப் பார்த்தேன். இந்தக் குழந்தை யாரென்றே தெரியாது. அவள் தலையை லேசாகக் கோதிவிட்டுவிட்டு.. "Dont be scared... it will be fun.. it will be colorful.. go ahead.. " என்று சொல்லும்போது Woody கதாபாத்திரம் பேச ஆரம்பித்திருந்தது.. அப்பொழுதுதான் இயல்பான அக்கரைக்கும் போலித்தனமான அக்கரைக்கும் எனக்கு வித்தியாசம் தெரிந்தது. கவனம் படத்தின் மீது பதிந்து அதில் மூழ்கினேன்.

பத்து வருடத்துக்கு முன் பார்த்த படம் என்றாலும், பசுமையான நினைவுகள் செட்டென நிகழ்வுக்கு வந்தது. சுவாரஸியமான கதை.. விறு விறுப்பான திரைக்கதை.. துல்லியமான வடிவங்கள், கண்ணைப் பறிக்கும் நிறங்கள்.. (3டி - மன்னிக்கவும், சுத்த வேஸ்ட்) என வழக்கமான பிக்ஸார் பட அம்ஸங்கள் இதிலும். சுகானுபாவம். குழந்தையாக மாறி ரசித்து, சிரித்து, (கொஞ்சமாக) அதிசயித்து மகிழ்ந்திருந்தேன்.

முதல் இரண்டு படங்களைப் பார்த்தவர்களுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். புதிதாகப் பார்ப்பவர்களுக்கு கதை புரியாமல் போக வாய்ப்புள்ளது.

ஒரு பெட்டி நிறைய பொம்மைகள் வைத்து விளையாடி வந்த "Andy" காலேஜுக்கு செல்லும் பருவம் வந்துவிட்டதால், பரனுக்கு செல்ல பொட்டலம் கட்டப்படுகிறது. தவறுதலாக, அந்த பொம்மைகள் ஒரு டே கேர் சென்டருக்கு தானமாக வழங்கப்படுகிறது. அங்கே அந்த பொம்மைகள் படும் அவஸ்தையும், வீடு திரும்ப அந்த பொம்மைகள் போடும் திட்டமும் தான் கதை.

ஆனால் தொய்வில்லாமல் நகர்கிறது. ஜாலியாக !

படம் வழக்கமான சுபத்துடன் முடிந்தது. பக்கத்து சீட்டு சிறுமி தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். பாவம் !

July 4th in Washington

2010-06-17T12:08:00.001-07:00

அமெரிக்-கோயில்

2010-06-05T21:40:00.000-07:00

"கோயிலில்லா ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம்" என்று எப்போதோ படித்த / கேள்விப்பட்ட ஒரு வாக்கியம் டேலஸ் செல்வதற்கு முன் நினைவுக்கு வந்தது.. உடனே நண்பனிடம் தொலைபேசியில் கேட்டேன்..

"டேய்.. நான் இருக்கப்போற வீட்டுக்குப் பக்கத்துல கோயில் ஏதாச்சும் இருக்கா ? "
"ம்ம்.. இருக்கே !"
"ஆஞ்சனேயர் கோயில் ?"
"இருக்குடா.. நீ தோசைக்கல்லும் மிக்சியும் மறக்காம எடுத்துண்டு வா" என்று போனை வைத்துவிட்டான்.

இங்கே வந்து பார்த்தபோது, நல்லவேளையாக நிறைய கோயில்கள் இருக்கின்றன. Dallas / Fortworth - DFW Hindu Temple Society என்று ஒரு பெரிய கோயில் இருக்கின்றது. (பார்க்க படம்)

இங்கே சகல விதமான தெய்வங்களும் சங்கமித்து அருள்பாலிக்கிறார்கள். வட இந்திய சாமிகளுக்கு வாசலில் ஜிப்பாவும் சாக்ஸும் மாட்டிக்கொண்டு "பண்டிட்"கள் பாதாம் பருப்பும், முந்திரிப்பருப்பும் (அவ்வப்போது மோதி லட்டுவும்) ப்ரசாதம் தருகிறார்கள். நம்ம ஊர் சாமிகளுக்கு பனியன் போட்டு பஞ்சக்கச்சம் கட்டிக்கொண்டு குருக்கள் மாமா இருப்பார். பெரும்பாலும் நம்ம ஊர் ஆட்கள்தான் வேதம் சொல்லிப் பார்த்திருக்கிறேன். இந்தக் கோயில் நல்ல ப்ரசித்தி.. ஆரத்தி, மற்றும் முக்கிய நாள் கிழமைகளில் சிறப்பு பூஜைகள் தவறாமல் நடைபெறும். ஃப்ரீயாக கேலண்டர் கொடுக்கிறார்கள். இங்கே பெரிய பார்க்கிங் இடம் இருந்தாலும் சனி ஞாயிறில் பார்க்கிங் கிடைப்பது கஷ்டம். கூடிய சீக்கிரம் "டிரைவ் இன் தர்ஷன்" என்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை..

இது தவிர "ஸ்ரீ கணேஷ் டெம்பிள்" என்ற கோயில் ப்ளேனோ என்ற இடத்தில் இருக்கிறது.. "காரிய சித்தி ஹனுமான்" என்ற கோயில் சனி ஞாயிறில் அன்னதானத்தோடு ஃப்ரிஸ்கோ என்ற இடத்திலும், இர்விங் / ப்ளேனோ இடங்களில் நம்ம ஷீரடி சாயிபாபா கோயிலும் இருக்கின்றன. வெப் சாப்பல் ரோடில் ஒரு சத்ய நாராயணர் கோயில் இருக்கிறது.

சில வட இந்தியக் கோயில்களுக்கு செல்வதில் என்ன ப்ரச்சனை என்னவென்றால், அங்கே எப்படி சாமி கும்பிடுவது என்றே தெரியாது. வெள்ளை வெளேர் சலவைக்கல்லில் சாமி அழகாக இருந்தாலும், பழக்கம் இல்லாததால்,... "ஹாய் ஹவ் ஆர் யூ ! நைஸ் மீட்டிங் யூ !!" என்று வெளியே வந்து விடுவேன்.. என் வழக்கத்தில் தீபாராதனை காமித்தால்தான் முகம் தெரிய வேண்டும்..

இங்கே பெரும்பாலான கோயில்களில் "ஆரத்தி" பாடுகிறார்கள். எல்லாருக்கும் ஸ்லோகங்கள் அச்சடித்த பேப்பர்களைக் கொடுத்து பாட வைத்துவிடுகின்றனர். கோரஸாகப் பாடினால் குரல் வளம் கிண்டலக்கப்படாது என்ற தைரியத்தில் பக்தி மார்க்கத்தில் பயணிக்கலாம்..பயணத்தின் முடிவில் ப்ரசாதம் நிச்சயம்.

தட்சனையாக தட்டில் பெரும்பாலும் "ஒரு டாலர்" நோட்டு போடப்படும். பத்து டாலர் அரிது.. ஃப்ரிஸ்கோ ஆஞ்சனேயர் கோயிலில் $25000 க்கு மேல் உபயமளித்தவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

அங்கே இருக்கும் பெரியவர்கள் குனிந்து நிமிர்ந்து சேவை செய்கிறார்கள். அனைவரும் உட்காருவதற்கு ஒரு குஷன் மேட் இருக்கிறது.. (எதற்கென்று தெரியவில்லை). அதை எல்லாருக்காகவும் போட்டு விடுகிறார்கள். எழுந்து சென்றவுடன் எடுத்து ஓரமாகப் போடுகிறார்கள். பெரும்பாலும் இவர்கள் கையில்தான் ப்ரசாதம் இருக்கும்.

"நீ எல்.ஏ பஞ்ச்சாபகேசன் பையனா ?"
"இல்லையே நான் டெக்ஸாஸ் தாண்டினது கிடையாது.. "
"ஓ !.. எல். ஏ வுல உங்களைப் பார்த்தாமாதிரி ஞாபகம்.. இங்க வரதுக்கு முன்னாடி அங்கேதான் இருந்தேன்.. "
"ஓ !! ஓ.கே.. இன்னும் கொஞ்சம் தயிர் சாதம் போடுங்கோ !" என்று தட்டைக் காமிப்பேன்..

எல்லா இடங்களிலும் இப்படித்தான் நிலமையா என்று தெரியாது.. ஆனால், டேலஸைப் பொறுத்த மட்டில், கோயில் பஞ்சமே இல்லை.
இந்தியா திரும்புவதற்குள் ஹூஸ்டன் கோயிலுக்கு சென்றுவிட வேண்டும் என்று ஆசை.. மீனாக்ஷி அருள் புரியட்டும் பார்க்கலாம்.

நாணயம்

2010-05-18T11:24:00.000-07:00

மேலே காண்பது போல, இந்த தேசத்தின் ஐம்பது மாநிலங்களின் பெயரோடு ஐம்பது வகையான நாணயங்கள் அச்சிடப்பட்டுள்ளன. "50 State Quarters" என்ற முனைப்பில் இங்கே உள்ள 25 cent நாணயங்களின் பின்னால் ஒவ்வொரு மாநிலத்தின் பெயரும், அந்த மாநிலம் அமெரிக்காவுடன் இணைக்கப்பட்ட வருடமும் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும். நடுவில் , அந்த மாநிலத்தின் சிறப்புத் தன்மையோ, அங்கே புகழ் பெற்ற ஒரு இடமோ இடம்பெற்றிருக்கும்.

நான் உட்பட நிறைய பேர், ஐம்பது நாணயங்களையும் சேகரிக்க முற்பட்டுள்ளோம். எக்கசக்கானோர் (புது வார்த்தை) ஏற்கனவே சேகரித்து முடித்து ஃப்ரேம் போட்டு மாட்டிவிட்டனர். நான் இதுவரை பத்து பீராய்ந்துள்ளேன். இங்கே மொத்தமாக நூறு மில்லியனுக்கு மேலோர், இந்த நாணயங்களை சேகரித்துள்ளனர்.

கொஞ்சம் கணக்கு போடுவோம்.

இந்த 25 cent தயாரிப்பதற்கு 5 centக்கும் குறைவாகவே செலவாகும். மொத்தமாக 39 பில்லியன் நாணயங்கள், இந்த வகையில் அச்சடிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த நாணயத்தை நீங்கள் சேகரிக்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கோள்வோம் - அதை சேகரிப்பதால், சுற்றாடலிலிருந்து அதை நீக்கிவிடுகிறீர்கள். ஆக cost price ஐ விட ஐந்து மடங்கு லாபகரமான Selling Price. அமெரிக்க அரசுக்கு இதுவரை - இந்த முனைப்பினால் உருவாகிய நிகர லாபம் - 4.6 பில்லியன். பேஷ் !

உட்கார்ந்த இடத்தில் அத்தனை நாணயங்களையும் இன்டர் நெட்டில் வாங்கலாம். ஆனால் அதில் என்ன ஸ்வாரஸ்யம் இருக்கிறது. அதனால், மெதுவாக பாக்கெட்டில் அடிதட்டும் சில நாணயங்களில், இவ்வகைகள் தட்டுப்பட்டால் தனியாக சேர்த்துவைத்திருக்கிறேன்.

அங்கே, சென்னையில் பள்ளி நாட்களில் H, M T என்று தனித்தனியாக பொறிக்கப்பட்ட ஒரு ரூபாய் நாணயங்களைச் சேகரித்துக் கொடுத்தால் HMT வாட்ச் கிடைக்கும் என்று யாரோ கிளப்பிவிட்ட புரளியில் சுகமாக மாட்டிக்கொண்டு சூடா மிட்டாய் வாங்கக் கொடுத்த ரூபாய் நாணயங்களை மிச்சம் பிடித்து சேர்த்து வைத்த ஒரே தடவைதான், நான் இந்தப் பழக்கத்தில் இருந்த ஒரே காலம்.

அப்புறம் இங்கே அமெரிக்கா வரும் வழியில் பெல்ஜியம் நாட்டின் ப்ரஸ்ஸல்ஸ் ஏர்போர்ட்டில் சாக்லேட் வாங்கும் போது சில்லறையாக மாற்றிய யூரோக்களைப் பார்க்கவே ஆசையாக இருந்தது. பத்திரமாக சேர்த்து வைத்திருக்கிறேன். அப்புறம் இந்த ஐம்பது.

நம்ம ஊரில் அபூர்வமாக சில நாணயங்கள் வித்தியாசமாகத் தென்படும். புது ஒரு ரூபாய் காசுகளில் நிறைய வித்தியாசங்கள் இருந்தன..

இந்தியாவில், ஒரு விதமான ப்ரச்சனை இருக்கிறது. நம் ரூபாய் நாணயங்களைத் தயாரிக்க ஒரு ரூபாய்க்கு மேலே செலவாகிறது. அதனால்தான் அந்த நாணயம் மலிவாகி புழக்கத்திலிருந்து மெதுவாகத் தேய்ந்து வருகிறது. பத்து பைசாவும், நாலணாவும் பார்ப்பதே அரிது. எட்டணா எப்போதாவது கிடைக்கிறது.. எனது ஊகத்தில் இந்த நாணயங்கள் அச்சடிப்பது நிறுத்தப் பட்டிருக்கிறது.

இதில் இன்னுமொரு ப்ரச்சனை.. உதாரணத்திற்கு ஓரு ரூபாயை எடுத்துக்கொள்வோம். ஒரு ரூபாய் நாணயத்தை அச்சடிக்க ஒரு ரூபாய்க்கு மேல் செலவாகிறது. மேலும், ஒரு ரூபாய் நாணயத்தின் உலோகம்(எஃகு) ஒரு ரூபாய்க்கு மேல் மதிப்பு கொண்டது. எனவே, சிலபேர் இந்த ஒரு ரூபாய்க்களை கையகப்படுத்தி, உருக்கி ப்ளேடு செய்து ஏற்றுமதி செய்து லாபம் கொள்கின்றனர். இன்னும் என்னென்ன எல்லாம் நடக்கிறதோ..

-..

அடுத்த பதிவிற்கும் இதே போட்டோ தான். பதிவின் பெயர் டெக்ஸாஸ்.

யாரடி நீ !

2010-05-07T16:12:00.000-07:00

இன்றைக்கு எப்படியாவது அவளிடம் கேட்டுவிட வேண்டும். இரண்டரை வருடம் தவியாய்த் தவித்து.. அவளின் கவனத்தை ஈர்த்து, கண்ட மேனிக்கு இம்ப்ரெஸ் செய்திருக்கிறேன்.. எல்லாம் அவள் சம்மதத்திற்காக..அவளுக்கும் என் அனுகுமுறை பிடித்திருந்தது. அவள் "உம்" என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் சம்மதம் தெரிவித்தால் போதும். வாழ்க்கை ஸுவர்க்கமாகும். புது அர்த்தம் பிறக்கும்..

ஆனால் கேட்கத் தயக்கமாக இருந்தது.. என்னதான் இரண்டு வருடப் பழக்கம் என்றாலும், இந்த விஷயம் கொஞ்சம் டெலிகேட், இல்லையா ? தைரியம் வேண்டும்.. முடிவு தெரியாமல் எவ்வளவு தூரம்தான் பயணிக்க முடியும் ?

தோள்களைக் குலுக்கி தைரியம் வரவழைத்துக் கொண்டேன்.. ஆமாம் என்றால் சந்தோஷம்.. இல்லை என்றால்... ? "தாவணி போனால் சல்வார் உள்ளதடா !!" என்ற பாடல் ஞாபகம் வந்தது.. அதானே !!

சாரதா சுப்ரமணியம் என்ற பெயர்ப்பலகை எழுதியிருந்த கதவில் மெதுவாக தட்டினேன்.

"யெஸ் ?" என்னை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் உள்ளே வரச் சொன்னாள்.

"ஹை ! சாரதா.." மெதுவாக இளித்தேன்..

"வாட்ஸ் அப்.."..

இந்த கேள்விக்கு எப்படி பதில் சொல்வேன் ? எப்படி ஆரம்பிப்பேன்.. நாக்கு தழுதழுக்க ஆரம்பித்தது.. வெளியே போய்விடலாமா ?

"நத்திங் மச்.. !" என்று ஈனஸ்வரத்தில் சொன்னதில், அவள் கவனம் என் மேல் விழுந்தது.. புருவத்தை நெறித்து கூர்மையாகப் பார்த்தாள்..

"வெல்.. ! ஜஸ்ட் வாண்டட் டு நோ.. இஃப் ஐ ஹேவ் பீன் நாமினேட்டட் இன் திஸ் ப்ரமோஷன் சைக்கிள் ?"

கேட்டுவிட்டேன். அவள் ஒற்றை வார்த்தை பதிலில் இனி, வாழ்க்கை திசை மாறும்.

Dallas 75240

2010-04-26T06:10:00.000-07:00

அவங்களால முடிஞ்சத அவங்க செஞ்சாங்க..
என்னால் முடிஞ்சதை நான் செஞ்சேன் !

Back to my innocent wait

2010-04-24T08:43:00.000-07:00

நான் திருந்தாத ஒரு விஷயம்.. எதிர்பார்ப்பு !

S Ve Shekar

2010-04-18T17:37:00.000-07:00

"டாக்டர் ! கொஞ்ச நேரம் ஆச்சுன்னா திடீர்ன்னு ட்ரஸ்ஸையெல்லாம் கிழிச்சிட்டு ஒட்டுத்துணியில்லாம ரோட்டுல ஓடனும்ன்னு தோணுதே.. !! இதை எப்படியாவது குணப்படுத்தங்களேன்.. !"

"பயப்படாதீங்க.. ! இது ஒரு வகையான Mania !!"

"ஓ.. அப்படியா.. !"

"ஆமாம்.. ! பிறந்தமேனியா !"

-------

2010-04-16T14:08:00.000-07:00

Tamil is a sweet language most of the times. But the irony is முரண் நகை.

San Antonio செலவு

2010-04-06T05:46:00.000-07:00

செலவு என்றால் பயணம்..

நீராவி

2010-04-01T19:39:00.001-07:00

இன்று காலை ஏழு பதினொன்றுக்கு எனக்கு வானத்தில் பறக்க கற்றுக்கொடுத்த வாத்தியார் இறந்துபோனார். அன்று மாலை துக்கத்துடன் மொட்டை மாடியின் மதில் சுவரில் நின்று கொண்டிருந்தேன். வாத்தியாரின் குடும்பத்தினர் அழுததை மனக்கண்ணில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். சோகம் - எனக்குக் கற்றுத்தரப்படாத ஒரு சொல். உணர்ச்சிகளுக்கு அப்பார்ப்பட்ட நிலைகள் மட்டுமே பாடம். கற்பனைக்கும் நிச்சயத்துக்கும் நடுவே ஒரு பயணம். நீண்ட பயணம்.. வாத்தியார் இட்டுச் சென்ற ஒரு பயணம். அந்த கற்பனைகளின் எல்லைகள் முடிவது போல எழுந்தது. அந்தப் பயணத்தை வழி நடத்திய வாத்தியார் ஒரு வெள்ளை ஒளிவெள்ளத்தில் மறைவது தெரிந்தது.. அந்த ஒளி மறைந்து சூழ்ந்த இருட்டில் பயணம் முடிந்தது.

வாத்தியாரின் மனைவி மார்பில் அடித்துக்கொண்டு குரல் எழாமல் தழுதழுத்து அழுதது கண்ணில் தெரிந்தது. அவர் உயிருடன் இருந்திருந்தால், அதிலிருந்து ஒரு பாடம் சொல்லிக்கொடுத்திருப்பார் என்று தோன்றியது. Hypothesis.. உயிருடன் இருந்திருந்தால்.. எங்கள் பாடங்களின் சூட்சமமே அதில்தான் அடங்கியிருந்தது. "நீராவி பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன ?" என்று வாத்தியாரின் குரல் முதல் பாடத்திலிருந்து இன்னும் உயிருடன் செவிப்பறையில் கேட்டது.

மூன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன் என் மேஜைக்கு காப்பி கொண்டுவந்து கொடுத்த ஆனந்தன் - அவன் தான் அவர் ஆனான். வெள்ளிக்கிழமை பாருக்கு சென்றபோது துவங்கிய உரையாடல் வரலாறு ஆனது. அன்றையிலிருந்து நான்காவது நாள் எனக்குப் பறக்கக் கற்றுக்கொடுத்தார் வாத்தியார். கரும்பலகையில் ஒரு வட்டத்தைப் போட்டார். பின்னர் எங்கள் கற்பனையில் அந்தக் கோட்டை அழிக்கச் சொன்னார். முதலில் சிரித்தோம். பின்பு கால்களை நேராக வைத்து, க்ளாஸை மேஜையில் வைத்து மனதை ஒரு நிலைப் படுத்தி புருவங்களை நெருக்கிப் பார்த்தோம்.. நிஜம் என்பது நிச்சயமான, அளவுள்ள, பரிணாமங்கள் கொண்ட கற்பனை. என்பதை உணர்ந்தோம். வெள்ளைக் கோடு மறைந்தது. அடுத்த பாடம் நாளைக்கு.

அமானுஷ்யம் எதுவும் இல்லாத சூட்சமங்கள். மனித மனம் தனக்குத்தானே விதைத்துள்ள கட்டுப்பாடுகளை கடந்தால், அளவு இல்லாத வெளி. அந்த வெளியில் கற்பனையின் தீற்றத்தின் திறன் மனிதனின் இப்பொழுதைய சக்தியைக் காட்டிலும் பல மடங்கு பெரியது. Belief and imagination are perpendiculars. Reality meets at ninety degrees. எனக்கும் வாத்தியாரின் அக்கா பையனுக்கும் தான் பாடம். தினமும்.

நான் வானத்தில் பறந்த நாளை என் வாழ் நாளில் மறக்க முடியாது. இறக்கைகள் என்பது அப்பட்டம். ஒரு எல்லைக் கோடு. அந்த எல்லையை எட்ட முடியாததால்தான் அதைத் தாண்டிய நிலைக்குச் செல்ல முடியாத சிறையில் அடைபட்டுக் கிடக்கிறோம். எல்லைக் கோட்டை கற்பனையில் அழித்தோம். அந்த எல்லை அடைய அடைய, அதைத் தாண்டிச் செல்லச் செல்ல - பறந்தோம். கைகள் விரிக்காமல், காலை அகட்டாமல்... பறப்பதற்கு அடையாளமாக நாம் கற்பனை செய்யும் எந்த விஷயத்தையும் செய்யாமல், பறந்தோம்.. காற்று முகத்தில் அடித்தது.. தலைமுடி பறந்தது.. சுதந்திரம்.. புவி ஈர்ப்பு அற்ற நிலை. எந்த விதமான தொடர்பும் இல்லாத நிலை.. freedom. பற்றற்ற நிலை.

நான் வசித்துவந்த அப்பார்ட்மென்டில் ஒரு முதியவர் பார்த்துவிட்டார். யாருக்கும் தெரியாமல் நாங்கள் செய்து வந்த படிப்பு பொதுக்கருத்துக்கு அப்பாற்பட்டது. முதலில் "நீங்களா ?" என்ற கேள்வி, பின்பு "சிறுவர்கள் பயப்படுவார்கள்.. இல்லையென்றால் பின்பற்ற ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்.. அது ஆபத்தில் முடியலாம்" என்ற போதனைகள் ஆனது. அவர்கள் பேசியதெல்லாம் வார்த்தைகளாக மட்டுமே உணரப்பட்டது. அதன் அர்த்தங்கள் உயிரில்லாதவை என்ற உண்மை தெளிவாகத் தெரிந்தது. சுதந்திரத்துக்கு தடை என்பது non-existing. கற்பனையில் மட்டுமே சாத்தியம்.

குடும்பம், பந்தம், பாசம் எல்லாம் போலித்தனம் என்பது தெரிந்தது. உணர்வுகள் என்பது வெறும் interpretation. உண்மை நிலை அல்ல. வாத்தியாரின் போதனைகள் அத்தனையும் காதில் ரீங்காரம் இட்டுக்கொண்டிருந்தன.

அவர் மனைவி அழுதது மறுபடியும் தெரிந்தது. நானும் அவர் அக்கா பையனும் அவரைத் தேற்றினோம். "குடிகார நாய்களா... கொண்ணுட்டீங்களே.. !".. உணர்வுகளின் அடிமைகள் சொல்லும் வார்த்தைகள்.. வாத்தியார் இறந்துவிட்டார். நீர். ஆவி. மொட்டை மாடியில் மெல்லிதாக ஒரு காற்று வீசியது.. பாட்டிலை மூடிவிட்டு பறக்க ஆரம்பித்தேன்..

தொப்.

பட்டாபிஷேகம் முற்றிற்று .. !

2010-03-13T04:41:00.000-08:00

நிகழும் மாசி மாதம் ஒரு சுக்ரவாரத்தில், கிழக்கே சூலம் இருக்கையில், சுபயோகம் கூடிய சுபதினத்தில் சிகைத்திருத்தம் நடைபெற்றது. பதினாறு டாலர்களை க்ரெடிட் கார்டிலிருந்து பிதுக்கி எடுத்துக்கொண்டார்கள் என்பதைத் தவிர ஸ்வாரஸியமாக எதுவும் இல்லை. நவநாகரீக நங்கையர் நாவிதர்களாக நடமாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

நம்ம ஊர் மாதிரி அரசியல் சினிமா எதுவும் பேச்சுக் கொடுக்கவில்லை. "ஒபாமா ஹெல்த்கேர் எல்லாம் எங்க ஊர் பே கமிஷன் மாதிரி உல்லுலாங்காட்டி போல ஆயிடும் போல இருக்கே !" என்று பேச்சு கொடுக்கலாமா என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கும் போது, எனக்கு முடி வெட்டுக்கொண்டிருந்த டீனா, "ஓ ! வுட் யூ லுக் அட் தட் ?" என்று டி.வியை காட்டினார். மைக் டைசனுக்கும் ஹோலிஃபீல்டுக்கும் சண்டை நடக்குமா நடக்காதா என்று ஒரு ஸ்போர்ட்ஸ் சேனலில் விவாதம் நடந்துகொண்டிருந்தது. "வாட் டூ யூ திங்க் ?" என்று திமிர்ந்த ஞானச்செருக்கோடு கேட்டாள்.

"தீஸ் பீப்பிள் ஆர் க்ரேஸி !" என்று பொத்தாம்பொதுவாகச் சொன்னேன். "யூ ஆர் ரைட் !" என்றாள். அந்தப் பாராட்டில் சிலிர்த்தெழுந்த என் கழுத்து ரோமங்களை கத்திரிக்கோல் வெட்டிச் சாய்த்தது.

நான்கு நிமிடத்தில் நான்கு மாத சாகுபடி அறுவடையானது. காதுக்கும் கழுத்துக்குமிடையே மூடப்பட்டிருந்த தென்றல் நெடுஞ்சாலை திறக்கப்பட்டு போக்குவரத்து ஜிலீரென்று ஆரம்பமானது. பெரும்பாரம் தலையிலிருந்து இறக்கிவைக்கப்பட்டது போன்றதொரு புத்துணர்வு.

பகை இழந்தானும் - நெடு நாள் வளர்த்த
சிகை இழந்தானும் - பாரம் குறைந்து புத்
தகை கொள்வார்.. என்றும் எதிலும்
மிகை என்பது நன்றன்றன்றோ !

எப்புடி ?

பட்டாபிஷேகம்

2010-01-23T14:12:00.000-08:00

அமெரிக்கா வந்து மூன்று மாதங்கள் ஓடிவிட்டன. நாட்கள் எல்லாம் நத்தை வேகத்தில் சென்றாலும் மாதங்கள் மனோவேத்தில் பறக்கின்றன. ஐன்ஸ்டீனின் ரிலேட்டிவிட்டி தியரி மாதிரி.. ஆனால் மல்டி லெவல் ரிலேட்டிவிட்டி.

உண்ண உணவு, உடுக்க உடை, இருக்க இடம், பணம் செய்யப் பணம், செல்போன், லேப்டாப், இன்டெர்னெட், பக்திக்கு பிள்ளையார் படம், குளிருக்கு க்ளவுஸ், தலைவலிக்கு டைகர்பாம், மக்குக்கு பதிலாக காலியான தயிர் டப்பா.. என ஜபர்தஸ்தாக ஒருவழியாக சென்னையில் வாழ்ந்த வாழ்க்கைமுறையை இங்கேயும் நிலை நாட்டிய நேரத்தில்... தலைமுடி கண்ணை மறைத்தது.

பள்ளி நாட்களில் அதிகப்படியாக முடி வளர்த்து வாயின் நுணியைக் குவித்து, மூக்குக்கு வெளியே நகர்த்தி மேல் நோக்கி ஊதினால், ஒரு கொத்து மயிர்கள் காற்றில் இலகுவாக பறந்து மறுபடி வந்து கண்ணை மறைக்கும்.. கொஞ்ச நாட்களுக்கு அது பேஷனாக இருந்தது. பயாலஜி மாஸ்டர், முன்னம் பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்த நண்பனை, முடியைப்பிடித்து தூக்கி பளேரென்று அறைந்த அடுத்த நாளிலிருந்து க்ளோஸாக முடி வெட்டிக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன். பேஷனை விட தற்காப்பு முக்கியமானது.

"தலைக்கு மேல வேலை" என்று சும்மா வெறும் ஜோக்காக இருக்கும் சிகை திருத்தும் செயல், கொஞ்சம் சீரியசானது என்பது சிலபேருக்கு மட்டும் தெரிந்தது. அம்பட்டனின் (இது ஏன் இழிசொல்லாக மாறியது என்பது எனது உண்மையான வருத்தம்) ஒரு தவறான கீரலில் ஒரு மாதம் நரகமாகும். One bad whip of a Scissor and there's no going back... unless there's a fast growing back.

சலூன் என்பது சுடுகாடு மாதிரி. "சமரசம் உலாவும் இடமே !"... அதாவது, நான் போகும் சலூன்கள்... அதாவது, வட சென்னையில் இருக்கும் சலூன்கள்..

டிப்பிக்கல் (அருமையான ஆங்கில வார்த்தை) சலூன் எப்படி இருக்கும் ? ஒரு பத்துக்குப் பதினைந்து அடி ரூம்.. துரு பிடித்த ஷட்டருக்குப் பின்னால் ஒரு சன் ஸ்க்ரீன் கண்ணாடி தடுப்பு, அதன் ஒரு ஓரத்தில் கதவு... எப்பொழுதும் திறந்தே இருக்கும்.. உள்ளே நுழைந்ததும் ப்ரதானமாக இரண்டு சுழல் நாற்காலிகள் (அதில் சிறுவர்களுக்கென்று தனியாக ஒரு ஃப்ளோர் இருக்கும்.. ஷேவிங் செய்கையில் தலை சாய்த்துக்கொள்ள ஒரு வசதி.. உள்ளங்காலை அமர்த்திக்கொள்ள ஒரு குஷன் சீட் என பிரமாத சொகுசாய் இருக்கும்), அதன் முன்னேயும் பின்னேயும் பூதாகாரமான கண்ணாடிகள்... அதில் ஸ்ரீதேவி, மாதுரி தீக்ஷித் படங்கள்.. (ஆண்கள் மட்டுமே வரும் சலூனில் ஸ்த்ரீக்களின் படங்க்ள் வைப்பது ஒரு மிகப்பெரிய சைக்காலஜி ட்ரிக்).. சுவற்றில் ஒட்டினாற்போல் நீள வாக்கில் அலமாரி.. அதன் மேல், பத்துப் பதினைந்து சீப்புகள், (ஒன்றிரண்டு பளிச்சென்று இருக்கும்.. பாக்கி எல்லாம் ஹரப்பா மொஹஞ்சதாரோ காலத்தவை).. அப்புறம் தலையில் தண்ணீர் தெளிப்பதற்கென்று கொக்கு மாதிரி கழுத்து வளைந்த பச்சைக்கலர் பாட்டில் (தலைமுடி வெட்டும் வைபவத்தில் எனக்குப் பிடித்தது இந்த தண்ணீர் தெளிக்கும் விளையாட்டு).. பவுடர் டப்பி, அப்புறம் சின்னச்சின்னதாய் பாரின் டப்பாக்கள்.. என்ன இருக்குமோ தெரியாது.. அதை யாருக்கும் பயன்படுத்திப் பார்த்ததில்லை.. ஈசான்ய மூலையில் ஒரு டி.வி இருக்கும்.. ரொம்பவும் வசதி குறைந்த சலூனில் ரேடியோ இருக்கும்.. இடது ஓரத்து கப்போர்டுதான் கல்லாப் பெட்டி.. வலது ஓரத்தில் சரைக்கும் கத்தி + டோபாஸ் பிளேடு பேக்கட்..

பின்னங்கண்ணாடியின் கீழே நீளமான பென்ச்.. கொஞ்சம் வசதியான சலூன்களில் குஷன் போட்ட பென்ச்.. அதன் மீது குவிந்து கிடக்கும் தினத் தந்தி பேப்பர்... சினிமா மலர்.. தினத்தந்தி செய்திகள் எல்லாம் எமோஷனலாக இருக்கும்.. 'கதறக் கதறக் கற்பழிப்பு !!".. "கத்தியால் கோரமாக வெட்டிப் படுகொலை !!" (ஒரு செய்தியை மிக அழுத்தமாக சொல்லவேண்டுமென்றால், வல்லின மெய்களை பயன்படுத்திப் பாருங்கள்).. இப்படி சில பேப்பர்கள்.. முழு பக்கத்துக்கு சினிமா நடிகைகள் பொஸ்டர் நிறைந்த பேப்பர்கள்.. ஆண்டியார் பதில்கள் என்று கேனத்தனமான பேப்பர்கள் என்று .. தினத் தந்தி கலர்ஃபுல்லாக இருக்கும்.. மக்கள் இப்படியும் செய்தி வாசிக்கிறார்களா என்று தோன்றும்..

பெஞ்சின் மெறுமூலையில் ஒரு அட்டைத் தடுப்பு.. அதற்கு அந்தப்புறத்தில் ஒரு தண்ணீர் டாங்க்.. ஷேவிங் செய்யும்போது, க்ரீமையும் ஒரு கிண்ணத்தில் தண்ணீரையும், ஒரு கெமிக்கல் ப்ராஸஸ் மாதிரி தயார் செய்யும் இடம் அது... நடுவில் ஒரு ஷெல்ப்.. அதில்தான் ப்ரேதங்களைப் போர்த்தும் போர்வைகளன்ன துணிகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும். சன்னமான வேகத்தில் சுழலும் ஃபேன்.. காற்றில் பறக்காத துண்டிக்கப்பட்ட ப்ரோட்டீன் முடிகள்.. வளைவு வளைவாய்... கொத்துக் கொத்தாய்..

இப்படித்தான் இருக்கும் - எங்க ஊர் சலூன்.

ஒவ்வொரு வாரமும் ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பது சலூன் கடைக்காரருக்கு தீபாவளி மாதிரி.. எவ்வளவு வேகமாக வெட்டினாலும், குறைந்த பட்சம் இருபது நிமிடங்கள் எடுக்கும்.. "என்ன சம்முகம்... லேட்டாகுமா.. வெளியூருக்கு போனும்" என்று ஒருவர் எட்டிப்பார்த்து விசாரிப்பார்.. சலூன்காரர், பெஞ்சில் இருப்பவர்களை ஒரு நோட்டம் விடுவார்.. தலைக்கு இருபது நிமிடம் (literally) என்ற கணக்கு போட்டு ஒரு எஸ்டிமேஷன் கணக்கு போடுவார். நானும் சில சமயம் இந்த மாதிரி நோட்டம் விட்டுவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பிவிடுவேன்.. இல்லையானால், ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை முழுவதும் தினத் தந்தி படிப்பதிலேயே கழிந்துவிடும்.. சிறுவர்கள் இருந்தால்.. தக்குனூண்டு மயிருக்கு எத்தனை நேரம் ஆகப்போகிறது என்று தப்புக்கணக்கு போடக்கூடாது... அவர்கள் அரங்கேறினால் ஒவ்வொரு கீறலுக்கும் முடிந்துவிட்டது போலவே தோன்றும்.. ஆனால், பெரியவர்களுக்கு ஆகும் அதே நேரம்தான் இவர்களுக்கும்.. லேசாக வழுக்கை விழுந்தவர்களுக்கு, ironically, வழக்கத்தைவிட அதிக நேரம் பிடிக்கும்..

எல்லாம் முடிந்துவிட்டது.. அப்பாடா.. அடுத்து நாம்தான் என்று நினைக்கும்போது, சலூன்காரர் ஒரு business proposition செய்வார்.. "ன்னா.. சொற சொறன்னு இருக்கு... ஷேவிங் பண்ணிக்கலாமா.. ?" என்று என்னமோ கூட்டுமுயற்சி மாதிரி கேட்பார்.. முடி வெட்டிக்கொண்டவர், அந்த "மாயக்கண்ணாடியில்" ஒரு சினிமா நட்சத்திரம் தன் ஒப்பனை சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்ப்பதைப் போல பார்த்துவிட்டு.. "எழவு... ஆமாம்லே.. செஞ்சிடு" என்று உத்தரவிடுவார்.. வெட்டப்படும் ஒவ்வொரு ரோமத்துக்கும் ரோமாஞ்சனமாகும் சலூன்காரர் (மன்னிக்கவும்.. கொஞ்சம் அதிகப்படியாக எதுகை மோனையில் எழுதிவிட்டேன்),... குஷியாகி க்ரீமை குழைக்க ஆரம்பிப்பார்.. நாம் நேற்றைய தினத்தந்தியை படிக்க ஆரம்பிக்கவேண்டியதுதான்.

நிற்க.. இந்தப் பதிவிற்கு ஏன் பட்டாபிஷேகம் என்று நாமகரணம் சூட்டினேன் ?

சலூன்கடையிலிருந்து வெளியே வந்து வீட்டுக்கு நடக்கும்போது, ரொம்பவும் வித்தியாசமாக இருக்கும்.. காதுக்கு இடுக்கில் அதிகமாக காற்று வீசுவதுபோல இருக்கும்.. எங்கோ வலிப்பது போல இருக்கும்... சட்டையில் முடி பிசுபிசுப்பாய் ஒட்டி இருக்கும்.. முடிவெட்டிக்கொண்டு வீடு திரும்பும் நாட்கள் மட்டுமே, அழுக்காய் தெருவில் நடமாடும் உரிமை கொண்டவை. You have a right to remain dirty.

அப்படி ஒரு நாளில் திரும்பி வந்து கொண்டிருக்கும்போது, எதிர்த்தவீட்டு மாமா எட்டிப்பார்த்துக் கேட்டார் - "என்னப்பா.. பட்டாபிஷேகமா ?" என்று.. வினோதமாக இருந்தது.. சலூனுக்குப் போய் வந்த சர்வ லட்சண அடையாளங்களைப் பார்த்துப் புரிந்துதான் கேட்டார் என்பதால், .. " ஹெ ஹெ ! ஆமாம் மாமா !" என்றேன்.. "அமாவாசையாச்சே ! அம்மா சொல்லலையா ?" என்று கலாச்சாரக் கேள்வி கேட்டார்.. அதற்கு என்ன சொல்லி மழுப்பினேன் என்று நினைவில்லை.. ஆனால், முடிவெட்டிக்கொள்ள செல்வதற்கு இன்னுமொரு நிக் நேம் கிடைத்தது அங்கேதான்.

மறுபடி, விட்ட இடத்துக்கு வருவோம். ஷேவிங் எல்லாம் செய்து முடித்தபின் அவரை விடுதலை செய்துவிட்டு, அவர்மேல் போர்த்தப்பட்ட துணியை உதறுவார்.. இந்த சமயத்தில்தான், பெஞ்சில் இருப்பவர்கள், அந்த சத்தம் கேட்டு அக்கம்பக்கம் பார்ப்பார்கள்.. யார் அடுத்து, என்று.. அடுத்து நாம்தான் என்றால், thats the moment of truth ! பேப்பரை பக்கத்தில் இருப்பவரிடம் கொடுத்துவிட்டு மஹாராஜா அரியணையை நோக்கி நடக்கும் கம்பீரத்தில் நடந்து எந்தக்காலை வைத்து ஏறுவது என்று தயங்கி, ஒரு மாதிரியாக ஏறி, கொஞ்சம் வளைந்து நெளிந்து சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்தபின் எதிரே தெரியும் நம் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம் என்று தோன்றும்.. என்னதான் நல்லதாக கண்ணாடி வாங்கி வீட்டில் வைத்தாலும், அந்த சலூன் கண்ணாடியில் தெரியும் முகம், அந்தப் பொலிவு, வீட்டில் நிச்சயமாக இருக்காது. மஹாராஜவின் அங்கியை போர்த்திவிட்டு மந்திரியின் பணிவுடன் "ஷார்ட்டா, மீடியமா ?" என்று கேட்பார்.

கிட்டத்தட்ட புதிதாக ஒரு மன்னனுக்கு முடிசூட்டு விழா நடந்து முடிந்தது போல இருக்கும்.. நல்ல பொருத்தமான பெயர்தான் - பட்டாபிஷேகம்.

மீடியம் என்று சொன்னால், முடி வெட்டியதே தெரியாது.. சும்மா காதுக்கு அருகில் கத்திரிக்கோலால் சப்தம் எழுப்பிவிட்டு, "போதுமா சார் !" என்று கேட்டால், நிஜம்மாக மீடியமாக வெட்டியது போல்தான் தோன்றும்.. ஒருதடவை அப்படி ஏமாந்தபின், எப்பொழுதுமே "ஷார்ட்" அல்லது "நல்லா ஷார்ட்" அல்லது "சம்மர் கட்".

கொஞ்ச நேரத்துக்குத்தான் மஹாராஜோபசாரம் எல்லாம்.. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மரியாதை தேய்ந்து மோவாய்க்கட்டையில் கைவைக்கப்படும்.. அதற்கப்புறம் சலூன்காரரின் கைப்பாவையாக மாறியாகவேண்டும்.. அஃதே நலம்.

ரொம்ப நேரம் நம்மை கண்ணாடியில் தோன்றும் நம் சுந்தர வதனத்தைப் பார்க்க விட மாட்டார்.. கன்னத்தில் கைவைத்து இடது மூலையைப் பார்க்கவைத்துவிட்டு வலது பக்க ரோமங்களை வெட்டிக்கொண்டிருப்பார்.. இப்பொழுதுதான் ஸ்ரீதேவிக்கும் மாதுரி தீக்ஷித்துக்கும் வேலை.. சலூன் கடையில் மட்டும் பெண்களின் படங்களை வெறித்துப் பார்ப்பதில் தவறேதும் இருக்கப்போவதில்லை.. ஆனால் அச்சிற்றின்பமும் சொற்ப நேரத்துக்குத்தான்.. இடதுபக்கம் வெட்ட வருகையில் வலது பக்கம் திருப்பினால், பார்ப்பதற்கு எதுவுமே இருக்காது.. வெறுமென கத்திரிக்கோலின் வீச்சை காதில் வாங்கியபடி உட்காரவேண்டியதுதான்..

உங்கள் வயதையும், அந்த சலூனில் அனுபவத்தையும் பொறுத்து, உரையாடல் ஆரம்பமாகும்.. "ஜாப்ல இருக்கீங்களா ?".. "ஆமாம்... !" .. "கம்ப்யூட்டரா.. ?" .. "ஆஹ்.. ஆமாம்.. !".. "எம் மச்சான் பொண்ணுகூட அதுல தான் வேல செய்யுது.. காலேல போனா.. ராத்திரிக்குதான் வருது.. புழியறானுங்கல்ல ?" என்று உரையாடல் நீளும்.. கொஞ்சம் வயதானவராக இருந்தால் அரசியல்.. "பே கமிஷன் எல்லாம் ஐவாஷ் சார்.. சொம்மனாங்காட்டிக்கு வோட்டு வாங்க.. ".. வட சென்னை சலூன் கடைக்காரர்கள் எல்லாரும் Politically active.

எல்லாம் முடிந்தபின் முகம் பேயறைந்தார்ப்போல் இருக்கும்.. இப்பொழுதுதான் பவுடர் போட்டு ஸ்பாஞ்சால் மூஞ்சியைத் துடைப்பார்.. பின்னர், நம்மைக் கட்டிப்போட்ட அந்த துணியிலிருந்து விடுதலை செய்வார்.. வேட்டி கட்டிக்கொண்டு செல்லும் சில நாட்களில், இந்த துணியை எடுக்கும்போது கவனமாக பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இனிமேல் மஹாராஜா பதவி விலக வேண்டியதுதான்.. "போதுமா சார் ?".. மெதுவ்வாக இறங்கி முன்னும் பின்னும் பார்த்து.. நம்ம லட்சணம் அவ்வளவுதான் என உணர்ந்துகொண்டு, பாக்கெட்டில் கைவிட்டு இருபத்து ஐந்து ரூபாயை (1996) எடுத்து கொடுத்தால் சந்தோஷமாக வாங்கிக்கொள்வார்.. நாவிதர் !

இங்கே !! ?

நாளைதான் செல்கிறேன்.. Wish me luck !

ஐ ஹேவ் அ ட்ரீம்

2010-01-18T06:07:00.000-08:00

இன்று அமெரிக்காவில் "மார்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் தினம்". விடுமுறை.

படத்தில் நீங்கள் காண்பது "ரோஸா பார்க்ஸ்" என்ற பெண்மணியின் முழு உருவச்சிலை. டேலஸ் டௌன்டௌனில் நிறுவப்பட்டிருக்கும் இந்தச் சிலைக்குப் பின்னால் ஒரு கதை இருக்கிறது.

1955 வருடத்தில், நிறபேதங்களின் உச்சக்கட்ட நாட்களில், ரோஸா பார்க்ஸ் என்பவர் மான்ட்கோமரி என்ற அலபாமா நகரத்தில் ஒரு பஸ்ஸில் ஏறினார். அமர்ந்தார். அவர் அமர்ந்த இருக்கை, கறுப்பு நிற மக்களுக்கா ஒதுக்கப்பட்டது.. பேருந்தின் முன் பக்க இருக்கைகள் பத்து - வெள்ளை நிற மக்களுக்கானது.. அவர் ஏறியபின் பேருந்து நின்ற மூன்றாவது நிருத்தத்தில் சில வெள்ளை மக்கள் ஏறியதில் சிலருக்கு இருக்கை இல்லாமல் நிற்க நேர்ந்தது.. இதனால், அந்தப் பேருந்தின் நடத்துனர் ரோஸா அமர்ந்திருந்த இருக்கை வரிசை முழுவதையும் எழுந்திருக்கச் சொன்னார். மூன்று பேர் எழுந்துகொண்டனர். அந்த நொடியிலிருந்து வரலாற்றின் பக்கங்களிலிருந்தும், அந்த இருக்கையிலிருந்தும் பிரிய மறுத்தார் - ரோஸா பார்க்ஸ்.

"When that white driver stepped back toward us, when he waved his hand and ordered us up and out of our seats, I felt a determination cover my body like a quilt on a winter night."

அந்த நிகழ்வின் பின்விளைவாக அவர் கைது செய்யப்பட்டார். இவருக்கு முன்னால் பல கறுப்பு மக்கள் இதே போல கைது செய்யப்பட்டிருந்தாலும், இந்த நிகழ்வு பெரிது படுத்தப்பட்ட அளவினால் வரலாறாகின்றது.

இந்தப் ப்ரச்சனைகளுக்கு குரல்கொடுக்கப் புதிதாக ஒரு எழுச்சி இயக்கம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது - மான்ட்கோமெரி இம்ப்ரூவ்மென்ட் அசோசியேஷன் என்ற அந்த இயக்கத்துக்கு புதிதாக அங்கே குடிபெயர்ந்திருந்த மார்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் என்பவர் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார்.

அமெரிக்க காலத்தின் பாதையில் இந்நிகழ்வுகள் ஒரு முக்கியமான திருப்பமாக அமைந்தன.

இந்த நிகழ்வின் எதிரொலியாக கறுப்பு மக்கள் பேருந்தில் பயணிப்பதை புறக்கணித்தனர். சும்மா ஒன்றிரண்டு நாட்களுக்கு இல்லை... முழுதாக முன்னூற்று எண்பத்தோரு நாட்கள். அதன் அதிர்வலையாக நடந்த பல சட்ட மாற்றங்கள், மன மாறுதல்கள், சமுதாய மாறுதல்கள் - இன்றைய அமெரிக்காவை செதுக்கின.

மார்டின் லூதர் கிங் - நம்ம ஊர் மஹாத்மா காந்தியடிகளின் கொள்கைகளில் ஈர்க்கப்பட்டு அதே மாதிரி சுதந்திர ய்த்தத்தை அமெரிக்காவில் அரங்கேற்றினார். Non-violent resistance !

இவரது சொற்பொழிவுகள் வரலாற்று சிறப்புவாய்ந்தவை. வாஷிங்டன்னில் இவர் அரங்கேற்றிய "I have a dream" என்ற உரை இன்றளவும் பிரபலமாக உள்ளது. அதில் எனக்குப் பிடித்த வரி - ""I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin, but by the content of their character.""

இவரது உரைகள் பிரபலமாக ஆரம்பித்தன.. இவர் உரைகளைக் கேட்க ஆயிரக்கணக்கில் கூட்டம் கூடியது.. ஊடகங்களின் கவனம் அதனால் கிடைத்தது.. அதன் மூலம், அமெரிக்க தேசத்தையே அவர் கருத்து சென்றடைந்தது. இந்த கூட்டங்கள், அமெரிக்காவின் முக்கியமான சட்ட சீரமைப்புக்கள் அமைய உதவின.. அந்த சட்ட மாற்றங்கள், கறுப்பு நிற மக்களின் வாழ்க்கை நிலையை உயர்த்தின..

இன்று பேரக் ஒபாமா என்ற கறுப்பர் அமெரிக்காவை ஆள்கிறார்.

இவர் தேர்தலுக்காக போட்டியிட்டபோது யாரோ ஒருவர் எழுதியது இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது.

Rosa Parks sat so Martin Luther King could walk
Martin Luther King walked so Obama could run
and Obama is running so our children can fly

சுபம்

குளிர்

2010-01-07T04:55:00.000-08:00

டேலஸ் நகரில் குளிர் வாட்டி எடுக்கிறது, குறைந்தபட்சம் என்னை. அவஸ்தை என்பதை விட, போர் அடிக்கிறது என்றே சொல்லவேண்டும். சுளீர் என்று வெய்யில் பார்த்து ரொம்ப நாளாகிறது. இதை டைப் செய்யும்போது வெளியே -14 டிகிரி... வெளியே சென்று லேப்டாப்பை வைத்தால், குளிரில் தானாக டைப் அடித்துக்கொள்ளும். இந்த ஊரில் எல்லாரும் ஃபாரன்ஹீட் கணக்கில் டிகிரியை குறிக்கிறார்கள். அப்படிச் சொன்னால் எனக்கு உறைக்க மாட்டேன் என்கிறது. 7 டிகிரி ஃபாரென்ஹீட் என்பதைவிட -14 டிகிரி செல்சியஸ் தான் உண்மை நிலையை குறிப்பதுபோல உணர்கிறேன்.

சும்மானாச்சும் வெளியே போய்விட்டுவந்தால், முகம் சில்லிட்டுக்கிடக்கிறது. சிரிக்க முடியவில்லை.. வாய் திறக்கமுடியவில்லை... இப்பொழுதெல்லாம் வெளியே பனியில் போய்விட்டுவந்தால், கண்ணாடிமுன் நின்று பார்த்து எல்லா ரியாக்ஷன்களும் வேலை செய்கின்றனவா என்று ஊர்ஜிதப்படுத்திக்கொள்கிறேன்.

இந்த ஊர்க்காரர்களுக்கு இது பழக்கமான விஷயம் என்றாலும், இந்த வருடம் போல் எப்போதும் இருப்பதில்லை என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். "செ ! இந்த வருஷம் வெய்யில் பிளக்குது.. போன வருஷத்தைவிட இப்பொ ஜாஸ்தி" என்று மே மாதத்தின் வெகுஜன டையலாக் நினைவு வந்தது.

பனியன், ஜட்டி, சட்டை, பேன்ட், ஸ்வெட்டர், ஜெர்க்கின், ஸ்கார்ஃப், க்லவுஸ், குல்லா... எல்லாவற்றையும் மாட்டிக்கொண்டு, நிலாவில் நீல் ஆம்ஸ்ட்ராங் நடந்தது போல ரோட்டில் நடந்து செல்கிறேன். அந்த ரோட்டில் பெரும்பாலும் யாரும் நடந்து செல்வதில்லை.. இந்த ஊரிலேயே பொதுவாக நடப்பதில்லை... ஆபீஸ் வந்துவிட்டால் ப்ரச்சனையில்லை.. உள்ளே கதகதப்பாக இருக்க ஹீட்டர் முழுவீச்சில் ஓடும்.

எப்படியோ, இன்றைய சீதோஷ்ணத்திற்கு ரோட்டில் ஐஸ் தேங்கிக் கிடக்கிறது என்பதால் அலுவலகம் செல்லப்போவதில்லை. இன்னுமொரு போரிங் டே !

ஏரோப்ளேன்

2010-01-04T05:31:00.000-08:00

சனிக்கிழமையன்று டேலஸ் விமான நிலையத்துக்கு அருகே (கிட்டத்தட்ட உள்ளே) அமைந்துள்ள ஏர்போர்ட் அப்ஸர்வேஷன் ஏரியாவிற்குச் சென்றிருந்தோம். விமானங்கள் புகுந்த வீட்டிலிருந்து பிறந்த வீட்டுக்குள் நுழைவது போல இருக்கும் லேண்டிங் காட்சிகளை வெகு அருகில் இருந்து பார்க்க முடிந்தது.

எவ்வளவு அருகில் என்று இங்கே க்ளிக் செய்து பாருங்கள்.

Dreams in the Air

2010-01-03T07:21:00.001-08:00

களி & சாம்பார்

2010-01-01T05:15:00.000-08:00

ஜனவரி ஒன்று - ஆருத்ரா தரிசனம் என்று அம்மா சொன்னவுடன், களி & சாம்பார் ஞாபகம் வந்தது. ஞாபகம் வரும்போதெல்லாம் பெருமூச்சு வருகிறது, இங்கே அமெரிக்காவில் (அமெரிக்காவில் இருந்து ப்ளாக் எழுதினால், குறைந்தபட்சம் மூன்று முறை அமெரிக்கா என்ற வார்த்தை இடம்பெற வேண்டும் என்பது சட்டம்).

புது வருடத்தை ஒரு விஷப்பரிட்சையுடன் (சரியாகச் சொல்வதானால், பலகாரப் பரீட்சை) ஆரம்பிக்க தீர்மானித்தேன். அம்மா ஸ்கைப்பில் சொல்லச் சொல்ல டேலஸ் நகரத்தின் ஒரு மூலையில் திருவாதிரை களி தயார் ஆனது. அக்டோபர் மாதக் கடைசியில் அமெரிக்கா (அப்பாடா, மூன்று முடிந்தது) வந்ததிலிருந்துதான் என் சமையல் ப்ரதாபங்கள் ஆரம்பம். ஆனால், அது ஒரு இனிமையான + வெற்றிகரமான நிகழ்வாகிக்கொண்டிருப்பதை நினைத்தால் மகிழ்வாக இருக்கிறது.

நியூ யார்க் ஏர்போர்ட்டில் ஆரம்பித்தது அதிர்ச்சி... சென்னையில் ஹோட்டலுக்குள் மெனு கார்டை படிக்கும் பழக்கம் அவ்வளவாக எனக்கு இல்லை. உத்தேசமாக "தோசை" என்று சொன்னால், "சாதா தோசையா ?" என்று கேட்பார். "வேற என்ன தோசை இருக்கு" என்று புத்திசாலித்தனமாக கேட்டால், தமிழ் நாட்டின் ஜாதி எண்ணிக்கையை விட அதிகமான வகைகளை பட்டியலிடுவார். அவர் ஒப்பிக்கும் வேகத்தில் மனதிலேயே தோசை வார்த்துப் பார்ப்பேன்.. மனம் அலைபாய ஆரம்பிக்கும்... எதை எடுப்பது, எதை விடுவது... நூற்றுக்கு எண்பது தடவை, வெயிட்டர் கடைசியாகச் சொன்ன தோசை ஜாதியைத் தான் ஆர்டர் செய்வேன்.. "இந்த ஹோட்டல்ல கோபி மசாலா தோசை நல்லா இருக்கும்" என்று சொல்லிக்கொள்வேன்.

நியூ யார்க்கிலிருந்து டேலஸுக்கு போகக் காத்திருந்த வேளையில், பசித்தது. அங்கே இருந்த ஒரு கடைக்குள் நுழைகையில், என்ன வாங்கலாம் என்று யோசித்தேன். அந்த நிமிடத்தில் இருந்து "வெஜிடேரியன்" என்பது எனது முக்கியமான அடையாளம் ஆனது. நம்ம ஊரில், எந்த மாமிச உணவாக இருந்தாலும் , அதற்கு ஈக்குவெலண்ட் காய்கறி உணவு வகை உண்டு.. என் நண்பன் சிக்கன் 65 வாங்கினால், நான் கோபி 65 வாங்குவேன். ட்ரேகன் சிக்கனுக்கு ட்ரேகன் பொட்டேட்டோ... என்று போட்டிக்குப் போட்டி ஐட்டம் இருக்கும்.. இங்கேயும் அப்படி இருக்கும் என்று எதிர்பார்த்து, மேலே பட்டியலிட்டிருந்த உணவு வகைகளின் பெயர்களை எழுத்துக்கூட்டி படிக்க ஆரம்பித்தேன். "பேக்கன், பீஃப், சிக்கன், ஸ்டீக், பெப்பரோனி, போர்க், ஷ்ரிம்ப்" இவை இல்லாத உணவுவகைகளே காணோம். ஒன்று இரண்டு இருந்தது.. அவைகளை நம்ப மனம் மறுத்தது. ஒரு ஹெர்ஷீஸ் சாக்லேட் வாங்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தேன். "இனிமேல் சமைக்க ஆரம்பிக்க வேண்டும்".

என் நண்பன் நன்றாகச் சமைப்பதால், ஒரு தமிழனின் அடிப்படைத் தேவைகளான சாம்பார், ரசம், கூட்டு , கறி எல்லாம் நிம்மதியாகக் கிடைத்தன. அவனிடம் குருகுல வாசம்.. காய்கறி நறுக்கிக் கொடுப்பது.. சாதம் வடிப்பது... காப்பி போடுவது என்று ஒத்தாசையாக செய்து கொண்டிருக்கிறேன்.

திடீரென்று ஒரு நாள், பெரும் விஞ்ஞானிகளுக்குத் தோன்றும் ஒளிக்கீற்று எனக்குள் தோன்றியது.. ஐஸக் நியூட்டன் ஒரு ஆப்பிளைப் பார்த்ததும் எப்படி ரியாக்ட் செய்தாரோ, அதே மாதிரி. என் விஷயத்தில் அது ஒரு பீட்ரூட். இதை வைத்து அல்வா செய்யலாமே, என்று எண்ணம் - சபலம் - ஆசை - பேராசை - திட்டம் - முடிவு போன்ற பல கட்டங்களைத் தாண்டி செயலில் இறங்கினேன். இரண்டு மணி நேர முதலீட்டில் என் வாழ் நாளின் முதல் அல்வா "பொளுக்" என்று இனிப்பாக சத்தம் போட்டது. அட்டகாசம்.

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை என் சமையலறை சகாப்தத்தில் வெளிவந்த சக்ஸஸ்ஃபுல் ஐட்டங்கள்
- ரவா உப்மா
- பீட்ரூட் அல்வா
- ரவா கேசரி
- பால் பாயசம்
- பயத்தம் பருப்பு பாயசம்
- சர்க்கரைப் பொங்கல்
- வெண் பொங்கல்
- புளி கொஸ்து
- வெஜிடபிள் மேகி
- குடமிளகாய் / கேரட் / உருளைக்கிழங்கு கறி

இப்பொழுது, களி & சாம்பார்.

தனி ஒருவனுக்கு உணவில்லையேல், ஜகத்தில் சமைத்திடுவோம் !

நீங்கள் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த புதிய ஆண்டு, மகிழ்ச்சி நிறைந்ததாக அமையட்டும்.

One more snowfall, in Dallas

2009-12-25T03:02:00.000-08:00

Created with Admarket's flickrSLiDR.

தொழில் நுட்பம்

2009-12-19T17:59:00.000-08:00

காலை எழுந்தவுடன், நேராக கிச்சனுக்குப் போய் எலக்ட்ரிக் ஸ்டவ்வில் தண்ணீர் வைத்து கொதிக்கவைத்து, French Press Coffee makerரில் Star Bucks House Blend காப்பிப் பொடி போட்டு,கொதிக்கும் வெந்நீரை ஊற்றி கலக்கி, கொஞ்சமாக நுகர்ந்து வாசனை கரைவதற்குள் அதை மூடி வைத்துவிட்டு, கொழுப்பில்லாத பால் கேனை எடுத்து, கப்பில் ஊற்றி, மைக்ரோவேவில் வைத்துவிட்டு.. கிச்சனிலிருந்து வெளிவந்து ஹாலில் சோபாவில் நேற்றிரவு விட்டெரிந்துப் போயிருந்த ரிமோட்டுகளை துழாவி எடுத்து, LCD TVயையும், ப்ளூ ரே ப்ளேயரையும் சொடக்கிவிட்டு, நேராக இன்டெர்னெட்டிலிருந்து YouTube, Netflix, Blockbuster, Pandora எல்லாவற்றையும் Blu Ray Playerரிலிருந்தே மேய்ந்துவிட்டு, கடைசியாக Pandora ரேடியோவில் Fireflies பாடலை ஓடவிட்டு, திரும்பவும் கிச்சனுக்கு செல்லும் வழியில், ஹீட்டரை அட்ஜஸ்ட் செய்துவிட்டு, மைக்ரோவேவிலிருந்து கப்பை எடுத்து, டிக்காஷனை ஊற்றி, சர்க்கரை போட்டு, Hand blenderல் விப் செய்து கலக்கி, நுரை மேவ, காப்பி எடுத்துக்கொண்டு ஒரு Dunkin Donut Glazed எடுத்துக்கொண்டு, அது ஒரு கடி, காப்பி ஒரு சிப் என காலை ஆரம்பமாக, அவசரமாக காலைக் கடன் கழிக்கப் போனேன்..

"டேய்... மக்கை எங்கே வெச்சிருக்கே !!! ?"

ஓற்றுமை / வேற்றுமை

2009-12-15T16:29:00.000-08:00

ஒற்றுமை - இரண்டும் நம்ப முடியாத கதை (வேட்டைக்காரன் கதை தெரியாது.. இருந்தாலும் நிச்சயமாக அப்படித்தான் இருந்தாக வேண்டும்). இரண்டுமே கலர் கலராக காதில் ரீல் பூவை சுற்றும். கடைசி வரைக்கும் பில்ட் அப் இருக்கும். ஜிகினா ஹீரோயின்கள் இரண்டிலும் உண்டு. அவ்தார் படத்தின் பின்னணி இசையை எடுத்து வேட்டைக்காரனில் போட்டால் நன்றாகவே எடுபடும்.

அடிப்படையில், இரண்டு படத்தின் ஜெனெர் ஒன்றுதான். மசாலா ! (அவ்தார் படத்தின் குழுவினரின் அபரிமிதமான உழைப்பு இந்த வார்த்தையை பொய்யாக்கக்கூடும்.. பார்த்துவிட்டு சொல்கிறேன்).

இரண்டு படத்தையும் டிரெய்லர் பார்த்து கதை சொல்லிவிடலாம். அப்புறம் எதற்குப் படம் பார்க்கவேண்டும் என்றால், அந்த அனுபவத்திற்காக..

நீங்கள் பிறந்த இடம், வளர்ந்த வளர்ப்புக்கு ஏற்ப உங்கள் ரசனை வேறுபடும் என்பதால், இவ்விரு படங்களின் ஒற்றுமையை உங்களால் உணரமுடியாமல் போகலாம். இரண்டையும் ஒரே தளத்தில் பதிப்பிட்டு ரசிப்பீர்களேயானால், நல்ல முதிர்ந்த நிலையை அடைந்துவிட்டீர்கள் என்று பொருள். ஒரே தளத்தில் வைத்து மதிப்பிட்டு, ஆனால், இரண்டையுமே ரசிக்காமல் இருந்தால் டூ பேட். அவ்வப்போது ஜோதியோடு ஐக்கியமாக கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

வேற்றுமை - ஹீரோ பில்ட் அப். பன்ச் டையலாக். குத்துப் பாட்டு. இன்ன பிற..

பனி மழை

2009-12-04T06:15:00.000-08:00

டேலஸ் நகரத்தில் பனி மழை என்பது அபூர்வமான ஒரு சம்பவம். அரைக்கை சட்டை அணிந்துகொண்டு ஒரு புதன்கிழமை காலை, சாலையைக் கடக்கையில் அது நிகழ்ந்தது. துகள் துகளாய், வெள்ளையாய் கும்பலாய், மெதுவாய், இலகுவாய் வந்து என் ஸ்பரிசத்தை தொட்டது - பனி.

பெரிதாக குளிரவில்லை.. சென்னை வெய்யிலில் கால் நூற்றாண்டு கடந்த உடம்பு, இந்த தட்பவெட்பத்துக்கு அடிபணியவில்லை. பச்சை பசேலென்றிருந்த புல்வெளிகள் வெள்ளையாகிக்கொண்டிருந்தன. இலைகளிலிருந்து உயிரை உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்தது, பனி. சுற்றிப்பார்த்தால், சாலையில் நடந்துகொண்டிருந்த ஒரே ஜீவராசி நான் மட்டும்தான். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் அதே அரைக்கை சட்டையில் இருந்திருந்தால், அந்த தகுதியை இழந்திருப்பேன் என்று நண்பர்கள் பின்னர் சொன்னார்கள்.

சீக்கிரம் ஆபீசுக்குள் வந்து ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தேன். மொத்தமாக மாறிப்போயிருந்தது. மறுபடியும் பச்சைப்பசேல் என்றிருந்தது. பனி உருகி சாலைகள் ஈரமாக இருந்தன. மேனேஜர் வந்து சொன்னார்.. இங்கேயெல்லாம் இவ்வளவு பனி பொழிவதே அதிகம் என்று.

லேசாக குளிர ஆரம்பித்தது.

நிலாவுக்கு அருகாமையில்

2009-11-22T07:23:00.000-08:00

என்னுடைய புதிய கேமராவின் 70-300mm லென்ஸ் தூள் கிளப்புகிறது.

பூமியின் நிழல் படிந்து அழகாகத் தெரிந்தது நிலா. நிலாவைக் கூட அழகாக்குவது பூமிதான். போட்டோ எடுக்கும்போது கையைத் தூக்கியிருந்தால், அந்த நிழல்கூட நிலாவின்மீது தெரிந்திருக்குமோ !

மிஷன் அல்வா

2009-11-20T05:15:00.000-08:00

மெதுவ்வ்வாக சாம்பார் ரசம் வைக்க கற்றுக்கொண்டு வருகிறேன். உருளைக்கிழங்கும் ஹெய்ன்ஸ் தக்காளி கெட்ச்சப்பும் 'சர்வ ரோக நிவாரணி' மாதிரி, என்ன செய்தாலும் காப்பாற்றிவிடுகிறது..

நேற்று அனாதையாக இருந்த ஒரு பீட்ரூட்டை என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில், ரொம்ப நாளுக்கு முன் அம்மா செய்துகொடுத்த பீட்ரூட் அல்வா நினைவுக்கு வந்தது. குருட்டு தைரியத்தில் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டேன்.

பீட்ரூட்டைத் திருவி, பால் ஊற்றி கிளர ஆரம்பித்தால், முடிவதாகவே தெரியவில்லை. நொடிகள் நிமிடமாகி பெரியமுள் பொறுமை இழக்க ஆரம்பித்தது. இன்னும் பால் சுண்டவே இல்லை. ஆனது ஆகட்டும் - மினிமம் கேரண்டி - பீட்ரூட் கீர். ஆனால், ஒன்றரை மணி நேர கிளரலுக்குப் பிறகு, பொளுக் என்ற ஒரு சப்தம் கேட்டது. கரைப்பார் கரைத்தால் பீட்ரூட்டும் அல்வா ஆகும். ஹா !

ஒரு ஸ்பூன் நெய்விட்டு முந்திரிப்பருப்பு வறுத்து அல்வா ஆகப்போகும் பீட்ரூட்டுக்கு கம்பெனி கொடுத்தேன். இரண்டு நிமிடங்களில் என் வாழ்க்கையின் பல இனிமையான பகுதிகளில் அந்த சமயமும் இணைந்து கொண்டது.

ஏ க்ளாஸ்.. !

FELL

2009-11-16T05:13:00.000-08:00

புது கேமரா வாங்கியாச்சு !

2012

2009-11-14T14:11:00.001-08:00

இந்த ஹாலிவுட் படாதிபதிகளுக்கு உலகத்தை அழித்து அழகுபார்ப்பதே வேலை. அப்படிப்பட்ட படங்களை ஒன்றுவிடாமல் வாய்பிளந்து பார்ப்பது என் வேலை. ஆனால் இதெல்லாம் ரொம்ப அலுத்துப்போய் இனிமேல் இந்த மாதிரி படங்கள் பார்ப்பதில்லை என்று கட்டுண்டிருந்தேன். ஆனால் 2012 ரிலீஸான சில நொடிகளில் சில விமர்சனங்களைப் படித்தேன். Roger Ebert என்பவர் எனக்கு ஏற்றார்போல் விமர்சனங்கள் எழுதுவார். இவரது தர அளவுகோலுக்கு ஹாலிவுட் வட்டாரங்களில் அதிக மரியாதை உண்டு.

அவர் சொன்னது - "You think you've seen end-of-the-world movies? This one ends the world, stomps on it, grinds it up and spits it out". இது படித்த சில மணி நேரங்களில் தியேட்டரில் இருந்தேன். நேற்றுதான் ரிலீஸ் ஆகியிருந்ததால், தியேட்டரில் கொஞ்சம் கூட்டம் இருந்தது.. அதனால் நாச்சோஸ் எதுவும் இல்லாமல், மரியாதையாக சீட்டில் சென்று உட்கார்ந்துவிட்டேன்.

படம் இரண்டரை மணி நேரம்.. போனதே தெரியவில்லை.. வழக்கமான பில்ட் அப்.. வழக்கமான பிரிந்துபோன குடும்பம்.. வழக்கமான அதிபர் மாளிகை.. வழக்கமான சென்டிமென்ட்.. வழக்கமான "கடைசி நிமிட மாட்டிக்கொள்ளுதல்".. அச்சு அசல் ஒரு ஃபார்முலா படம். ஆனால், இந்த ஸ்பெஷல் எஃபக்ட்ஸ் இருக்கிறதே ! யம்மா !! என்ன ஒரு ப்ரம்மாண்டம். 200 மில்லியன் டாலர்களை இறைத்து, ரிலீஸான ஒரே நாளில் 23 மில்லியன் டாலர்கள் சம்பாதிக்கக்கூடிய மார்க்கெட் உள்ளவர்கள் மட்டுமே எடுக்கக்கூடிய ரிஸ்க்.

"Earth's crust replacement" என்ற ஒரு உல்லுலாங்க்காட்டியை படம் நெடுக காரணம் காட்டி, இந்த உலகத்தையே தலைகீழாக (நிஜம்மாகவே !) புரட்டி எடுக்கிறார்கள். இந்தப் பூச்சுற்றல் எல்லாம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், இந்த உலகம் அழியும் அழகு இருக்கிறதே !! ஆஹா.. அபாரம். தியேட்டரில் எல்லாரும், அடுத்த காட்சியில் என்னென்ன கட்டடங்கள் விழப்போகின்றன.. எந்த முக்கியமான ஸ்தலம் சிதிலமடையப்போகிறது.. எத்தனை பேர் உயிரிழக்கப்போகிறார்கள் என்று ஆவலோடு காத்திருக்கிறார்கள்.

இனிமேல், நிஜம்மாகவே உலகம் அழிந்தால் கூட.. இந்த அளவுக்கு தத்ரூபமாக இருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். "இதெல்லாம் நாங்க முன்னாடியே பார்த்தாச்சு.." என்று காலரை மடக்கிவிட்டுக்கொள்ளலாம்.

இம்மாதிரி படங்களில் நம் எதிர்பார்ப்பை கொஞ்சம் சமன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியது அவசியம். காரணம், அச்சு அசலாக என்ன நடக்கப்போகின்றது என்று காண்பித்தால் பிசுபிசுப்பாக இருக்கும்.. பேரழிவுக்கு நடுவில் ஒரு குடும்பத்தின் / குடும்பத்தலைவனின் கதை என்பது கலிங்கத்துப் பரணியிலிருந்தே ஒரு சக்ஸஸ் பார்முலா... அது சோடை போனதே இல்லை. இந்தப்படத்திலும் அப்படியே.

நல்ல effect உள்ள தியேட்டராக சென்று ரூபாயைக் கொடுங்கள். இரண்டரை மணி நேரப் பொழுதுபோக்கு - உத்தரவாதம்.

ஐமேக்ஸ் அனுபவம்

2009-11-13T19:01:00.000-08:00

இங்கே வந்து கற்றுக்கொண்ட முக்கியமான விஷயம் பஸ் பிடித்து சினிமா தியேட்டர் செல்லுவது எப்படி என்று. வீட்டுவாசலில் பஸ் ஏறி சினிமா தியேட்டர் வாசலில் போய் இறங்கிவிடலாம். கொள்ளை விலை என்று சொல்கின்றனர். இன்னும் மல்டிப்ளை செய்யாமல் செலவு செய்கிறேன். அப்படி ஒரு பதினைந்து டாலர்கள் செலவழித்துப் பார்த்த படம், "A Christmas Carol"

வால்ட் டிஸ்னியின் தயாரிப்பில் வெளிவந்திருக்கும் இந்தப்படத்தில் பல வித்தியாசங்கள் (புதுமைகள் அல்ல). ஏற்கனவே "The Polar Express" படத்தில் வந்தது போல "Performance Capture" முறையை இதில் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இன்னொன்று 3D. முக்கியமாக IMax. இம்மூன்றினாலும் ஈர்க்கப்பட்டு பஸ்ஸேறி பத்து மைல் கடந்தேன். நம்ம ஊர் சத்யம் மாதிரி 3D கண்ணாடிகளுக்கு இன்னும் அதிகமாக இருபது டாலர் கேட்பார்களோ என்று பயந்தேன். நல்லவேளை, ஒன்றும் கேட்காமல் ஒரு பெரிய கண்ணாடி ஒன்றைக் கொடுத்தார்கள். கண்ணிலிருந்து மேல் உதடுவரை மறைத்து உட்கார்ந்தது கண்ணாடி. மூக்கு கூட வெளியே நீட்டவில்லை என்று நினைக்கிறேன். மரத்தில் மறைந்தது மாமத யானை.

தியேட்டர் எல்லாம் தம்மாத்தூண்டு சைஸில் இருந்தது. அதைவிடக்கொடுமை, ஈ காக்கா இல்லை. ஒரு ஓரத்தில் ஒரே ஒரு வயோதிகர், கஷ்டப்பட்டு டீலக்ஸ் நாச்சோஸ் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். இத்தனைக்கும் இந்தப்படம் 200 மில்லியன் டாலர் செலவழித்து வந்த படம். எந்த லட்சனத்தில் கல்லா கட்டுகின்றனர் என்று புரியவில்லை. நானும் என் பங்குக்கு ஆலப்பினோஸுடன் கூடிய சீஸ் நாச்சோஸை ஒரு கட்டு கட்டினேன்.

ஆனால், இந்த ஐமாக்ஸ் (IMax - Image Maximum) சமாச்சாரம் ஆரம்பமானதும், இரண்டு மணி நேரம் உலகம் மறந்தேன். இந்தப்படத்தின் டைட்டில்கார்டைப் போடும்போது நீங்கள் பறப்பதைப்போல உணர்வீர்கள் - ஐமேக்ஸில் பார்த்தால். கொடுத்த பணத்திற்கான முழு பலனையும் பத்து நிமிடத்தில் அடையலாம். பாக்கிக்கு கொஞ்சம் அரதப்பழைய சார்லஸ் டிக்கன்ஸின் கிருஸ்துமஸ் கதை இருக்கிறது.

பணத்தின்மீது மட்டுமே குறியாக இருக்கும் ஒரு மையப் பாத்திரம். கிருஸ்துமஸுக்கு முந்தைய இரவு, அவரை சந்திக்கும் மூன்று விதமான பூதங்கள். ஒன்னொன்றும் ஒவ்வொரு காலத்தைக் காட்டி பயமுறுத்தி (சொற்ப சில சமயம் நம்மையும்) க்ளைமாக்ஸில் "மெர்ரி க்ரிஸ்ட்மேஸ்" என்று பாட வைக்கின்ற ஒரு மசாலாப் படம். ஆனால், நீங்கள் குழந்தையாக இல்லாமல், டெக்னாலஜியை ரசிப்பவராக இருந்தால், உங்களை வெகுவாகக் கவரக்கூடிய படம்.

3டி இருந்தால், அதில் சென்று பார்க்கவும். ஐமாக்ஸ் இருந்தால் அவசியம் ஐமாக்ஸில் பார்க்கவும்.

Essential Services

2009-11-07T09:03:00.000-08:00

படியளக்கும் தெய்வத்தின் மடப்பள்ளியில்
படி அரிசி பாக்கியில்லை
படிக்கத்தெரியாத வயிறுகள் பசியோடு வாசலில்
ஏழ்மை இருபுறத்திலும்

அமெரிக்காவில் அவ்யுக்தா

2009-11-04T18:29:00.000-08:00

ஒரு சில நொடிகளில் தீர்மானமாகிவிட்டது.. நான் அமெரிக்கா கிளம்பவேண்டியது என்று. அதற்கு அடுத்த நொடியிலிருந்து வயிற்றில் ஆயிரக்கணக்கான பட்டாம்பூச்சிகள் பறக்க ஆரம்பித்தன. பல நாட்கள் சேர்ந்தார்ப்போல், வீட்டைவிட்டு இருந்தது கிடையாது. சமைக்கத் தெரியாது. துணிதோய்த்தது கிடையாது. அனேகமாக புதிதாக வாழ வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். எல்லாவற்றையும்விட அம்மா அப்பாவை இனிமேல் சில காலத்துக்கு கம்ப்யூட்டர் திரையின் அந்தப்பக்கத்திலும், செல்போனின் ஸ்பீக்கரின் மறுமுனையில்தான் சந்திக்கமுடியும் என்ற உண்மையை உணரும்போதெல்லாம் அழுகை வந்தது (வருகின்றது). எல்லாவற்றையும் எதிர்கொண்டு கிளம்பிவிட்டேன், அக்கரைக்கு. ஊரே கோலாகலமாக வானத்தில் தீபாவளிக்கோலங்களை பட்டாசுகளில் வரைந்துகொண்டிருக்கையில், புள்ளிகளை இணைக்கும் ஒரு விமானத்தில் ஏறி இனி சிலமாதங்கள் பார்க்க முடியாத சென்னையை, ஜன்னலோர இருக்கை கிடைக்காததால், எட்டிப்பார்த்துக்கொண்டேன். எண்ணங்களை அங்கேயே வட்டமிட வைத்துவிட்டு ப்ரஞ்ஙையில்லாமல் பயணம் தொடர்ந்தேன். பல மணி நேரங்கள், பல மைல் தூரங்கள்..

எல்லாவற்றையும் கடந்துவந்தால், இன்னுமொரு உலகம். நான் பார்த்திராத உலகம்.

இனி.

பயணம்

2009-10-13T18:24:00.000-07:00

மா தவன் - தொடர்ந்து, சாயைபோல்,
பொன்னின் மா நகர்ப் புரிசை நீங்கினான்

Thus spake

2009-10-04T07:36:00.000-07:00

Wanted to capture him
Behind the Cage
I tried hard to make the cage invisible
So, I can lay my focus on him
And shoot at him.

But, So thought the leopard.

கம்ப ராமாயணம் - படிக்க முற்படுதல்

2009-09-26T02:37:00.000-07:00

பொழிந்த நெய் ஆகுதி வாய்வழி பொங்கி
எழுந்த கொழுங் கனல் என்ன எழுந்தான்;
'அழிந்தது, வில்' என, விண்ணவர் ஆர்த்தார்;
மொழிந்தனர் ஆசிகள், முப் பகை வென்றார்.

யக்யத்தில் வளர்த்த அக்னியில், நெய்யை ஊற்றி ஆகுதி செய்தவுடன் திகுதிகு என எழும் நெருப்பின் வேகத்தையும் கம்பீரத்தையும் கொண்டு இராமபிரான், வில்லை வளைக்க முற்படுவதற்காக எழுகின்றான். அவன் எழுந்த தோரணையையும், முன்னரே வியந்திருந்த அவன் தோளின் வலிமையையும் உணர்ந்திருந்த விண்ணவர், அந்த சிவதனுசு இவன் கையில் அழியப்போகின்றது என்று ஆர்ப்பரித்து ஆசிகள் மொழிந்தனர். கடைசியில் கூறியிருக்கும் "முப்பகை வென்றார்" என்பதற்கு உள் அர்த்தம் தெரியவில்லை.

உன்னைப்போல் ஒருவன்

2009-09-19T04:38:00.001-07:00

சென்ற வருடம் "A Wednesday" பார்த்தபோது பிரமிப்பாக இருந்தது.. ஒரு பெரிய ஸ்டார் கேஸ்ட் இல்லாமல், ரொம்பவும் சிக்கலான ஒரு கதையை இலகுவாக நகர்த்திச்சென்று ஒரு ஆச்சரியமான எதிர்பாராத முடிவுடன் நிறைவு செய்திருப்பார்கள். பாட்டு இல்லை.. ஃபைட்டு இல்லை... காமெடி இல்லை.. ஆனாலும் விறுவிறுவென படு சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. பலே ! இப்படியல்லவோ கதைக்களம் காண்போரைக் கட்டிப்போடவேண்டும் ? சே ! இப்படி ஒரு படம் தமிழில் வரக்கூடாதா என்று பலபேரிடம் பொருமியிருக்கிறேன்.

மர்மயோகி பல தெரிந்த / சில தெரியாத காரணங்களால் கைவிடப்பட்டு அடுத்து "A Wednesday" படத்தை தமிழில் எடுக்கப்போகிறார்கள் என்று தெரிந்தவுடன், மேலே சொன்ன ஆச்சரியங்களின் "ஆன் தி காண்ட்ராரி"க்கள் என் மனதில் ஓடியது. முக்கியமானது - ஸ்டார் காஸ்ட்.

கமல்ஹாசனும் மோஹன்லாலும் அபாரமாக நடித்துவிடுவார்கள் என்பது ப்ரச்சனை இல்லை.. எப்படி அடக்கி வாசிப்பார்கள் என்பதுதான் ப்ரச்சனை. அதாவது படம் அறிவித்திருந்த நாளிலிருந்து சத்யம் தியேட்டரின் திரையில் டைட்டில் கார்டு போடும் வரை, அந்தப் படத்தின் மீது அதீத எதிர்பார்ப்பும் கொஞ்சமாக தாடியும் வளர்த்துவந்த எனக்கு, மனதோரம் அந்தப் ப்ரச்சனை ஒரு பயமாக ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தது.

ஹப்பாடா !...ப்ரச்சனை விட்டது.

படம் சூப்பர் ஃபென்டாஸ்டிக்.

ஒரு கடற்கரையோரத்தில், தன் கடந்தகாலத்தின் மிக முக்கியமான ஒரு நாளை மோஹன்லால் விவரிப்பதில் ஆரம்பிக்கிறது படம். தன் வாழ்வின் ஒரு நாளில் சுனாமி போல மாற்றிய ஒருவனைப் பற்றி சொல்ல ஆரம்பிக்கும்போது டைட்டில் போடுகிறார்கள். ஸ்ருதிஹாசனின் அட்டகாசமான நரம்பு புடைக்கும் இசையுடன். படம் டைட்டில் முழுக்க ஆங்கிலத்தில்.. ஏனென்று தெரியவில்லை (ஆனால் தமிழ் நாடு அளிக்கும் வரி விலக்கு வாங்கியிருப்பார்கள்). போட்டதில் தவறில்லை.. ஆனால், ஆங்கிலத்தில் வருவது, no fancy.

இப்பொழுது வருகிறது விசில் சத்தம். கமல்ஹாசன் தனது பேஸ்மண்ட் ரூமில் நெருப்பு பொறி பறக்க எதையோ செய்து கொண்டிருக்கிறார். சில நிமிடங்களில் அது பாம் என்று தெரிகிறது.. டைட்டில் முடிவதற்குள் நகரத்தின் முக்கியமான இடங்களில் மர்மமான முறையில் ஒரு பக்கத்தில் வெங்கடாஜலபதியின் படமும் மறுபக்கம் "I Love India" என்ற வாசகமும் இருக்கும் கறுப்புப் பையை ஆங்காங்கே வைத்துவிட்டுக் கிளம்புகிறார். (சென்னை சென்ட்ரலைக் காண்பிக்கிறார்கள்.. அதன் தொடர்ச்சியில் வெளிவரும் ஒரு காவலர் தாம்பரம் ரயில் நிலையத்துக்கு வெளியே நிற்கிறார்.. பிசகு). பின் கூடை நிறைய தக்காளியை வாங்கிக்கொண்டு
பின்னர் சாவகாசமாச் சென்று மார்க்கெட்டில் கூடை நிறைய தக்காளி வாங்குகிறார். கொஞ்ச நேரத்தில் பரபரப்பான நகரததைவிட்டு உயர வாக்கில் தள்ளி கட்டப்பட்டுவரும் ஒரு உயரமான அடுக்கு மாடி கட்டடத்தின் மொட்டைமாடிக்கு வந்து அசால்ட்டாக ஒரு கன்ட்ரோல் ரூமை ரெடி செய்கிறார்.

என்ன நடக்கிறது என்று ஊகித்து முடிப்பதற்குள் ஒரு முக்கியமான தருணம் கடக்கிறது. ஓஹோ ! இந்தப்படத்தில் இவர் ஹீரோ.. இவர் வில்லன்... இது ஒரு வீடு, அது ஆடு அனில் என்றெல்லாம் அறிமுகம் செய்யப்போவதில்லை.. சடாரென்று நேரே கதைக்கு சென்றாகிவிட்டது என்று தெரிந்தவுடன்.. அந்த வேகத்தை உள்வாங்கிக்கொள்ளத் தயாராகிறோம். சீட்டில் கொஞ்சம் கவனமாக உட்கார்ந்துகொள்கிறோம்.

சிறிது நேரத்தில் சென்னையில் முக்கியமான இடங்களில் வெடிகுண்டு வைத்திருப்பதாகவும், தான் சொல்லும் தீவிரவாதிகளை சிறையிலிருந்து விடுவிக்காவிட்டால் "அமைதிப்பூங்கா"வாக இருக்கும் சென்னை நாசம் செய்யப்படும் என்றும் மிரட்டல்விடுக்கிறார், பெயர் சொல்லாத கமல்ஹாசன். மறுமுனையில் திண்டாடும் ஐ.ஜி.ஆர். மாரார் என்கிற மோஹன்லால், முதலமைச்சருக்குத் தெரியப்படுத்தி போனில் மிரட்டும் ஆசாமியுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் அதிகாரத்தை லட்சுமி வாயிலாகப் பெறுகிறார். இதற்கு நடுவில் அந்த மர்மக் குரலை கண்டுபிடிக்கப் பல அடைவழிகளில் எத்தனிக்கிறார். எதுவும் சோபனமாகாத நிலையில் அந்த மர்மக்குரலுக்குப் பணிந்து தீவிரவாதிகளை தன் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமான இரண்டு போலீஸ்காரர்களுடன், சோழாவரம் விமான நிலையத்திற்கு அனுப்பிவைக்கிறார்.

இதற்குப் பின் தான் அந்தக் க்ளைமாக்ஸ். படம் பார்க்காதவர்களுக்கு சொல்லக்கூடாது.. பார்த்தவர்களுக்கு சொல்லத் தேவையில்லை. ஆனால் அந்தத் திருப்பம்தான் கதையின் உச்சம்.

இந்தப் படத்தை அவ்வளவு பாராட்டாமல் நேராக "A Wednesday" படத்தையே பாராட்டலாம் என்று நினைப்பவர்கள், மூலக்கதையையே பாராட்டிவிட்டுப் போகட்டும். என்னதான் வால்மீகி ராமாயணம் எழுதினாலும், தமிழில் கம்பன் எழுதினால் அது கேட்கும்போது எவ்வளவு ஆனந்தம் அடைவோமோ அப்படித்தான் என் மொழியில் ஒரு நல்ல படத்தை ரீமேக் செய்ததை ரசிக்கிறேன்.

மோஹன்லால், கமல் நடித்தது போக படத்தில் எல்லாருமே அருமையாக நடித்திருக்கிறார்கள். கேமரா கோணங்களும் நிறங்களும் A-Class. டிஜிட்டல் சினிமேட்டோக்ரஃபியில் கேமராமேன் மனோஜ் பின்னியிருக்கிறார்.

இசை.. விறுவிறுப்பான படத்துக்கு ஸ்ருதிஹாசனின் இசை பக்கபலம். நல்லவேளை, பாடல்கள் இல்லை. (கேசட்டில் இருக்கும் பாடல்கள், வெகு சுமார் ரகம்).

படத்தொகுப்பு - ரமேஷ்வர் பகத். வழக்கமான இன்றைய தமிழ் சினிமா கற்றுக்கொண்ட கௌதம் மேனன் ஸ்டைல் எடிட்டிங்.

கலை - தோட்டா தரணி. "வார் ரூம்" கொஞ்சம் பாஷ் கம்மி. There was a lot of scope, unattended.

இதில் சில விஷயங்கள். படத்தின் கதை சென்னையில் நடக்கிறது என்பது தோன்றவே இல்லை. ( அதிகப்படியான காட்சிகள் ஹைதராபாதில் படப்பிடிக்கப்பட்டதால்).. ஒரு புல்லட்டைத்தவிர எல்லாவற்றிற்கும் AP ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் வண்டிகள். அண்ணா மேம்பாலம், கோயம்பேடு மார்க்கெட் மாதிரி, சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் தவிர எல்லாமே பழக்கப்படாத சென்னை இல்லாத இடங்கள்.

வசனம் - இ.ரா.முருகன். ஐயா ! வெளுத்துவாங்கியிருக்கிறீர்கள். உங்கள் வசனத்தின் தாக்கம் சனிக்கிழமை படம்பார்த்ததிலிருந்து இப்பொழுதுவரை இருக்கிறது.

மோகன்லால், உயிரை பலிவாங்கக்கூடிய ஒரு காரியத்துக்கு ஒரு போலீஸ் ஆபீஸரை நியமிக்கும் போது, வந்த உரையாடலில் என் ஞாபகத்தில் இருப்பது.
"Married ?"
"Yes Sir"
"Child ?"
"Yes Sir. 1 kid"
"Sorry.. I mean, Congrats."

கமல் க்ளைமாக்ஸில் சொல்லும் அத்தனை டையலாகுகளும் க்ளாஸ்.
"நீ என்ன சூப்பர்மேனா ?"
"சூப்பர்மேனா.. நான் என்னை இன்விசிபிள் மேன்னு இல்லே நினைச்சுட்டு இருக்கேன்.. வோட்டுப்போடப்போனா என் பேருல நான்ங்கற ஒருவன் இல்லைன்னு சொல்லிட்டாங்களே !" என்று சொல்லும்போது தியேட்டரில் புரிந்தவர்கள் கைதட்டினார்கள்.

பல உரையாடல்கள் ஆட்சியில் இருப்பவரை நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் நக்கலடித்திருப்பது கைத்தட்டல் வாங்கித் தருகிறது.. இன்னும் சிலதடவைகள சென்று சில டையலாகுகளை மனப்பாடம் செய்யவேண்டும்.

இந்தப்படத்தை தமிழுக்கும் தமிழ் நாட்டிற்கும் ஒப்புவதற்கு கொஞ்சம் சிரமப்பட்டிருக்கிறார்கள், வசங்கள் மூலமாக. இருந்தாலும், இந்த தீவிரவாதம் என்பது நம் தமிழ் மண்ணுக்கு இன்னும் (அதிர்ஷ்டவசமாக) உரைக்காத நிலையில் மீனம்பாக்கத்தையும், கோயமுத்தூரையும் அடிக்கடி ஞாபகப்படுத்தவேண்டிய கட்டாயம் வசனகர்த்தாவிற்கு. "மறதி.. அது இந்த தேசத்தோட வியாதி" என்ற வசனம் உட்பட.

அதே கதை, அதே விறுவிறுப்பு, கிட்டத்தட்ட அதே வசனங்கள், அதே திருப்பம், அதே முடிவு.. சே ! அந்த ஹிந்திப் படத்தை மெனக்கெட்டு முதலில் பார்த்திராமல் இருந்திருந்தால் இன்னும் அதிக அளவில் ஆனந்தப்பட்டிருக்கலாம்.

முதல் முறையாக இந்தக்கதையை தமிழில் பார்ப்பவர்கள் பாக்கியசாலிகள்.

நிற்க.

விறுவிறுப்பான மசாலா இல்லாத சினிமா தமிழில் வெற்றிபெறக்கூடும் என்பதற்கு இது ஒரு உதாரணம். "ரசிகர்கள் அப்படித்தான் விரும்பிப் பாக்குறாங்க" என்று சாக்கு போக்கு சொல்ல முடியாது. புத்தம்புது பென்ஸ் கார்களை கருக வைத்து ப்ரம்மாண்டம் காட்டத்தேவையில்லை.. மரத்தை சுற்றிவந்து பாட்டுப்பாட வேண்டாம். வடிவேலுவை ஊளையிடச்செய்து கிச்சுகிச்சு மூட்டவேண்டாம்.

கதாசிரியருக்கு மட்டும் மகுடம் சூட்டினால் போதும். நல்ல சினிமாவின் ஆட்சி அமோகமாக அரங்கேறும்.

பி.கு :

இந்தப்படமும், இதன் ஹிந்தி ஒரிஜினலும் "Aam Adhmi" என்கிற ஒரு சாதாரணப் ப்ரஜையின் சமுதாயக் கோபத்தை ப்ரதிபலிப்பதாக அமைந்துள்ளது.

எனக்கென்னமோ, தீவிரவாதியின் அச்சுறுத்தலைவிட, தண்ணீர் லாரிக்காரனின் அழுச்சாட்டியத்தில்தான் அதிகமாக எங்கள் காமன் மேனின் கோபம் இருக்கும்.

"எவனோ ஒருவன்" பார்த்திருக்கிறீர்களா ?

உன்னைப்போல் இன்னொருவன்

2009-09-18T19:26:00.001-07:00

Now, thats a smile

2009-09-07T06:29:00.000-07:00

2009-09-05T19:12:00.000-07:00

2009-08-31T06:31:00.000-07:00

எனிக்மா

2009-08-29T21:24:00.000-07:00

இந்த ப்ளாஸ்டிக் பூ முப்பது ரூபாய்க்கு விற்றார்கள்.. மணத்தைத் தவிர பாக்கியெல்லாம் இயற்கையை சவால் விடுவது போல இருந்தது. வாங்கிவந்து வைத்து நான் என்ன செய்யப்போகிறேன் என்று நினைத்திருந்தேன்.. ஒரு நல்ல போட்டோவுக்கு ஆச்சு.. !

ஆய பயனென்கொல்

2009-08-26T18:06:00.000-07:00

ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் போட்டிபோட்டுக்கொண்டு சிலை வைக்கின்றார்கள். நேற்றைய செய்திகளில், மஹாராஷ்ட்ராவில் 300 அடிக்கு சிவாஜி சிலை ஒன்றை 350 கோடி ரூபாய் செலவில் நிறுவப்போகிறார்களாம். பேஷ் ! மேடம் மாயாவதியின் சிலைகளை வைப்பதற்கு கோர்ட் தடைவிதிக்க முடியாது போலுள்ளது. அவர் சிலையை அவரே திறந்துகொள்ளும் இந்த இரண்டாவது படம் என்னுள் சிரிப்பைத் தாண்டி ஒரு அருவருப்பை உண்டாக்கியது.

நம்ம ஊரில் கர்நாடகக் கவிஞர் சர்வக்ஞர் சிலை திறந்து, அங்கே போய் திருவள்ளுவர் சிலை திறந்து 'புரட்சி' (!) செய்துவிட்டனர். இதனால் என்ன நேர்ந்துவிடப்போகிறது என்பது என்னால் விளங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அதிகபட்சமாக என்னால் யோசிக்க முடிந்த ப்ரயோஜனம் என்னவென்றால் கலவர நாட்களில் சேதம் செய்ய இரண்டு புதிய சிலைகள் கிடைத்துவிட்டன. அவ்வளவே.

சிலைவைப்பதனால் ஆய பயனென்கொல் அச்சிலையின்
தலை கொய்தல் கலவரத்தின் வினையாம்

ஹ்ம்ம்.. இன்னும் என்னென்ன சிலை வைக்கலாம் என்று மல்லாக்காகப் படுத்து விட்டத்தைப்பார்த்தபடியே யோசித்தேன்.

தமிழக மக்களின் நன்மைக்காக, அண்ணா அறிவாலயத்தில் ஒரு அதிமுக சிலையும், அதிமுக செயலகத்தில் ஒரு திமுக சிலையும் ஒருவருக்கொருவர் திறந்துவைத்துக்கொள்ளலாம்.

ஜின்னாவைப் பற்றி பேசி பேஜாராக மாட்டிக்கொண்ட ஜஸ்வந்த் சிங், ஜின்னாவின் சிலையை டில்லியில் எங்காவது திறந்துவைக்க கோரிக்கை வைக்கலாம். அப்படியே பால கங்காதர திலக்கின் சிலையை லாஹூரில் திறந்துவைத்துவிட்டால் இந்தியா-பாகிஸ்தான் ப்ரச்சனைகள் தீர்ந்துவிடும் என்று ஐடியா கொடுக்கலாம்.

அதுசரி, சிவாஜி சிலை முன்னூறு அடி என்றால் நாம் தமிழகத்தில் ஏதாவது செய்யவேண்டுமே.. முன்னூற்று ஒரு அடியாவது கட்டியாக வேண்டும். குமரியில் திருவள்ளுவர் சிலை 133 அடி தான் இருக்கிறது. யோசித்து ஏதாவது செய்வோம்.

மூ-வர்ணம்

2009-08-19T18:45:00.000-07:00

நிறபேதம் தெரிகிறவரையில் கண்ணுக்கு நல்லது.
வர்ணங்கள் தெரியாதபோது மண்ணுக்கு நல்லது.

-கீர்த்தி.

2009-08-18T18:39:00.000-07:00

பசி - The one and only omnipresent and omnipotent.

பன்றிக் காய்ச்சல்

2009-08-16T16:49:00.000-07:00

சென்னையில் நான் பார்த்தவரையில், பொது மக்கள் அனைவரும் கொஞ்சம் பதட்டத்துடனேயே காணப்படுகின்றனர். பேருந்தில் பயணம்செய்யும் ஜன்னலோரவாசிகள் மூக்கை கைக்குட்டையால் மூடியபடியே பயணம் செய்கிறார்கள். சிலபேர் சர்ஜிகல் மாஸ்க்கைப் போட்டுக்கொண்டு டாக்டராகவும், நர்ஸாகவும் வலம் வருகிறார்கள். பொது இடத்தில் யாராவது "ஹச் !" என்று தும்மிவிட்டால், சுற்றி இருப்பவர்கள் ந்யூக்லியர் பாம் வந்து பக்கத்தில் விழுந்துவிட்டதுபோல் ரியாக்ஷன் கொடுக்கின்றனர்.

இந்த விழிப்புணர்ச்சி நல்லதுதான். ஆனால் என்ன ஒரு ப்ரச்சனை என்றால், இந்தக் காய்ச்சல் நமக்கு வந்துவிட்டதா என்று நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியவில்லை. ஜலதோஷம், தும்மல், இருமல், காய்ச்சல் எல்லாம் சராசரி இந்தியனுக்கு வருடத்துக்கு நாலு முறை வந்துவிட்டுப் போகிற சமாச்சாரங்கள். இதையே காப்பி அடித்து 'பன்றிக் காய்ச்சலுக்கு' சிலபஸாகப் போட்டதால், குழப்பமாக இருக்கிறது..

என் நண்பர் சொன்னார்.. "சிம்ப்டம்னா பளிச்சுனு தெரியறமாதிரி இருக்கணும். இருமினா கண்ணுல இருந்து ரத்தம் வர்ர மாதிரி.. அப்படி ஒரு யுனீக் சிம்ப்டம் இருந்திருந்தா ஈசியா கண்டுபிடிச்சுடலாம்".. அது சரி !!

குழந்தைகளிடம் இது எளிதாகப் பரவுகிறது என்று டி.வி.க்கள் சொன்னதால், பள்ளி செல்லும் வசதியான குழந்தைகள் எல்லாம் மாஸ்க் அணிந்துள்ளனர். இந்த மாஸ்க் தற்போது விலை ஏறியுள்ளது. பல இடங்களில் இது கிடைப்பதும் இல்லை.. கடும் தட்டுப்பாடு.. நல்ல பிசினஸாக இது மாறியுள்ளது..

Some people die of Swine Flu.. Some people make a living out of it.

ஹ்ம்ம்.. சில விஷயங்களில் இந்தியா உலக நாடுகளோடு அப்-டு-டேட்டாக இல்லாமல் இருப்பதே நல்லது எனத்தோன்றுகிறது. இந்தியா இந்த H1N1 விஷயத்தில் என்ன செய்யவேண்டும் என்ற இந்தச் செய்தி பாஸிடிவ்வாக இருக்கிறது.

எப்படியோ.. எல்லோரும் மூக்கை மூடிக்கொண்டு ஷேமமாக இருங்கள்.

லோகா ஸமஸ்தா சுகினோ பவந்து !

இன்னும் உலகை ரசிக்க ஆரம்பிக்காதவர்களுக்கு

2009-07-30T18:15:00.000-07:00

டி.கே.பட்டம்மாள்

2009-07-25T23:26:00.000-07:00

நான் பென்சிலில் வரைந்த டி.கே.பட்டம்மாளின் படம், மேலே காண்பது.
கேட்பது - ஹே ராம் படத்தில் இவர் பாடிய "வைஷ்ணவ ஜனதோ"..

திகட்டா பாடல்கள்

2009-07-24T18:52:00.001-07:00

ஞான் கந்தர்வன் படத்தில் வரும் "பாலப்பூவே !" - சித்ரா பாடியது. ஆஹா ! என்ன இனிமையான குரல்.

சிம்பிளான சுகமான பாடல் - "தம்பி" படத்தின் "சுடும் நிலவு.. சுடாத சூரியன்"

"டார்ஜீலிங் லிமிடட்" படத்தின் சவுண்ட் ட்ரேக்குகளைத் தேய்த்தபோது அகப்பட்ட சூப்பர் பாடல். - பீட்டர் சார்ஸ்டெட்டின் ப்ரதாப் போத்தன் ஸ்டைல் பாடல்

"மார்னிங் ராகா" படத்தின் ஓப்பனிங் சாங்.. முடிந்தால் டவுன்லோட் செய்து நல்ல எஃபக்டுகளுடன் கேட்கவும்.

Train [ing]

2009-07-24T18:52:00.000-07:00

முள்

2009-07-20T18:46:00.000-07:00

எல்லா முட்செடிகளிலும்
ரோஜாக்கள் பூப்பதில்லை
ஆனால்
முட்செடிகள் நம்மைப்போல்
முட்செடிகள் பற்றி
கவலைப்படுவதில்லை.

2009-07-12T17:20:00.001-07:00

கதை

2009-07-11T23:10:00.000-07:00

"நான் சொன்னத நல்லா யோசிச்சுப் பாருங்க.. உங்களை சந்திச்சதுல ரொம்ப மகிழ்ச்சி.. " என்று, புகையிலை வாசனை கமழ, அந்த பதிப்பக ஆசிரியர் கூறினார். அவர் பேச ஆரம்பித்த பத்து நிமிடங்களில் அவரது பெயரை மறந்துபோயிருந்தேன். இப்பொழுது விடை பெறும்போது தேவைப்படுமோ என்ற அவஸ்தையில் சீனுவாசனா, பத்மனாபனா என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது அவர் இப்படிச்சொன்னது வசதியாகப்போய்விட்டது. "ரொம்ப சந்தோஷம். நான் வரேன்." என்று அந்த அறையைவிட்டு வெளியே வந்தேன்..

வாசலில் ஒரு ஆபிஸ்பாய் என்னைக் கண்டுகொண்டான். "சார்... நான் உங்க விசிறி சார்.. எப்படி சார் இருக்கீங்க.. காகிதத்துல உங்க புக் வெளிவருதா சார் ?" என்றபடி பின்னாடியே வந்தான். பாக்கெட்டில் சில்லறை இருக்கிறதா என்று துழாவிப் பார்த்தேன். என் செய்கையை புரிந்துகொண்டவன் ஆவலாக நின்றான். பத்து ரூபாய் காகிதம் ஒன்று அகப்பட்டது.. அவன் கையில் திணிந்தேன். "எதுக்கு சார் இதெல்லாம்... " என்று கூச்சமில்லாமல் வாங்கிக்கொண்டான். வாசலில் பார்க் செய்திருந்த என் பைக்கை வீட்டுக்கு விட்டேன்.

சாலை முழுவதும் எதிர்காலம் தெரிந்தது. அதன் செர்வீஸ் லேனில் மெதுவாக வண்டியை செலுத்தியபடி யோசித்துக்கொண்டே வந்தேன். எல்லா பெரிய எழுத்தாளர்களும் இப்படிப்பட்ட நிலைகளைக் கடந்துதான் வந்திருப்பார்களோ ? ஆலோசனை அவசியம். புதிதான - புதுவிதமான ஒரு குழப்பம் ஹெல்மெட்டுக்குள் என் தலையை அழுத்தியது. ஆனால், என் அளவில் எனக்கு நண்பர்கள் குறைவு. ஒன்று ரசிகர்களாக இருக்கிறார்கள்.. அல்லது அளவில்லா போதனைகள் கொடுக்கும் அறிவு ஜீவிகளாக இருக்கிறார்கள்.. இரண்டுமே இல்லாமல் தன் வேலை உண்டு, தன் குழந்தைகள் உண்டு என்று என் மனைவி இருக்கிறாள்..

"பக்கத்துவீட்டுக்கு கார்பெண்டர் வந்திருக்காருங்க..." என்று கதைவைத் திறந்துவிட்டு உள்ளே சென்றபடி சொன்னாள். வீட்டுக்குள் வந்தவுடன் நினைவுகள் வேறு ஆடைகளைப் போட்டுக்கொள்கின்றன. எவ்வளவு சீக்கிரம் அதைப்போட்டுக்கொள்கிறோமோ, அவ்வளவு சீக்கிரம் நிம்மதி கிட்டும். துரிதமாக யோசித்தேன்.. எதற்காக நம் வீட்டுக்கு கார்பெண்டர் வரவேண்டும் ? அலமாரிக்கு.. அந்த பழைய செய்தித்தாள்களும், சில பழைய போட்டோ ஃப்ரேம்களும், சென்ற வருடம் வாங்கிய "சிறந்த புதினம்" விருது வீற்றிருக்கும் ஹாலின் அலமாரிக்கு கதவுபோடவேண்டும் என்று போனவாரம் கட்டிலில் புரண்டபடியே சொன்னது ஞாபகம்வந்தது. இந்த வருடமும் விருது வாங்குவேன் என்பது அவளது நம்பிக்கை.

அவள் மோர் கொண்டுவந்து கொடுத்தாள். "நல்ல செய்வாராமா.. ?" என்று கேட்டேன். எனக்கும் அந்த அலமாரிக்கு கதவுபோடவேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தது.. கூடவே கடைசியாக எழுதிய புஸ்தகத்தின் மூலம் நல்ல சன்மானம் வந்து இருந்தது. "அவங்க வீட்டுக்கு இவர்தான் செய்யறார்.. ஒரு தடவை போய் பார்த்துட்டு வந்தா தானே !!" என்றாள். பக்கத்துவீட்டு அம்மாளும் என் மனைவியும் நல்ல சினேகிதர்கள். அதாவது சினேகிதிகள். தமிழில் பெயர்ச்சொற்களில் அனாவசியமாக வார்த்தைகளில் பால் மற்றும் எண்ணிக்கைகளைக் குறிப்பிடுவது பற்றி கொஞ்சம் எழுதவேண்டும்.

"வரீங்களா ?"
"ம்ம் ?"
"பக்கத்து வீட்டுக்கு.. சார் கூட வீட்டில தான் இருக்கார்.. கார்பெண்டர் கிட்ட பேசலாம்.. அப்படியே.." அலுப்பு தட்டியது. கொஞ்சம் கூச்சமாகவும் இருந்தது. சென்ற வருடம் அந்த விருது வாங்கியதிலிருந்தே கொஞ்சம் கூச்சமாக இருந்தது. ரொம்ப அதிகம் புகழ் இல்லையென்றாலும் அந்த வட்டாரத்தில் முகத்தை பரிச்சயம் கொள்ளும் அளவுக்குப் புகழ் வந்திருந்தது. அதனால் தன்மானம், தன்னடக்கம், தலைக்கனம், தற்பெருமை போன்ற வார்த்தைகளின் இலக்கணங்களை அதீதமாக உணர்ந்து அடக்கிவாசிப்பதாக முடிவெடுத்தேன். வாசலில் மாட்டியிருந்த போர்டை எடுத்தாகிவிட்டது. புகழின் முகவரிக்கு தெருவின் முகவரி தேவையில்லை என்பதை உணர்ந்தேன். பல பொது நிகழ்ச்சிகளுக்குச் செல்வதை தவிர்த்தேன்.

கொஞ்ச நேர சண்டைக்குப் பிறகு நான் பக்கத்து வீட்டுக்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தேன்.. என்னை வெற்றிபெற்ற மனைவி கைதியாக என்னைச் சங்கிலியில் பிணைத்து இழுத்துக்கொண்டு சென்றாள்.

"வெரி வார்ம் வெல்கம் !!.. " என்று வரவேற்றார் பக்கத்துவீட்டுக்காரர். பக்கத்து வீடாக இருந்தாலும் செருப்பு போட்டுக்கொண்டு வந்த என் போலித்தனத்தை நினைத்து வெட்கமாக இருந்தது. செருப்பை வாசலில் கழட்டிவிட்டு உள்ளே சென்றேன். ஆனாலும் வெட்கம் கூடவே வந்தது.

"உக்காருங்க.. என்ன சாப்பிடறீங்க.." என்று எதற்காக வந்தீர்கள் என்ற தொணியில் கேட்டார். நான் பதில் சொல்வதற்குள் அவர் மனைவி பதில் சொன்னார். "முரளி நம்ம வீட்டில செஞ்சிருக்கிற இன்டீரியரையெல்லாம் வந்து பாருங்கன்னு கூப்டிருந்தேன்.. பார்க்க வந்திருக்காங்க.. காப்பி சாப்பிடறீங்களா ?" என்று கேட்டார்.

"ஒன்னும் வேண்டாம்.. தாங்க்ஸ் ! இப்பொதான் மோர் குடிச்சுட்டு வரேன்." என்று சொன்னேன். அவர் நம்பிவிட்டார் - நல்லவேளையாக.

"இதோ.. இந்த வால் யூனிட் முரளி பண்ணினதுதான். நம்பகமான பையன். அவ்வளவா காசு வாங்க மாட்டான். கிட்ட போய் பாருங்க.." என்று வற்புறுத்தினார்.

பார்த்தேன். தூரத்திலிருந்து பாப்பதற்கு பாலிஷாக இருந்தது. இதைக் கிட்டத்திலிருந்து பார்க்கவேண்டும் என்றால் எப்படி பரிசோதிக்க வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. பாவனைக்குத் தட்டிப் பார்த்தேன்.

"நல்ல மரம் தான்.. ஜே.எஃப்.கே ல இதே குவாலிட்டி தர்டி ஃபைவ் சொல்லுவான்.. எனக்கு டொண்டி டூ ல முடிஞ்சுபோச்சு" என்றார்.

மேலே ஷெல்புகளுக்கு கண்ணாடிக் கதவுகள் இருந்தன.. அவற்றில் போட்டோக்கள் இருந்தன.

"அது என் பொண்ணு.. ஸ்வீடன்ல எம்.எஸ் பண்ணிட்டு இருக்கு.. "

ஒவ்வொரு அலமாரி ஷெல்புக்கும் அவர் விவரிப்பு கொடுப்பாரோ என்று பயந்து "ரொம்ப நல்லா இருக்கு.. நல்லா பண்ணியிருக்கார்.." என்று இருக்கைக்குத் திரும்பினேன்.

"மாடில மரம் அறுத்துட்டு இருக்கான். வரச்சொல்லட்டுமா ?" என்று கேட்டார்.

"ஒன்னும் அவசரம் இல்ல.. வரட்டும்.. வீட்டுக்கு வரச்சொல்லுங்க.. நான் பேசிக்கறேன்.."

"நல்லது.." என்று அமைதிக்கு வழிவிட்டார்.

"மொத தடவையா வந்திருக்கீங்க. கொஞ்சமா காப்பி சாப்பிடுங்களேன்.." என்று மறுபடியும் ஆரம்பித்தார்... என் மனைவி இடைப்பட்ட நேரத்தில் உள்ளே சென்று சினேகிதம் வளர்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

"நோ.. நோ.. இன்னொரு நாள் கட்டாயம் வரேன்.." என்று அவஸ்தையாக நெளிந்தேன்.

"ஹ்ம்ம். உங்க எழுத்தெல்லாம் எப்படிப் போயிட்டு இருக்கு ?" என்று கேட்டார். இந்தக் கேள்வி பல வார்த்தை வடிவங்களில், பலவித குரல்களில், பலப்பல நோக்கங்களில் என்னை நோக்கி எறியப்பட்டிருக்கின்றன. கேள்வி கேட்பவருக்கு பதிலின் மீது அக்கறை இல்லாமல் இருக்கும் பட்சத்தில் கேட்கப்படும் கேள்வி இது. இதற்கு மிகச்சிறந்த பதிலை நான் கண்டுபிடித்திருந்தேன்.

முதலில் புன்னகை செய்துவிட்டு "போயிட்டிருக்கு.." என்றேன்.

"நல்லது" என்றார். "அடுத்த கதை ரெடியாயிட்டு இருக்கோ !"

"இனிமேதான்.. யோசிக்கனும்" என்றேன்.

"எப்படி இருக்கு மார்க்கெட் ரியாக்ஷன்." என்று கேட்க, நான் புருவங்களைச் சுருக்கினேன். உண்மையிலேயே எனக்கு ஓப்பன் கொஸ்டின்களின்மீது வெறுப்பு வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

"சாரி.. நான் சேல்ஸ்ல இருக்கேன்.. அதனால, எல்லாத்தையும் கொஞ்சம் அந்த நோக்கத்திலேயே பார்க்கற புத்தி வந்திருச்சு.. புஸ்தகத்துக்கும் எனக்கும் ரொம்பதூரம்." என்றார். அவர் அலமாரியில் பலப்பல புத்தகங்கள் அடுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்ததையும் அவரையும் ஒருமுறை பார்த்தேன். இரண்டரை மீட்டர்தான் இருக்கும்.

"ஏன் கேக்கறேன்னா... புஸ்தகங்களுக்கு அவ்வளவா மார்க்கெட் இல்லேன்னு அடிக்கடி பேசிப்போம். குறிப்பா தமிழ் புஸ்தகங்களுக்கு.. என்ன சொல்றீங்க"

"வாஸ்தவம்தான்."

"மார்க்கெட் இல்லேங்கறீங்களா ?"

"அப்படித்தான் தோணுது.. நான் இதுக்கெல்லாம் புதுசு,.. பெரிய எழுத்தாளனாக வரனும்ங்கறது கனவு... அதுக்கான எழுத்து என்கிட்ட இருக்கிறதா நம்பறேன். ஆனா, அந்தக் கனவுக்கும் என் எழுத்துக்கும் நடுவுல இந்த வியாபாரம் இருக்கு."

"உங்க முதல் கதை பப்ளிஷர் யாரு ?"

சட்டென்று புகையிலை வாசனை ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அந்த ஞாபகம் மூக்கில் உணரப்பட்டதா.. அல்லது அந்த மணத்தை உணர்வதான மயக்கமா என்று தெரியவில்லை.. "காகிதம் பதிப்பகம் அப்படீன்னு..."

"ஓ.. நான் கேள்விப்பட்டிருக்கேன். உங்க அடுத்த கதையும் அவங்கதானா ?" என்று கேட்டார்.

அடுத்த கதை எதைப்பற்றி.. என்ன கதைக்களம் என்றெல்லாம் வந்த பல கேள்விகளிலிருந்து இவர் கேட்கும் கேள்விகள் மாறுபட்டு இருந்தன. சேல்ஸில் இருப்பதாதால் இருக்கும். சேல்ஸ் என்றால் ? என்ன சேல்ஸ் என்று கேட்கவேண்டும்.. என்னைப் பற்றியே கேள்விகள் உழல்வது சங்கோஜமாக இருந்தது.

"அதைப் பத்திதான் இன்னிக்கு பேசிட்டு வரேன்." என்றேன். கொஞ்ச நேரமாக விட்டுப்போயிருந்த மன அழுத்தம் மீண்டும் வந்து வயிற்றில் புகுந்து கொண்டது.

"ஓ.. வெரி குட்.." என்று இன்னும் பதில் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார். நான் அடுத்து என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் மௌனம் காத்தேன்.

"ஹோப் யூ ஆர் இன் தி குட் புக்ஸ் ஆப் யுவர் பப்ளிஷர்" என்று டபிள் மீனிங்கில் ஹாஸ்யமாகப் பேசியது கொஞ்சம் இதமாக இருந்தது. வாய்விட்டுச் சிரித்தேன். நான் சிரித்தது அவருக்கு உத்சாகம் அளித்தது போலும். மடை திறந்து பேச ஆரம்பித்தார்.

"இப்ப எல்லா மீடியாவுமே விக்கறவன் கையிலதான் சார் இருக்கு..பல சினிமாக்களின் வெற்றி டிஸ்ட்ரிப்யூஷன்லதான் இருக்கு.. என்னதான் க்ரியேட்டிவிட்டி இருந்தாலும் இல்லாட்டாலும் விக்கறவன் புத்திசாலியாயிருந்தா செஞ்சவன் ஜெயிச்சுடறான்"...

"நீங்க சொல்லறது உண்மையா இருக்கலாம்.." என்றேன், மனதிற்குள் யோசித்தபடியே. என் வெற்றிக்கு வேறு யாரையும் கர்த்தாவாக்க எனக்கு விருப்பமில்லாமல் இருந்தது எனக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. இதுதான் இறுமாப்போ. இல்லை.. வெற்றியில் சதவிகிதம் பார்க்க முடியாது. அது தவறு.

"அஃப் கோர்ஸ்.. புஸ்தக வியாபாரம் எப்படின்னு தெரியலை.. ஜஸ்ட் க்யூரியஸ்.. அதில் ஜீவனம் நடத்தற அளவுக்கு பணம் வரக்கூடிய புஸ்தகம் எப்படி எழுதுவதுன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா ?"

புத்திசாலித்தனமான கேள்விதான். நானும் அதைப்பற்றி யோசித்திருக்கிறேன். இருந்தாலும் யோசித்துவைத்த பதிலை இவருடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பாமல், "எனக்கு எழுத்து ஜீவனம் கிடையாது. கனவு. நான் பகல்வேளைகளில் கனவு காண்பது இல்லை. அதற்குத் தான் அஷோக் லீலேண்ட் போறேன்"..என்றேன்.

"ரொம்ப ஸ்வாரஸ்யமா பேசறீங்க".. என்றார். வெடுக்கென்று பதிலளித்துவிட்டோமோ என்ற எண்ணம் வந்தது... கொஞ்சம் பதமாகப் பேசப் பழக வேண்டும்.

"இன்னிக்கு பப்ளிஷரும் இதே மாதிரிதான் கேள்வி கேட்டார்... நான் என்ன மாதிரி கதை எழுதனும்னு ரசிகர்கள் விரும்பறாங்கன்னு கண்டுபிடிச்சு என்கிட்டே சொன்னார்... அந்த மாதிரி கதையோட வாங்க.. அப்படீன்னார்.."

"ஓஹோ !" என்று புருவங்கள் உயர்த்தினார். "அண்டர்ஸ்டாண்டபிள் !" என்றார். அவரால் அந்த பப்ளிஷரின் அலைகளைப் படிக்கமுடிந்ததாகத் தெரிந்தது.

"ஆனா, எனக்கு அப்படித் தோணலை.. என் பேனாவுக்கும் எனக்கும் இடையில் எந்த ரசிகனின் ஆசையும், பப்ளிஷரின் மூக்கும் நுழைவது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை"

"நியாயம்தான் சார். எல்லா கலைஞர்களுக்கும் தோணும் இது.. எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரு நண்பர்.. ரொம்ப நல்லா படம் வரைவார். முதல்ல அவர் படைப்புகளுக்காக அவரைப் பாராட்டினாங்க.. அப்புறம், அவங்க பாராட்டுக்காக இவர் படம் வரைஞ்சார். கடைசியில காசுக்காக முக்கியமான பத்திரிக்கைங்கள்ள படம் வரையரார். எடிட்டர் கூப்பிட்டு இந்தப் பெண்ணோட மார்புப் பகுதி நல்ல விசாலமா வரணும்னு கேக்கறார்.. தொப்புள் தெரியனும்கறார்.. சாரி, க்ராஸா பேசரதா நினைச்சுக்காதீங்க.. அப்படி நடக்குதுன்னு சொல்ல வர்ரேன்.."

"புரியுது" என்றேன். நான் அப்படி இல்லை என்று அவரிடம் இப்பொழுது சொல்லவேண்டும் என்ற உந்துதல் ஒருபக்கம் இருந்தாலும், ஒரு பக்கம் எங்கோ சறுக்கியதாகத் தோன்றியது.

என் மனைவியும் அவர் மனைவியும் சிரித்துக்கொண்டே வந்தனர். நான் வெகு நேரமாக காத்துக்கொண்டிருந்தது போல, "போலாமா" என்றேன்.

வாசல் வரை வழியனுப்பி "அடிக்கடி வாங்க." என்றார்.

"வரேன்".

---
வீட்டுக்குள் பல விதமான யோசனைகளை உள்வாங்கிக்கொண்டு வந்தேன். "ஜீவனம்-பணம்-கதை-தெரியுமா" என்ற வார்த்தைகள் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டிருந்தன.

"அவங்க வீடு மாதிரியே வால் யூனிட் பண்ணிடலாமாங்க ?" என்று கேட்டாள்.

"கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பண்ணலாம், சிவகாமி." என்றேன், யோசனையோடு.

2009-07-11T22:52:00.000-07:00

Swathi Thirunal

2009-07-01T09:11:00.000-07:00

Requirement Traceability Matrix

2009-06-30T17:08:00.001-07:00

சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிய.. unfortunately, அரியவாம்
சொல்லிய வண்ணம் செயல்.

Project Execution

2009-06-28T18:32:00.001-07:00

எண்ணித் துணிக கருமம், coz துணிந்தபின்
எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு

Risk Management

2009-06-28T18:32:00.000-07:00

அஞ்சுவது அஞ்சாமை பேதமை, well, அஞ்சுவது
அஞ்சல் அறிவார் தொழில்..

2009-06-27T22:10:00.001-07:00

2009-06-27T19:13:00.001-07:00

Rest in peace

2009-06-26T18:26:00.000-07:00

Born to Amuse
To Inspire, To Delight
Here One Day
Gone One Night

- from Michael Jackson's "Gone too soon"

2009-06-21T18:15:00.000-07:00

"ஞாயிறு போற்றுதும் ! ஞாயிறு போற்றுதும் !"
- திங்கட்கிழமைகளை வெறுக்கும் கீர்த்திவாசன்.

என்ன வயதானாலும், இந்தத் திங்கள்கிழமைகள் வந்தால் வெறுப்பாக இருக்கிறது. எல்லா இனிமையான வாரங்களும் கசப்பான திங்களன்று ஆரம்பிப்பது முரண்.

பள்ளிக்கூடமாக இருந்தால், ஞாயிறு மாலையே ஒருவிதமான சோகம் ஆட்கொள்ளும். திங்களன்று காலை பாத்ரூமுக்குள் புகுந்துகொண்டு கொஞ்சம் அதிக நேரம் உள்ளே இருந்துவிட்டுவந்து அடிவயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டே "அம்மா ! வயித்தை வலிக்கறது.." என்று சிவாஜி கணேசனின் தேவர்மகன் ஹார்ட் அட்டாக் லுக்கையெல்லாம் இமிடேட் செய்தாலும் "எல்லாம் சரியா போய்டும்.. நீ ஸ்கூலுக்குக் கிளம்பற வழியைப் பாரு" என்று அம்மா கௌண்டர்- அட்டாக் செய்துவிடுவாள். வாழ்வின் அத்தனை சோகங்களும் ஒரே நாளில் என்மீது அழுத்துவது போல அழுகை வரும். துக்கம் தொண்டையை அடைக்க பள்ளிக்கூடம் கிளம்புவேன்.

வயதில் முதிர்ச்சி வர வர, திங்கள்கிழமைகளைத் தாங்கிக்கொள்ளும் பக்குவம் வரும் என்று நினைத்தேன். ஆனால், அந்த நாள் எவ்வளவு கொடுமையானது என்ற உண்மையின் தெளிவுதான் அதிகமாகின்றது. அதுவும் ஒவ்வொரு திங்களும் அதன் கொடுமையின் உக்கிரம் அதிகமாவதை உணர்வது வேதனையின் உச்சக்கட்டம்.

சே !

And She's Back

2009-06-20T22:42:00.000-07:00

2009-06-16T17:08:00.000-07:00

என் வருங்காலம், உன் கையிலே !

(எப்படி வேண்டுமானாலும் பொருள் கொள்க)

ட்ரெய்ன் ஆப் தாட்ஸ்

2009-06-13T16:45:00.000-07:00

சாயம் ஐந்தரை.

ஜன்னல் வழியாக க்ரோம்பேட் ஸ்டேஷன் ப்ளாட்பாரமும், அவசர மனிதர்களின் பரபரப்பும் பின்னோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. மந்தமான சாயங்கால வேளை. பளீரென்ற வெளிச்சமும் இல்லாமல், இருட்டும் இல்லாமல், விளக்கு போடலாமா வேண்டாமா என்ற குழப்பம் உள்ளடங்கிய மந்தாரச்சாயங்காலம். பொழுதின் இந்த நேரத்தில் உற்சாகம் சுத்தமாகவே இருப்பதில்லை. வெள்ளிக்கிழமைகளில் ஒரு சில பேருக்கு ஒரு வேளை இருக்கலாமோ என்னவோ. ஆனால், பாக்கி நாட்களில்.. ? பாக்கி பேருக்கு ?

குளித்து ஏழு மணி நேரத்திற்கு மேல் கடந்த வியர்வை உடல்கள் ஒன்றோடொன்று கைகள் உராசியபடி, தலைமுடி வியர்வையைப் பகிர்ந்து கொண்டு, துர்நாற்றத்தை காற்றில் தூவி விட்டுக்கொண்டே நகரும் இந்த சாயங்கால வேளைகள் சுகமானதானதாக இருக்க முடியாது. நீண்ட நெடிய பயணத்தின் முடிவில் படுக்கையுடன் வீடு இருக்கிறது என்ற ஆறுதல் ஒன்றுதான் சுகம்.

இரயில் மெதுவாக சென்று கொண்டிருப்பதை, பக்கத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த இன்னொரு தண்டவாளம் கோள் மூட்டிவிட்டுச் சென்றது. "இந்த இடம் வந்தாலே ஸ்லோ பண்ணிடறானுங்க.. ப்ச்ச்ச்சேய் !" என்று அலுப்புக் குரல்கள்.. ஒன்றுமே தெரியாவிட்டாலும் ஜன்னல் வழியாக கண்ணைப் பிதுக்கி எட்டிப் பார்க்க முயலும் முகங்கள். யாரும் அந்த நொடிப் பொழுதுகளை சுகமாக அனுபவிக்கவில்லை. எப்படி முடியும்.. அவஸ்தையில் சுகம் காண யாராலும் முடியாது தான்.

என்னால் முடியும் என்று நினைக்கிறேன். இந்த ஐந்து ரூபாய் பொட்டலம் மிக்ஸர், உதடுகளின் ஓரத்தில் காரத்தால் எரியச் செய்தாலும், அடுத்த வாய் கேட்கிறது நாக்கு. க்ஷண நேர நாக்கின் துளி இன்பத்துக்காக பத்து நிமிடம் பரிதவிக்கும் உதட்டோரத்தை நினைத்துப் பார்க்கையில் பல விஷயங்கள் மனதிற்குள் ஓடின. வாழ்க்கையும் இப்படித்தானே.

மிக்ஸர் பொட்டலாமும் காலியாகிவிட்டது. கவரைக் கசக்கி ஜன்னலுக்கு வெளியே எறிந்துவிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்கிறேன். யாரும் பார்த்துவிட்டார்களோ என்ற குற்ற உணர்ச்சி. ஆனால், என்னைச் சூழ்ந்துள்ள இந்த நூற்று இருபது பேர் பார்க்காத சுத்தத்தை நான் மட்டும் கடைபிடித்து என்ன கிழித்துவிடப் போகிறேன். கிழித்துவிட முடியும்.. ஆனால் எனக்குள்ளும் அவர்களுக்குள் இருக்கும் அதே அலட்சியமும் அசுத்தமும் இருக்கிறது. நான் ஒன்றும் அவர்களிலிருந்து வேறுபட்டவனில்லையே.

நான்.

நான் ஒரு சராசரி மனிதன் என்று கூறிக்கொள்வதால் நான் சராசரி மனப்பான்மையிலிருந்து விலகியிருப்பதாக நினைத்து மகிழ்ச்சி அடைபவன்.

தாம்பரம் சானடோரியம் அருகில் இருக்கும் பல சாஃப்ட்வேர் கம்பெனிகளில் வேலை பார்ப்பவர்களில் நானும் ஒருவன். தினம் முப்பத்தைந்து கிலோமீட்டர் பயணம் செய்து அலுவலகம் வந்தடைந்து, ஓயாமல் வேலை செய்து நன்றாக சம்பாதிப்பவன். வீசிங் வரும் என்பதால் புகைப் பழக்கம் இல்லை. சகவாசம் எல்லாம் தயிர் சாத கும்பலுடன் மட்டும் என்பதால் தண்ணியும் கிடையாது. பேச்சுலர்.

எனது சிந்தனை வித்தியாசமானது என்பதில் எனக்குக் கொஞ்சம் கர்வம் உண்டு. இதோ இந்த இரயிலில் பயணம் செய்து கொண்டிருப்பவர்கள் யாரும், என்னை மாதிரி அடுத்தவர்கள் என்ன யோசித்துக்கொண்டிருப்பார்கள் என்று யோசிக்கமாட்டார்கள். எனக்கு வீட்டிலும், அலுவலகத்திலும் அபாரமான கவலைகள் என்று எதுவும் இல்லை. அதனால், எனது சிந்தனை யோக்யதைகளுக்கு அடிக்கடி போர் அடிக்கும் என்பதால், கொஞ்சம் வித்தியாசமாக யோசிக்கப் பழகிக் கொண்டேன். பல பேர் என்னைவிட வித்தியாசமாக யோசிக்கக்கூடும் என்ற எண்ணத்தை நான் பெரிதாகக் கொள்வது இல்லை.

இரயில் பயணங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் ஏழ்மையைப் பார்த்து வருத்தப்படுவது போல் யோசிப்பது என் வழக்கம். ஸ்வதேஸ் படத்தில் ஷாருக் கானுக்கு ஏற்படும் எண்ணங்கள் என் மனதிலும் தோன்றும். அதில் சிறிதளவேனும் உண்மையான எண்ணங்களாகவும் இருக்கும். பொதுவாக ஒரு பேஸிஸே இல்லாமல் அடுத்தவரைப் பற்றி நான் கவலைப்பட மாட்டேன். அது தவறு என்றும் நினைப்பவன். ஆனாலும் என்னையும் மீறி ஒரு போலித்தனம் என்னுள் ஒட்டி இருப்பதை நான் உணர்கிறேன்.

இப்பொழுது சீட்டின் ஓரமாக ஒடுங்கி இருக்கும் ஒரு வயோதிகரைப் பார்க்கிறேன். அவருக்கு வயது சுமார் ஐம்பத்தி ஆறு இருக்கும். இந்த வயதில் அனேகமாக வேலைக்குத்தான் போய் வருகிறார் என்று நினைக்கிறேன். அது அவருடைய விதி. அவர் மாதம் பூராவும் வேலை செய்து சம்பாதிக்கும் பணத்தை நான் அதிகபட்சம் இரண்டு நாட்களில் சம்பாதித்துவிடுவேன் என்று நினைக்கிறேன். எனக்கு வயது இருபத்து ஆறு. இந்த inequality எனக்கு விந்தையாக இருக்கிறது. அதில் லேசாக பெருமைப் படுகிறேன். என்னை விடவும் அதிகமாக இந்த கம்பார்ட்மெண்டில் யாராவது அதிகம் சம்பாதிப்பார்களா என்று நோட்டம் விடுகிறேன்.

அதோ அங்கே ஒருவர் லூயி பிலிப் சட்டை அணிந்திருக்கிறார். லேப்டாப் வைத்திருக்கிறார். ஒரு வேளை என்னைவிடவும் அதிகமாகச் சம்பாதிக்கலாம். ஆனால் அவர் முப்பத்தைந்து வயது கடந்தவர் என்று சமாதானம் அடைகிறேன். நான் அந்த வயதில் மூன்றாம் லூயி பிலிப்பை அணியும் தகுதிக்கு வந்துவிடுவேன் என்று நினைக்கிறேன்.

மீண்டும் அந்த வயோதிகரைப் பார்க்கிறேன். அவர் எழுந்திருக்க முற்படுகிறார். அப்பொழுதுதான் ப்ரஞ்ஙை வருகிறது.. இது என்ன ஸ்டேஷனில் வண்டி நிற்கப் போகிறது ? திரிசூலமாக இருக்கவேண்டும். இல்லையே ! ஏர்போர்ட்டைக் காணோமே... சுத்தம். இப்பொழுதுதான் பல்லாவரமே வருகிறது. இன்னும் நாற்பது நிமிடங்கள் இந்த இரயிலில் பயணம் செய்தாக வேண்டும்.

ஒரு கும்பல் முண்டியடித்துக்கொண்டு ஏறுகிறது. பெரும் இரைச்சல். இந்த இரயில் பெட்டிகள் விசித்திரமானவை. கூர்ந்து பார்த்தால் யாரோ இரண்டு மூன்று பேர் தான் பேசிக்கொண்டிருப்பது தெரியும். ஆனால் ஒரே சப்தமாக இருக்கும். இருக்கிறது.

பெண்கள் அனைவரும் முன்னாடி இருக்கும் மகளிர் பெட்டிக்கு விரைகின்றனர். யாரும் மற்ற பெட்டிகளில் பெரும்பாலும் ஏறுவதில்லை. பெண் விடுதலை... தனிமைப் படுத்திக் கொள்ளுதலில்தான் உள்ளது போலும். எனக்கு அது ஒரு சிறை மாதிரிதான் தோன்றும். விருப்பப்பட்டு சிறையில் அடைந்து கொள்வது.

பல்லாவரமும் மெதுவாக ஜன்னலுக்கு வெளியில் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அடுத்து திரிசூலம். ஏர்போர்ட். ஏரோப்ளேனில் பயணம் செய்வது எத்தனை சுகம். அதற்கும் ரயிலுக்கும் என்ன வித்தியாசம் ? ஆகாசத்துக்கும் பூமிக்கும் உள்ள வித்தியாசம். ஆஹா.. இரண்டு வருடங்கள் ஓடிவிட்டன, விமானத்தில் பயணம் செய்து. கம்பெனி செலவில் அனாயாசமாகப் பறந்தது இன்னும் இனிமையான நினைவுகள். இந்த மாதிரி தள்ளு முள்ளு, வியர்வை, நெரிசல் எதுவும் இல்லை.

நான் ஏன் இந்த இரயிலில் இறங்கி ஏரோப்ளேனில் சும்மா ஒரு எட்டு பம்பாய் சென்று வரக்கூடாது ?

எனது யோசனையை நினைத்தால் எனக்கே சிரிப்பாக வருகிறது. ஆனால், என்னோரத்தில் ஒரு பயம் என்னைப்பற்றியே உண்டு. மனதில் கொஞ்சம் பலமாகத் தலைதூக்கும் எண்ணங்களை தடால் என்று செயல்படுத்துபவன். இம்பல்ஸ் என்று சொல்லுவார்களே ! பேராதிக்கத்தோடு அது செயல்படும்போது, என் எதிர்ப்புச் சக்தி செயலிழந்துவிடும் அபாயம் உள்ளது. எட்டாயிரம் ரூபாய் ஆகுமா? அவ்வளவு பணத்தை தூக்க்கி எறிந்து பொழுதை ஓட்டும் பவிசு எனக்கு இன்னும் வரவில்லை. வந்தால் நன்றாக இருக்குமா?

ஒரு கட்டம்போட்ட சட்டை வருகிறார். அங்கேயும் இங்கேயும் இண்டு இடுக்கு இடம் இருக்கிறதா என்று பார்த்தபடியே வருகிறார். மூன்று பேர் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு சீட்டுக்குச் சென்று நிற்கிறார். கொஞ்சம் யோசிக்கிறார். "சார் ! தள்ளி உக்காருங்க..." என்று சொல்லி அனேகமாக பக்கத்தில் உட்கார்ந்துவிட்டார். பின்னர், ஏற்கனவே அமர்ந்திருந்த மூன்று பேரும் தன் ஆக்கிரமிப்புகளை குறுக்கிக் கொண்டு இடம் விடுகின்றனர். ஒரு பத்து வினாடிகள் அந்த நால்வரும் தங்கள் இருப்பளவை சமன் செய்துகொள்வதில் செலவு செய்கிறார்கள். இதைப் பற்றி யோசனை செய்து கொண்டிருக்கிறேன். அடுத்தவர் சௌகர்யங்களைப் பற்றி கவலைப்படாதவர். அல்லது, தன் சௌரியங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பவர். அவர் சுயநலவாதியா.. இல்லையே, அங்கே நான்கு பேர் உட்கார முடிகிறதே.. கஷ்டம் என்றாலும்... ஆக அது தர்மம் தானோ ?

பழவந்தாங்கல் வந்துவிட்டது. இங்கே அத்தை வீடு இருக்கிறது. இறங்கிப்போய் பார்த்து வரலாம். அத்தைக்கும் சந்தோஷமாக இருக்கும், பின்னர் சிறிது வயிற்றுக்கும் ஈயப்படும். இரண்டு விநாடிகளில் முடிவெடுக்க வேண்டும். முடியுமா ? முடியும்.. ஆனால், அங்கே போய்விட்டு சாப்பிட்டுவிட்டு கிளம்பும்போது இதே ரயிலின் கூட்ட நெரிசலை நினைத்துப் பார்த்தால் பயம்மாக இருக்கிறது. வேறு ஏதாவது சனி ஞாயிறில் போய்வரலாம். ஹ்ஹ்ம்ம்.. இப்பொழுது நினைத்தால்கூட முடியும்.. ஆனால், பாசத்தையும், பசியையும் சோம்பேறித்தனம் வென்றுவிட்டது. இந்த சோம்பேறித்தனம் சில சமயங்களில் சுய பச்சாதாபத்தினால் வருகிறது. நம்மைப் பார்த்து பச்சாதாபப்பட யாருமே இல்லையென்றாலோ, அல்லது அதிகம்பேர் நம்மைப்பார்த்து பச்சாதாபப்பட்டலோ, நம்முள் சுய பச்சாதாபம் ஏற்படுகிறது. Self pity kills.

தூரத்தில் பரங்கிமலை தெரிகின்றது. சின்ன வயதில் அப்பாவுடன் பயணிக்கையில் "அப்பா அந்த மலைல பரங்கிக்காய் காய்க்குமா ? அதனாலதான் இந்த ஸ்டேஷனுக்கு பரங்கிமலை பேரா ?" என்று கேட்ட ஞாபகம். ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தபடி ஞாபகங்களில் உழல்வது சுகானுபாவம். ஜன்னலோரத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் அனேகம்பேர், அதாவது கையில் தினமலரோ குங்குமமோ இல்லாதவர்கள், பக்கத்து தண்டவாளத்தில் தத்தம் ஞாபக ரயில்களை ஓட்டிக்கொண்டு வருகின்றனர். வயோதிகத்தின் சௌகர்யங்களில் ஒன்று, எந்த விஷயத்தை எடுத்தாலும் அதற்கேற்ப ஞாபகக் கிளைகள் மனதில் முளைக்கின்றன. வாழ்க்கையை ஸ்வாரஸ்யமாக வாழாதவர்கள் என்ன மாதிரி ஞாபகங்கள் வைத்திருப்பார்கள் என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன்.

கிண்டியில் பாதி ரயில் காலியாகிவிட்டது. எல்லாரும் தங்கள் அடுத்தக்கட்ட பயணத்துக்கு இறங்குகிறார்கள். ப்ளாட்பாரத்தில் அனைவரும் ஓடுவதுபோல நடக்கிறார்கள். படிக்கட்டில் ஏற அவ்வளவு தள்ளுமுள்ளு. என்னதான் நாகரீகம், புத்திசாலித்தனம் உள்ள கூட்டம் என்றாலும் இந்த கூட்ட நெரிசல் என்பது நம் மனித இனத்தில் புதைந்திருக்கும் முட்டாள்தனத்தைக் காட்டுகின்றது. இதே முட்டாள்தனம் மாம்பலம் ரயில் நிலைய மாடிப்படிகளில் நானும் சந்தித்தாகவேண்டும்.

இன்னும் அதிகக் கூட்டம் ரயிலுக்குள் புகுகின்றது. பூந்தமல்லி செல்லும் சில பேருந்துகள் போல, ரயில் ஒருபக்கம் சாய்ந்தார்போல் செல்லுமா என்று கற்பனை செய்து பார்க்கிறேன். அதெப்படி அத்துனூண்டு தண்டவாளம் இத்தனை பெரிய ரயிலை சுமக்கின்றது. உடைந்து ரயில் விழுந்துவிடாதா ? விழுந்துவிட்டால் ? நான் என்ன செய்யவேண்டும். நான் அமர்ந்திருக்கும் பக்கமாக கவிழ்ந்தால், என் மேல் எல்லாரும் விழுவார்கள்.. தலையை மட்டும் பாதுகாத்துக்கொண்டால் போதும் - கை ஃப்ராக்சருடன் தப்பித்துக்கொள்ளலாம். அந்தப் பக்கமாக கவிழ்ந்தால், கொஞ்ச நேரம் ஜன்னல் கம்பியைப் பிடித்து செங்குத்தாகத் தொங்கலாம்.. இடுப்பில் மாட்டிய செல்போன் கீழே விழலாம். அதைப் பாதுகாக்கவேண்டுமா ? சே !! ஏன் இந்த விபரீத எண்ணம்.

நல்லபடியாக வீடு போய் சேரவேணும் காரணீஸ்வரா. சைதாப்பேட்டை வந்தாயிற்று. வாழ்க்கைத் தடுமாற்றங்களில் பக்தி தானாக வந்துவிடுகிறது. சுஜாதாவின் கதையில் படித்தது ஞாபகம் வருகிறது. "நீங்கள் பென்ஸ் காரில் பயனிக்கும்போது பகவத் கீதையும் பதஞ்சலியும் தேவைப்படாது. ஆனால் அந்தக் காரின் டயர் பஞ்சராகி பதைபதைக்கும்போது மனதில் தானாக பக்தி முளைக்கின்றது.." என்பது போல் எழுதியிருந்தார். உண்மைதான். இந்த உண்மை எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்ததா ? அல்லது சுஜாதா சொல்லித் தெரிந்ததா ? நமக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த உண்மைகளை நமக்கே உணரவைப்பது ஒரு வித்தை. ஒரு புவியியல் கணக்கை புதிதாகக் கற்றுக்கொள்ளும்போது அதுவரை சத்தியமாக அது நமக்கு தெரிந்திருக்காது. ஆனால், இதுமாதிரி பொதுவான விஷயங்கள் பற்றிப் பேசும்போது "அட.. ஆமாம்லே" என்று யோசிக்கும் விஷயங்கள் நமக்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருக்கின்றன என்று நினைத்துக்கொள்கிறோம். அல்லது நினைத்துக்கொள்வேன்.. அம்மாதிரி என்னை யோசிக்கவைத்த படைப்புக்களை 'யதார்த்தமானவை' என்று பெயரிட்டு என்னை புத்திசாலியாக்கிகொள்வேன்.

அடுத்து வரும் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கவேண்டும். யாருடைய காலையும் மிதிக்காமல், கதவை நோக்கி நடக்கிறேன். நீல் ஆர்ம்ஸ்ட்ராங் நிலவின் மீது நடந்த அந்தக் காட்சி நினைவுக்கு வருகிறது. மேலே பிடித்துக்கொள்ள தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் கம்பிகளின் புத்திசாலித்தனத்தை வியக்கிறேன். மாம்பலம் ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்துவிட்டது. "இறங்குங்க.." என்ற குரல்களோடு சேர்ந்து இறங்கி சில தப்படிகள் நடக்கிறேன். படிகளை நோக்கி.

ஆஹா ! இடுப்பைப் பிடிக்கிறேன். செல்போனைக் காணவில்லை. திருட்டு. ஏமாற்றம். வெட்கம். மிகப்பெரிய அழுத்தம் என்னைப் புதைக்கிறது. வயிறு இறுகுகிறது. இதற்குமேல் என்னால் யோசிக்கமுடியவில்லை.

ஆலிலை

2009-06-09T18:27:00.000-07:00

இங்கு க்ளிக் செய்து பெரிதாகப் பார்க்கவும்

மேலே பார்ப்பது ஆலிலை கிருஷ்ணர். அதாவது, தூரத்தில் தெரிந்த ஒரு கிருஷ்ணர் சிலையை ஒரு ஆலம் இலைக்குப் பின் நிறுத்தி, அவரை ஒவுட் ஆஃப் ஃபோகஸில் வைத்து எடுத்த போட்டோ. :)

காட்ட மறந்த புகைப்படங்கள்

2009-06-08T16:44:00.000-07:00

சில வாரங்களுக்கு முன் மாயவரம், தஞ்சாவூர், கும்பகோனம் எல்லாம் சுற்றிவிட்டு வந்தேன். சில புகைப்படங்கள் இங்கே....

- மாயவரம் பஸ் ஸ்டாண்ட்

-தஞ்சை பெரிய கோபுரம்

- கும்பகோணம் உப்பிலியப்பன் கோயில் பிரகாரம்

-விரல் சூப்பும் யானை

-கோபுரத்தின் அழகை ரசிக்கும் சிறுவன்

யூத் விகடன்

2009-06-07T17:01:00.000-07:00

யூத்ஃபுல் விகடனில் என்னுடைய "போஸ்ட் ரிட்டையர்மெண்ட்" கதை வெளிவந்துள்ளது. (நன்றி மனுநீதி). ஏற்கனவே படிக்காதவர்கள், இங்கே க்ளிக் செய்து படிக்கவும்.

கடந்த காலத்தில் நான் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய சில கதைகளை தமிழில் மாற்றம் செய்து எழுதிவருகிறேன். சென்ற பதிவில் நீங்கள் படித்த / படிக்காத "வேணு கிருஷ்ணனின் மன அமைதி"யும் அப்படி எழுதியதுதான்.

இன்னும் வரும்.

வேணு கிருஷ்ணனின் மன அமைதி

2009-06-07T02:00:00.000-07:00

அன்றைக்கு வேணு கிருஷ்ணன் சீக்கிரமாக வீடு திரும்பியிருந்தான். வீடு பூட்டியிருந்தது. வழக்கமான நேரத்தைவிட ஒரு மணி நேரம் சீக்கிரமாக திரும்பியிருந்தான். சாவித்ரி இன்று தன் தூரத்து பெரியம்மா ஒருவரின் மகனின் திருமண வரவேற்பிற்குச் சென்றிருக்கிறாள். சாவித்ரியும் வேணுவும் ஈஸ்வரன் சாட்சியாக அக்கினியை வலம் வந்து மூன்று வருடங்கள் ஆகின்றன.

பக்கத்துவீட்டு காலிங் பெல்லை அழுத்தினான், வேணு. அவன் அடிக்கடி வந்திராத வீடு.. அடிக்கடி பார்த்திராத மாமி. அவரை மாமி என்று அழைப்பதா என்னங்க வாங்க போங்க என்ற பொதுப்படையில் அழைப்பதா என்று அவர் கதவைத் திறக்கும் வரையில் யோசித்தான்.

கதவு திறந்ததும், ஒரு புன்னகை உதிர்த்துவிட்டு "சாவி கொடுத்துட்டு போயிருக்காளா ?" என்று கேட்டான். "தோ, எடுத்துட்டு வரேன். உள்ளே வாங்க.. காபி சாப்பிடறீங்களா ?" என்றபடியே உள்ளே சென்றார்.

"இல்லை.. நோ தேங்க்ஸ்.." என்று சாவியை வாங்கிவிட்டு தன் வீட்டுக்குச் சென்றான். சென்னைக்காரர்கள், பல பேர் நினைப்பதுபோல் இல்லை. நல்ல மனிதர்கள் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

கதவைத் திறந்தான். ஸூன்யம் ஆட்கொண்ட வீடு போல இருந்தது. ஆபீஸ் கடுப்பில் ஏற்கனவே உழன்றுகொண்டிருந்த வேணுவின் மன அமைதி ஒரேடியாக ஓடிவிட்டது. சாக்ஸை கழற்றி தூக்கி எறிந்தான். அவன் கோபத்தின் வீரியத்தின் வெளிப்பாடாக இருந்தாலும், எடை குறைவான சாக்ஸ் பக்கத்திலேயே விழுந்தது. மங்கலான வெளிச்சத்திலேயே அசிங்கமாகத் தெரிந்த ஹால், விளக்கைப் போட்டவுடன் கலவரம் நிகழ்ந்த கிராமத்து மைதானம் மாதிரி காட்சியளித்தது.

கச கச என்று இருந்ததால், காற்றாடியை சுழலவிட்டான். சோபாவின் மேல் இருந்த நியூஸ் பேப்பர் பறக்க ஆரம்பித்தது. அதை பிடிக்கப் போனபோது அந்த ஜீவாத்மாவினிலிருந்து பிரிந்த ஒரு இலவச இணைப்பு சோபாவின் அடியில் புகுந்து கொண்டது. ஆத்திரத்தில் கையில் இருந்த பேப்பரை கசக்கிக் கிழித்தான். குணிந்து சோபாவின் அடியில் இருந்த அந்த இலவச இணைப்பை, கை எட்டும் தூரத்தைவிட நான்கு இன்ச் தூரத்தில் இருந்த அதை, எட்டிப் பிடித்து இருந்த கடுப்பில் அதையும் கசக்கினான்.

மேலே எழுந்து பார்த்ததில், பெருக்காத தரையில் இருந்த, சென்னைக்கு பெருமை சேர்க்கும் மாசற்ற தூசி தன் ராசியான சட்டையில் ஐக்கியம் ஆனதைக் கண்டான். பொறுமையின் எல்லையில் இருந்தான் அவன்.

டேபிளில் ஈ மொய்த்துக்கொண்டிருந்த காபி டம்ப்ளர். காய்ந்து போன இட்டிலி தட்டில், தான் விரல்களால் சட்டினியை வழித்ததின் சுவடுகள் தெரிய காய்ந்துபோயிருந்தது. மயிர்க்கொத்துடன் சீப்பு. ஈரமாக உலர்த்தப்படாத நாற்றமான டர்க்கி டவல்.

சே !! வீடா இது.

பணம் சம்பாதித்து என்ன ப்ரயோஜனம். மன அமைதி எங்கே கிடைக்கிறது. பல்லை நற நற என்று கடித்தான். சட்டையின் அழுக்கு அவனை அதிகம் பாதித்திருந்தது. நுணிக்காலில் துளி அழுக்கு பட்டாலும் அவனுக்குப் பொறுக்காது. "சாவித்ரி.. தரை பார்.. ரொம்ப டர்ட்டியா இருக்கு.. தரையைப் பெருக்கலாம்ல.. இதுக்கு வேணும்னா ஒரு வேலைக்காரியை வெச்சுக்க வேண்டியதுதானே".. என்பான்.

ரெஸ்ட்லெஸாக இருந்தான். பின் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாய், அத்தனையையும் ஒழிக்க ஆரம்பித்தான். கிழிந்த நியூஸ்பேப்பரை குப்பைத் தொட்டியில் போட்டான். காப்பி டம்ளர் டவரா, இட்லி சாப்பிட்ட தட்டு எல்லாவற்றையும் சமையல் சிங்கில் போட்டான். அங்கே இன்னொரு யுத்தகளம் காத்திருந்தது. எண்ணைப் பிசுக்குடன் பாத்திரங்கள். அப்படியே அத்தனையையும் சிங்க்கில் போட்டுவிட்டு அவற்றிற்கு ஜலக்கிரீடை செய்தான்.

ஹாலுக்கு வந்து பார்த்த்போது, இப்பொழுது கொஞ்சம் ஒழுங்காகத் தெரிந்தது. ஆனால் காலில் தூசி ஒட்டியது. விளக்குமாறை ஒரு ஐந்து நிமிடங்கள் தேடி, ஃப்ரிட்ஜுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டிருந்த அதை எடுத்துவந்து குணிந்து ஹால் தரையைப் பெருக்கினான். பெருக்கப் பெருக்க அழுக்கு குமிந்ததைப் பார்க்க சந்தோஷமாக இருந்தது. பெருக்கும்போது குப்பை வந்தால்தான், பெருக்கியதின் பலன்.

பனியனில் வியர்வை தோலில் ஒட்டியது. பாத்ரூமுக்குப் போய் ஷவரில் குளித்தான். வெளியே வந்தவுடன் ஸ்வாமி படத்தின்முன் நின்று கும்பிட்டான். இதெல்லாமே அவனது வழக்கமான செய்கைகளை மீறியவை. ஆகவே, புதிதாக உணர்ந்தான். விபூதி இட்டுக்கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தான். பளீர் என்று இருந்தது. அவனுக்கே பெருமையாக இருந்தது. சோபாவில் உட்கார்ந்து கொஞ்சம் ஆசுவாசப் படுத்திக்கொண்டான்.

யோசித்துப் பார்த்தான். அவன் ஆபிஸிலிருந்து தினமும் திரும்பும் போது வீடு இப்படித்தான் அழகாக இருக்கும். அவன் உள்ளே நுழைந்தபோது பார்த்த அத்தனை களேபரங்களும் தினமும் காலையில் அவன் நிகழ்த்துபவை. பாவம் சாவித்ரி. அவள் அத்தனையும் வாரிப் பெருக்கி, அலம்பி, துவைத்து என எல்லாவற்றையும் செய்து வைப்பாள். இந்த வீட்டை ரத்தினமாய் ஜொலிக்கவைப்பவள் அவள்தான். அவள் இல்லாத ஒரு நாளே எப்படி இருக்கிறது.. அவளை நினைக்கும் போது பெருமையாக இருந்தது.

இன்று அவள் பெருமைப்படுவாள். அவள் வீடு திரும்பும்போது அவள் முகத்தில் சந்தோஷத்தைப் பார்க்கவேண்டும். காலரைத் தூக்கிவிட்டுக்கொள்ள வேண்டும். அத்தனை நேரம் வேலைபார்த்துவிட்டு வந்த பிறகும், வீட்டு வேலைகளைச் செய்ய முடியும் என்று காண்பிக்கவேண்டும்.

இப்படி யோசித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே பசித்தது. அவள் இருந்திருந்தால், ஆபீஸிலிருந்து வந்தவுடன் ஜில்லென்று ஏதாவது கொடுத்திருப்பாள். நேற்று ஏதோ ஸ்குவாஷ் கொடுத்தாளே.. ஃப்ரிட்ஜுக்குள் இருக்குமோ ? எழுந்திருந்து சமையலறைக்குள் சென்றான். ஃப்ரிட்ஜில் அப்படி எதுவும் இல்லை. கையில் கிடைத்த ஆப்பிளையும் ஒரு மாம்பழத்தையும், தேடிப்பிடித்து ஒரு கத்தியையும் எடுத்து வந்தான்.

டி.வியைப் போட்டான். ஆப்பிளைக் கடித்தான். நடுவில் கொட்டைகளுடன் இருந்த பகுதியை ஜன்னலுக்கு வெளியில் எறிந்தான். அது ஜன்னல் கம்பியில் பட்டு சோபாவின் அடியிலேயே விழுந்ததை, டென்னிஸ் மாட்ச் பார்த்துக்கொண்டிருந்த வேணு கவனிக்கவில்லை. கொஞ்ச நேரம் கழித்து கத்தியால் மாம்பழத்தை ஒரு கதுப்பாக நறுக்கினான். பின், அடிப்பாகத்தையும் கதுப்பாக நறுக்கி, டீப்பாயின் அடியில் இருந்த ஒரு அழுக்கான பேப்பரில் கொட்டையை வைத்தான்.

டென்னிஸில் நாடால் தோற்றுப்போன வெறுப்பில், டி.வியை அணைத்தான். ரொம்ப நாளாக படிக்கவேண்டும் என்று நினைத்திருந்த 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்' புத்தகத்தை பரண் மேலிருந்து எடுத்துப் படிக்கலாம் என்று நினைத்தான். ஒரு ஸ்டூலைப் போட்டு பரண் மேலே ஏறினான்.

----------------

இரவு பதினொன்றரை ஆகியிருந்தது. சாவித்ரி ஆட்டோவைக் கட் பண்ணிவிட்டு கேட்டைத் திறந்தாள். பலவருடங்களாக சந்த்திக்காத சித்தி பெண்களோடு அளவளாவிவிட்டு சந்தோஷமாக வீடு திரும்பி இருந்தாள்.

காலிங் பெல்லை ஒருமுறை அடித்தாள். சில வினாடிகள் பொறுத்தாள். அவர் வந்திருக்கிறார். பைக் இருக்கிறது. ஆனால் தூங்கியிருக்கக் கூடும். சாப்பிட்டாரோ என்னவோ !

தன் கைப்பையில் இருந்த இன்னுமொரு சாவியால் கதவைத் திறந்தாள்.

விளக்கைப் போட்டாள். ஹால் முழுதும் அலங்கோலமாக இருந்தது. ஆப்பிள் கொட்டைகள்.. பாதி கடித்திருந்து பல் பதிந்த ஆப்பிள்.. மாம்பழ ரசம் வழிந்து அழுக்கான டீப்பாய்.. தரையில் விழுந்து அழுக்கு பரப்பியபடி மாங்கொட்டை.... அழுக்கான சுமீத் மிக்ஸியின் அட்டை டப்பா.. அதன் உள்ளே பழுப்பாகிப் போன பழைய புத்தகங்கள்.. சில புத்தகங்கள் சோபாவில் பரப்பிவைக்கப்பட்டு காற்றாடியின் வேகத்துக்கு படபடத்துக்கொண்டிருந்தன... தரையில் பரண் மேல் ஏறிய தூசி.. வேணு மாலை குளித்துவிட்டு துவட்டிப் போட்ட நாற்றமான டர்க்கி டவல். உள்ளே லுங்கியோடு வேணு கிருஷ்ணன் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

இந்த ஹாலின் தோற்றம் அவளுக்கு பழக்கமான காட்சிதான்...

கைப்பையை கீழே வைத்துவிட்டு, ஒரு பெரு மூச்சு விட்டாள் "ப்ச்".. என்று சலித்தபடியே.

ஓம் ஷாந்தி ஓம்

2009-06-06T05:16:00.000-07:00

கதை முடிவதற்குள் திலீப்பும் வசந்தியும் சந்திக்கவேண்டும். எப்படி சந்திக்க வைப்பது ? திலீப் சென்னையில் இருக்கிறான். வசந்தி ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில்.

"பார்த்து ! ஜாக்கிரதையா போயிட்டுவாடிம்மா ! கோபி.. உங்களை நம்பித்தான்டாப்பா வசந்தியை தனியா மதறாஸுக்கு அனுப்பறோம். போனோன்ன பக்கத்தாத்துக்கு ஒரு ட்ரங்க் கால் பண்ணி சொல்லிடு. நம்பர் குறிச்சிண்டியோன்னோ ?" வசந்தியின் அப்பா.

"கவலைப்படாதீங்கோ பெரிப்பா. அதான் சொன்னேனோல்லியோ. ஆத்துலேர்ந்து அஞ்சு நிமிஷ நடைதான் பின்னி மில்ஸ். பொழுது சாயரத்துக்குள்ளே ஆபீஸிலிருந்து வந்துடலாம். நான் பார்த்துக்கறேன்" என்றான் கோபி. ஸ்டாண்டர்ட் மோட்டார்ஸில் வேலை பார்க்கும் துறுதுறுப்பான இன்ஞ்சினியர். பஸ் ஸ்டாண்டில் இந்த சமயத்தில் இவன் மட்டும்தான் பேண்ட் போட்டிருந்தான் என்பதால், இவர்களைக் கடந்து சென்றவர்கள் எல்லாம் ஒரு நோட்டம் விட்டுச்சென்றனர்.

வஸந்தியும் அவள் அம்மாவும் சற்று தள்ளி நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். வஸந்தி அம்மா வாங்கிக்கொடுத்த மல்லிகைப்பூச்சரத்தை தலையில் சூடிக்கொண்டிருந்தாள். சிகப்புத்திலகம் இட்டு நெற்றி ப்ரகாசமாய் இருந்தது. பர்மா பவுடர் கன்னத்தில் போட்டு, கண்ணோரத்தில் மை இட்டு முகம் லட்சனமாக இருந்தது. கண்களில் மட்டும் ஒருவிதமான மிரட்சி.

"சித்தப்பா கிட்டே ஜாக்கிரதையா நடந்துக்கோ. நாழிக்கு எழுந்து வாச தெளிச்சு ஆத்து காரியம் எல்லாம் பாரு. மகாராணியாட்டம் நடந்துக்க நம்ம ஆம் இல்லே. பிரத்தியார் ஆத்துல நல்ல பேர் வாங்கிக்கொடு."

"ம்ம்.."

பஸ் வந்துவிட்டது. "போயிட்டு வரேன் பெரிம்மா. வரேன் பெரிப்பா... "

சர்வ நிச்சயமாகப் போகப்போகிறோம் என்று தெரிந்தவுடன், தொண்டையை அடைத்துக்கொண்டது துக்கம். "கடுதாசி போடுடி..." என்றாள் அம்மா. சரி என்று சொல்லக்கூட முடியாமல் தலை ஆட்டினாள். தலை கனமாக இருந்தது. அப்பா நெற்றியைத் தடவி ஆசிர்வாதம் செய்தார். "ஜாக்ரதை கொழந்தெ !"

ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரிலிருந்து பஸ் கிளம்பியது.

அப்பாடா. வசந்தி நாளை சென்னை வந்துவிடுவாள். அதற்குள் இந்த திலீப் பயல் எங்கும் சென்றுவிடாதவாறு கதையில் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியது என் பொறுப்பு. எங்கே அவன் ?

கிண்டி ஒலிம்பியா வாசலில் நின்று அரட்டைக்கச்சேரி.

"இதெல்லாம் வேஸ்டு டா. ட்ரிப்லிக்கேன் போய்ப்பாரு. க்ளாஸிக் ஃபுட் மேன்.."
"அப்போ.. அங்கே வெச்சுக்கலாம் ட்ரீட்டை"
"தோடா ! இன் யுவர் ட்ரீம்ஸ் ! மெரிடியன்ல கொடுத்தாத்தான் ஆச்சு !"
"ரிடிகுலஸ்.. !!"

ப்ரமோஷன் ட்ரீட் பற்றி பேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தான் திலீப்.

"மச்சி. கிளம்பறேன். லாங் டே... சீ யூ கைஸ் டுமாரோ !!"
"ட்ரீட் ?"
"நாளைக்கு பீச்ல முடிவு செஞ்சுக்கலாம்.."

வெரிகுட். வஸந்தியை நாளை எப்படியாவது பீச் கூட்டிக்கொண்டு வர வேண்டும்.

-----

"வா வா வா !! பெரிய மனுஷி !" என்று வரவேற்றாள் சித்தி. பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்த சித்தப்பா "வாடி !! அப்பா அம்மால்லாம் நன்னாருக்காளா !" என்று கேட்டபடியே கேட்டை பார்த்தார். "கோபி எங்கே !".. "ஆட்டோக்கு பணம் கொடுத்துண்டுருக்கான். சித்ரா எங்கே சித்தி ?"... "உள்ளே போ ! உனக்காகத்தான் காத்துண்ட்ருக்கா..."

-----
"டேய்.. வேக் அப். ஒன்பது மணியாயிடுச்சு !"
"இன்னிக்கு லீவ் பா.. அம் டையர்ட்..."
-----

"என்னிலர்ந்து ட்யூட்டி ?" கேட்டார் சித்தப்பா.
"திங்கக்கிழமை லேர்ந்து சித்தப்பா".
"ம்ம்.. பின்னி மில்ஸ் ல தான் கோதண்டபானி வேலை பார்க்கறான். சொல்லியிருக்கேன்.. செவ்வா புதன்ல அவனைப்போய்ப்பாரு.. என்ன வேலை உனக்கு"
"ஸ்டெனோக்ராஃபர்".
"ம்ம்.. பீ.யூ.சி யெல்லாம் முடிச்சாச்சோன்னோ ?"
"ஆச்சு சித்தப்பா"..
"ம்ம்ம்... பொம்மனாட்டியெல்லாம் சம்பாதிக்கற காலம் வந்துடுத்து."
யாரும் பதில் பேசவில்லை.

"உனக்கென்னடி.. இன்னிக்கு லீவுதானே ?" என்றார் சித்ராவிடம்.
"ஆமாம்ப்பா.."
"கோபி. ரெண்டு பேரையும் அழைச்சிண்டு மெரினா போயிட்டு வா.. சாரதி கோயிலுக்கும் போயிட்டுவா. சனிக்கிழமை வேற"
"இல்லேப்பா.. 'ஆரதனா' சினிமாவுக்கு... வஸந்தியும் போலாம்ன்னா"
"அதெல்லாம் நீ தனியா போய்க்கோ.. எக்கேடு கெட்டுப்போ... இவாளையும் கெடுத்துடாதே. நான் சொன்னதை மட்டும் செய் போதும்."
"சரிப்பா.."
------

பீச்.

இங்கே முடித்துவிட வேண்டும். ஏற்கனவே கதை பிசி பிசு என்று ஆகிவிட்டது. இங்கே முடித்தால்தான் சிறுகதை.. இல்லையென்றால் தொடரும் போட்டு நாளை முடிக்க வேண்டும். வஸந்தி என்ன முடிவு செய்கிறாள் என்று பார்ப்போம்.
-----

பேருந்தில் ஏறுவதற்கு முன் வாங்கிய மல்லிகைப்பூவை சரி செய்துகொண்டாள் வஸந்தி. "ஆஹா. பட்டணம் எவ்வளவு விஸ்தாரமாக, வித்தியாசமாக இருக்கிறது. அவள் ஊரில் சப்-ரெஜெஸ்திரார் மாமாதான் கார் வைத்திருந்தார். இங்கே ஜட்கா வண்டி என்ன, ப்ளைமெளத் கார் என்ன, டாக்ஸி என்ன.. ஜிவுஜிவு என்று இருந்தது.

வாழ்க்கையை வென்று விட்டோம் என்ற பெருமிதம் அவள் கண்களில் தெரிந்தது. பி.யூ.சி யில் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்று டைப்ரைட்டிங் ஹையர் படித்ததும் மதறாஸில் விண்ணப்பித்தவுடன் வேலை கிடைத்துவிட்டது. மதறாஸில் கிடைத்ததுதான் சந்தோஷம். இங்குதான் வாழ்க்கையை அனுபவிக்க முடியும். சொந்தக்காலில் சொந்தப்பணத்தை இங்கேதான் அனுபவிக்க முடியும். ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் இப்படியெல்லாம் நடக்காது. ஆராதனா பார்க்கலாம் என்றானே கோபி. நம்ம ஊருக்கெல்லாம் அந்தப்படமே வராது." என்றெல்லாம் நினைத்துக்கொண்டே வந்தவள், சடாரென்று தான் நினைத்ததையெல்லாம் மீண்டும் நினைவுபடுத்திப்பார்த்தாள். பெருமாளை எங்கேனும் நிந்தனை செய்துவிட்டோமோ என்று. இல்லை.. இங்கேயும்தான் பெருமாள் இருக்கிறார். பார்த்தசாரதியாமே.

-------
ஐந்தே முக்கால்.
"வேர் இஸ் த பாஸ்" என்று ஹோண்டாவை ஆஃப் செய்தபடி கேட்டான் திலீப்
"வந்துக்கிட்டு இருக்கான். ஃப்ளையோவராண்ட இருக்கான்"
"ஹ்ம்ம்.. டேய் மெரிடியன் ஹோட்டல் எல்லாம் ஓவர்டா.. சிக்ஸ் ஹண்ட்ரட் ஆகும்.. பெர் ஹெட்"
"அவன் வரட்டும் பேசி முடிவு பண்ணிக்கலாம்"
------

"கோபி. பசிக்கறது. சாப்டுட்டு பீச் போலாமே !"
"கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோ.. பீச் போயிட்டு, போலாம். இல்லேன்னா திரும்பவும் பசிக்கும்.. இங்கே சோளா பூரி நன்னா இருக்கும்.. வாங்கித்தரேன் பாரு."
குதூகலமான மனோனிலையில் மிகச்சந்தோஷமாக இருந்தாள் வஸந்தி.

------
"ரெண்டு பேரும் பின்னாலே வாங்கோ. சித்ரா.. வாடி பின்னால.. எனக்கு பயம்மா இருக்கு"
"நீயும் வாட கோபி. கடற்கறை பார்த்து எவ்வளோ நாளாச்சு.. "
அலைகளைப்போலவே வசந்தியின் மனதிலும் துள்ளல் அதிகமாக இருந்தது. முன்னே முன்னே மார்பளவுக்கு முழுகும் வரை சென்றுவிட்டாள். சித்ரா கூட பயந்து பின்னே சென்றுவிட்டாள். சுதந்திரத்தின் உச்சத்தை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தாள் வஸந்தி.

போதும் என்ற கட்டத்துக்கு வந்தபின் திரும்பி கோபியையும் சித்ராவையும் பெருமிதத்துடன் பார்த்தாள். "நீயும் வா சி"........ ராட்சஸ அலை ஒன்று மண்டையில் விழுந்து அமுக்கியது.

-----

திலீப் கனுக்கால்வரை மட்டும் நனைத்துக்கொண்டு, கையில் ரீபாக் ஷூவுடன் நின்று கொண்டிருந்தான். இன்னுமொரு அலைவந்தது. முகத்தில் அமைதியாக ஒரு காற்று வந்து அடித்தது. சட்டென குணிந்து பார்த்தான். கால் கட்டைவிரலில் ஏதோ மாட்டிக்கொண்டிருந்தது. பட்டம் பறக்கவிடும் மாஞ்சா கயிறோ.. அல்லது, பூ தொடுக்கும் நாறாக இருக்கும்.

-----
"ஏண்டா உம்முன்னு இருக்கே.. "
திலீப்பும் நண்பர்களும் ட்ரிப்லிக்கேன் மெஸ்ஸில் உட்கார்ந்திருந்தனர்.
"சரிடா.. உனக்கு எங்கே தோனுதோ அங்கே குடு போதும்.. இப்பொ என்ன சாப்புடுறே?"

"சோளா பூரி" என்றான் விறைப்பாக.
"மச்சி.. இது சரவண பவன் இல்ல.. சங்கரன் மெஸ்.. இட்லியா தோசையா ?"
"சோளா பூரீ !!!!" என்று கத்தி கண்களால் மிரட்டினான் திலீப். பார்வையில் குரூரம் இருந்தது.

திலீப்பும் வஸந்தியும் சந்தித்து ஒன்னேகால் மணினேரம் ஆகிவிட்டது.

---
சுபம்.

2009-05-31T18:42:00.000-07:00

Busyயா இருக்கறதுன்னா என்னன்னு தெரியுமா ?
வெட்டியா இல்லாத மாதிரி நடிக்கிறது..

(கே.பி. ஆபீஸில் இப்படித்தான் பேசிக்கொள்வார்களாம்).

ஏஞ்சல்ஸ் & டீமன்ஸ்

2009-05-31T05:43:00.000-07:00

இன்று காலை, வெகு நாளாக எதிர்பார்த்திருந்த "Angels & Demons" படம் பார்த்தேன். ஏமாற்றம் கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பில்தான் படம் பார்த்தேன். நான் எதிர்பார்த்தது வீண்போகவில்லை. இந்தப் படம் Dan Brown எழுதிய Angels & Demons என்ற புஸ்தகத்தின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட படம். இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்திறாத மூன்று நண்பர்களும், இரண்டு தடவை படித்திருந்த நானும் சேர்ந்து பார்த்தபோது.. அவர்களுக்கு கதை புரியவில்லை. எனக்கு திருப்தியளிக்கவில்லை.

பொதுவாகவே, ஏற்கனவே வெளிவந்து வெற்றியடைந்த புத்தகத்தை வைத்துப் படம் செய்வது என்பது கொஞ்சம் கஷ்டம். அதிலும் அந்தப் புத்தகத்தின் ரசிகர்களை, படத்தின் ரசிகர்களாக அடைவது இன்னும் கஷ்டம். காரணம், ஒரு வாசகன் ஒரு கதையை வாசிக்கும் போதே அதை மனதில் ஒரு படமாக இயக்கிவிடுகிறான். அவனுக்குப் பிடித்தமான நடிகர்களை வைத்து நடிக்கச்செய்கிறான். சொந்தக் கற்பனையில் அந்தப் படத்தைப் பார்க்கிறான். அந்த கற்பனையின் வீரியத்தை எந்த இயக்குனராலும் மிஞ்ச முடியாது.

அந்த வகையில் நானறிந்த வரையில் புத்தகமாகவும் வந்து வெற்றியடைந்து படமாகவும் சோபித்த சில படங்களில் முக்கியமானது காட் ஃபாதர். அதன் வெற்றிக்குப் பின்னால் எத்தனையோ பேர் இருந்தாலும் அந்தப் புத்தகத்தை எழுதிய மரியா புசோவே திரைக்கதையும் எழுதி வெற்றிக்கு வழி வகுத்தார். (Harry Potter கூட புத்தகங்கள் படங்களைவிட விரும்பப்படுவதும் இதனால்தான்).

Angels & Demonsக்கு வருவோம். படம் நன்றாகவே இருக்கிறது. ஆனால், பல இடங்களில் புத்தகத்தைவிட்டு அதிகமாக வேறுபட்டு இருக்கிறது. படத்தின் நீளத்தைக் குறைக்கவோ என்னவோ, CERNல் அதிகம் கதையளக்காமல், யாருடைய flashbackஐயும் நீட்டி முழக்கி சொல்லாமல் துரித வேகத்தில் படத்தை நகர்த்தியிருக்கின்றனர்.

நாவலை வேகமாக அங்கங்கே பக்கங்களை வேகமாகப் புரட்டி படித்து முடிப்பது போல இருந்தது. ஆனால், மூலக்கதையில் எங்கும் கோட்டைவிடாமல் சுறுசுறுப்பாக ஓட்டிச்சென்றது நிம்மதியாக இருந்தது. ஆனால் வழி நெடுக ராபெர்ட் லாங்க்டன் கதாபாத்திரம் (Tom Hanks) சொல்லிக்கொண்டே வரும் factsகளை கவனிக்கமுடிவதில்லை. கதை படிக்காதவர்கள் "Illuminati" குறித்த டையலாகுகளை புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. படம் அடுத்தவருக்கு எப்படிப் புரிகிறது என்பது போன்ற வெட்டிக் கவலைகள் ஏதும் எனக்கு இல்லை. இருந்தாலும் புத்தகத்தை அப்படியே நம் கண்முன் காட்டப்போகிறார்கள் - அந்த அனுபவத்தை ரசிக்கப்போகிறோம் என்று (தவறுதலாக) நினைத்த எனக்கு சிறிது ஏமாற்றம். அவ்வளவே. புத்தகத்தில், விட்டோரா என்கிற ஹீரோயின் கதாபாத்திரம் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமானது.. அதற்கு அர்தமில்லாமல் செய்தது பெருங்குற்றம். இதை மாதிரி சில பல deviation from the book.. ஜீரணிக்க முடியாததாக இருந்தது.

விறுவிறுப்புக்குப் பஞ்சமில்லை. வேட்டிக்கனை இன்னும் அழகாகவும் டீடெயிலாகவும் காண்பித்திருக்கலாம். டி.வி. பெட்டியில் தெரியும் க்ளாரிட்டிதான் வேட்டிக்கனைக் காண்பிக்கும்போது தெரிகிறது. மத்தபடி எல்லாம் சாதாரன இங்கிலீஷ் படத்திற்குண்டான டெக்னாலஜிக்கள்தான்.

எப்படியாக இருந்தாலும், இந்த இரண்டரை மணி நேரத்தில் இப்படித்தான் எடுக்க முடியும் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால், குழப்பமான "The Prestige" புஸ்தகத்தை திரைக்கதையாக எழுதி சிறந்த படமாக ஒருவரால் இயக்க முடியும் என்றால், "Angels & Demons" could have been a lot better than what I saw today.

துணை..

2009-05-29T17:52:00.000-07:00

- Pic Ctsy - The Hindu

பொன்னியின் செல்வன் புத்தகத்திலிருந்து சில வாக்கியங்கள்:

"சுந்தர சோழர் நோய்வாய்ப்பட்டு நடமாடவும் சக்தியில்லாமல் போன காலத்திலிருந்து, அரசுரிமை சம்பந்தமான குழப்பங்கள் சோழ நாட்டில் ஏற்படக்கூடுமோ என்று மக்கள் கவலைப்பட்டு வந்தார்கள். பழுவேட்டரையர், சம்புவரையர் முதலிய குறுநில மன்னர்களும், பெருந்தரத்து அதிகாரிகளும் சுந்தர சோழரின் புதல்வர்களுக்கு விரோதமாகக் கண்டராதித்தருடைய மகனுக்குப் பட்டம் கட்டச் சதி செய்கிறார்கள் என்னும் வதந்தியும் பரவியிருந்தது.".............

"அரச குடும்பத்தினரும், குறுநில மன்னர்களும் பலதார மணம் செய்துகொள்வது அந்நாளில் சாதாரணமாக இருந்தபடியால் யாரும் அதைப் பற்றி வியப்பு அடையவில்லை."..............

"கடைசியாக மகுடாபிஷேகத்துக்குக் குறிப்பிட்ட தினத்தன்று சூரியன் உதயமாயிற்று. உதிக்கும்போதே பனித்திரளைப் போக்கிக் கொண்டு பொற் கிரணங்களைப் பரப்பிக் கொண்டு தேஜோமயமாக உதித்த சூரியனைப் பார்த்த மாந்தர் அனைவரும், "இன்றைக்குப் பொன்னியின் செல்வருக்கு மகுடாபிஷேகம் அல்லவா! ஆகையால் சூரியனும் பொன்னொளி வீசித் திகழ்கிறான்!" என்று கூறி மகிழ்ந்தார்கள்."............

"இதைக் கவனித்தார் பொன்னியின் செல்வர்...."ஐயா! புலவரே! இத்தனை நேரமும் தாங்கள் கூறி வந்த புகழெல்லாம் என் முன்னோரைப் பற்றியவை அல்லவோ? இந்தப் புராதனப் பெருமை வாய்ந்த சிங்காதனத்தில் அமர்ந்து மணி மகுடம் சூட்டி கொள்வதற்குத் தகுதியுள்ளவனாக நான் என்ன காரியம் செய்திருக்கிறேன்? அதைப் பற்றிக் கூறுவதற்குக் கலைமகள் இங்கே இப்போது பிரசன்னமாவது சாத்தியமில்லையாதலால் தங்களால் இயன்ற வரையில் சற்று எடுத்து இயம்பலாமே?" என்றார்.............................

புலவர் திகைத்து நின்றதைப் பார்த்த பொன்னியின் செல்வர், "ஐயா! தாங்கள் திகைத்து நிற்பது இயல்பே, தங்கள் பேரில் குற்றம் இல்லை. அவ்வாறு என்னுடைய புகழைப் பாட்டில் அமைத்துப் பாடும்படியாக நான் இன்னமும் ஒரு காரியமும் செய்யவில்லை. இன்றுதான் தொடங்கப் போகிறேன்!" என்றார்.

வஸந்தம் வந்தது..

முக்கிய குறிப்பு.. மேல் குறிப்பிட்ட படத்துக்கும் "பொன்னியின் செல்வன்" குறிப்புக்கும் சம்பந்தமில்லை. பொன்னியின் செல்வன் மன்னராட்சி காலத்தைப் பற்றியது.. இப்பொழுதுதான் ஜனநாயக முறை நிலவுகிறதே..

வலி புரியும்..

2009-05-29T04:16:00.000-07:00

அதிகாலையில், அல்லது நள்ளிரவில் மணிக்கணக்கில் க்யூவில் நின்று அட்மிஷன் பாரத்திற்காக நின்ற ஒவ்வொரு தகப்பனின் வலியும் புரிந்திருக்கும் அவருக்கு..

யாருக்கு ?

2009-05-29T01:33:00.000-07:00

Weekend movie.. no marks for guessing what movie !!

சித்தப்பு..

2009-05-28T20:24:00.000-07:00

மு.கு. : "சித்தி" படத்தில் பத்மினி உருகிப்பாடும் கண்ணதாசனின் வரிகள் பெண்களின் வாழ்க்கைப்பதிவைக் காட்டி தாலாட்ட வைத்தது. ஆண்களுக்கும் இப்போது கிட்டத்தட்ட அதே நிலைமைதான். ஆகவே என் கற்பனைப் படமான "சித்தப்பு.." படத்தில் வரும் இந்தப் பாடல், எங்கள் ஆண்கள் சமூகத்திற்கு உண்டானது.

ஸ்டார்ட் மீஸிக்..

ஆணாகப் பிறப்பவற்கு கண்ணுறக்கம் இரண்டு முறை..
பிறப்பில் ஒரு தூக்கம், இறப்பி்ல் ஒரு தூக்கம்..
இப்போது விட்டுவிட்டால் எப்போதும் தூக்கம் இல்லை
என்னரிய சிங்கக்குட்டியே, கண்ணுறங்கு கண்ணுறங்கு

ஆரிராரிரி ராரிராராரோ ஆரிராரிராரோ
ஆரிராரிரி ராரிராரோரோ ஆரிராரிராரோ

காலமிது காலமிது, கண்ணுறங்கு மகனே..
காலமிதைத் தவறவிட்டால் தூக்கமில்லை மகனே..
தூக்கமில்லை மகனே.

நாலு வயதான பின்னே, பள்ளி விளையாடல்..
ஆசானுக்கு பயந்துகொண்டே முட்டிக்கால் போடல்
எண்ணிரண்டு வயதுவந்தால், கண்ணுறக்கம் இல்லையடா
ஏகப்பட்ட சப்ஜெக்டுகள் உயிரை எடுக்குமடா
தீராத தொல்லையடா

மாறும்.. பிள்ளை மனம் மாறும்.. குழப்பங்கள் நேரும்
கன்னிமுகம் கண்டுவிட்டால், கண்ணுறக்கம் ஏதடா
கவிஞன் தானென்று கவிஎழுதச் சொல்லுமடா
தான் நினைத்த காதலியை சேர வரும்போது
காதலியே அதை மறுத்தால், கண்ணுறக்கம் ஏதடா
இரவெல்லாம் கண்ணீர் விட்டு தாடி வளர்க்கனும்டா

ஆபிஸுக்கு போகணும்டா, நாயா உழைக்கணும்டா
லேட் ஹவர்ஸ் போட்ட பின்னே, கண்ணுறக்கம் ஏதடா
மாலையிட்ட மனைவி வந்து மனையில் புகும்போது
பழைய காதலியை இரவோடு மறக்கனுமடா..

ஐயிரண்டு திங்களிலும் (மனைவி) பிள்ளைபெறும்போது
துணையாக நீ இருந்து ஒத்தாசைகள் புரியனும்டா
அழுகிற குழந்தைக்கு டையப்பர் மாத்தனும்டா
அதன் அழகுப் புன்னகையின் சுகத்தை உணரனும்டா

ஊடல்கள், கூடல்களில் குடும்பம் உருளுமடா
சந்தோஷம் ஏமாற்றம் இரண்டும் இருக்குமடா
இரண்டுக்கும் ஒற்றுமையாய் கண்ணுறக்கம் இல்லையடா
கண்ணுறக்கம் இல்லையடா..

கை நடுங்கி கண் சுருங்கி கால்களும் தளரும்
காணாத தூக்கமெல்லாம் பின்பு வந்து சேரும்
வாழ்ந்த வாழ்க்கையை ஓட்டிப் பார்த்தால்,
கண்கள் தானாய் மூடும்.
கண்கள் தானாய் மூடும்..

இனி...

2009-05-24T16:25:00.000-07:00

தேர்தல் முடிந்துவிட்டது. ஐ.பி.எல் (IPL)லும் முடிந்துவிட்டது. இலங்கையிலும் சண்டை ஓய்ந்துள்ளது. பாகிஸ்தான் SWAT குறித்து ஏதோ நடவெடிக்கை எடுக்கும் போல் உள்ளது.. ஆக, அனைத்து விதமான முக்கியமான செய்திகளும், இன்றைக்கு எழும்போது இல்லை.

இனிமேல் நாமாக எழுதினால்தான் உண்டு.

ஒரு வழிப்பாதை

2009-05-19T16:28:00.000-07:00

ஓட்டுப் போட்டு சரைத்தேன்...

2009-05-12T23:06:00.000-07:00

காலையிலேயே ஓட்டு போட்டுவிட்டேன். அங்கே கைவிரலில் மை தடவ உட்கார்ந்திருந்தவர், சிரத்தையாக ஒவ்வொருவர் நகத்தையும் க்ளீன் செய்துவிட்டு, அதற்குப் பிறகு மை தடவி விட்டார். என்னுடைய முறை வந்த போது, நமுட்டு கடித்துக்கொண்டு நக பாலிஷ் இடுவதுபோல இட்டார். விரல் நுணி முழுவதும் கரு நீலத்துக்கு மாறியது. ஜாதகம் எழுதும்போது ஒரு கணக்கு போடுவார்கள்... அதாவது கர்ப காலத்தில் நாம் கழித்த காலம் என்றும் எஞ்சி இருக்கும் தசா புக்தி என்றும் கணக்கு போடுவார்கள். அப்படி அந்த கர்ப காலத்தில் கழித்த காலம் அத்தனைக்கும் சேர்த்து மை இட்டது மாதிரி இருந்தது, என் இடது கை ஆட்காட்டி விரல்.

பின்னர் மறைவாக வைக்கப்பட்டிருந்த வோட்டு இயந்திரத்தின் முன் நின்று, பட்டனை அமுக்குவதற்கு முன் சாமி கும்பிடவேண்டுமா என்று யோசித்து, பின் ரஜினிகாந்த் சொன்ன "ஆண்டவனே வந்தாலும் காப்பாத்த முடியாது !" என்ற டையலாக் ஞாபகம் வந்து அனிச்சையாக அந்த மூன்றாவது பொத்தானை அமுக்கிவிட்டேன்.

பல கரைவேட்டிகளின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானம் செய்யும் ஒரு காரியத்தில், என் எதிர்காலமும் அதில் அடங்கியிருக்கும் காரணத்தால் கலந்து கொண்டேன். வீட்டிற்குச் சென்று பார்த்தால், கமலஹாஸனுக்கு வோட்டு இல்லை என்று செய்தி ஒளிபரப்பாகிக்கொண்டு இருந்தது.

அதைப் பார்த்தவுடன் எந்தவிதமான சமுதாயக் கோபமும் ஏற்படாமல், அவரை மாதிரி தாடி வைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற ஆசை ஏற்பட்டது. அதற்கேற்றார் போல் தாடியும் கொஞ்சமாக வளர்ந்திருந்ததால், ஒரு அரை மணி நேரப் ப்ரயாசையில் "உன்னைப்போல் ஒருவன்" ஸ்டைல் முகத்தில் தென்பட்டது. தைரியம் உள்ளவர்கள் இங்கே க்ளிக் செய்யவும்.

அதன் பின் சிகையை இன்னும் கொஞ்சம் சீரமைத்தால் தேவலை என்று தோன்றி அந்த வேளையில் திறந்திருக்கும் ஒரு சலூனுக்குள் நுழைந்தேன். முடிவெட்ட ஆரம்பித்தவர் பேச ஆரம்பித்தார். "என்ன சார் ! பலம்மா வோட்டு போட்டுட்டீங்க போல.. !" என்றார்.. வேளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்த அந்தக் கருநீல விரலை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டு, ஆமோதிப்பதுபோல சிரித்தேன்.

"எனக்கு ஓட்டு திண்ணனூர்ல சார்.. காலேல கடைய திறந்துட்டு ஒரு எட்டு கஸ்டமர்ங்கள பார்த்துட்டு, பதினோறு மணிக்கு கடைய சாத்திட்டு அங்கே போய்ட்டு ஓட்டு போட்டுட்டு... திரும்ப வந்து இப்பொதான் கடைய திறக்கறேன்... கரெக்டா நீங்க வந்தீங்க.."

"ஓ.." என்று சொல்லிவிட்டு.. "கொஞ்சம் மீடியமா கட் பண்ணிடுங்க" என்றேன்.

ஒருவேளை என் கம்பெனியில் இன்று லீவு விடவில்லை என்றால் நான் வோட்டு போட்டிருப்பேனா என்பது சந்தேகமே..

சலூன் கடைக்காரர் விடாமல் தான் வோட்டுப்போட்ட அனுபவங்களை அளவளாவிக் கொண்டிருந்தார். தான் எப்போதுமே வெற்றி பெறும் கட்சிக்குத்தான் வோட்டுப் போடுவார் என்றும், இந்த முறையும் அது நடக்கும் என்றும் சொன்னார்.

"அவுரு வந்தாருன்னா, நல்லது செய்வாருங்க.." என்று நம்பிக்கையோடு சொன்னார். அவர் வோட்டின் பிரதிபலன் நாளையிலிருந்தே அவருக்குக் கிடைக்கப்போவது என்ற எண்ணம் அவருக்கு இருப்பதாகத் தோன்றியது. அவரைப் போல எனக்கும் நம்ப வேண்டும் என்று ஆசை.

பைசா கொடுத்துவிட்டு வெளியே வந்தால் அந்த அமைச்சர் தலைக்கு மேல் கைகளால் கும்பிட்டபடி நின்றிருந்த போஸ்டர் தென்பட்டது. சலூனுக்கு உள்ளே பார்த்து சிரித்தேன்.. "போய்ட்டு வாங்க சார் !" என்றார்.

மாற்றம் மட்டுமே மாற்றமில்லாதது என்பது இல்லை. ஏமாற்றமும் மாற்றமில்லாதது என்று தோன்றியது.

Everybody loves ஸ்ரீகுமார் !

2009-05-02T21:28:00.000-07:00

Heavily inspired by "Everybody Loves Raymond"

"ஐ ஹேட் யூ !!" என்ற குரல் கேட்கிறது, இடதுபுறத்திலிருந்து.

வெளிச்சம். ஒரு மத்திய தர ஃப்ளாட்டின் ஒரு ஹால் தெரிகிறது. நடுவில் மூன்று பேர் அமரக்கூடிய ஒரு சோபா. அதன் மீது இன்றைய நியூஸ் பேப்பர்.. அதன் மீது டி.வி. ரிமோட் தலைகுப்புற வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன் முன்னே ஒரு டீபா.. மேலே களேபரமாக புஸ்தகங்களும், நேற்றிரவு கழட்டிப்போட்ட துணிமணிகளும் ஒரு டெலிபோனும் தெரிகின்றன. ஆஃப் வொயிட் நிறத்தில் தெரியும் சுவர்களில் ஒரு பெரிய சுவர்க் கடிகாரம் ஒன்பதே கால் என மணி காட்டுகிறது. வலது புறத்தில் வாசற்கதவு தென்படுகிறது. இடதுபுறத்தில் சமயற்கட்டின் வாசல் தெரிகிறது.

"ஐ ஜஸ்ட் ஹேட் யூ,... !" என்று மறுபடியும் குரல் கேட்கின்றது. இடப்புற வாயில் வழியாக காதை மூடிக்கொண்டே ஸ்ரீ என்கிற ஸ்ரீகுமார் வெளிவருகிறான். காலர் இல்லாத சாம்பல் நிற டீ ஷர்டும் கறுப்பு நிற ஷார்ட்ஸும் அணிந்திருக்கிறான். ஹாலுக்கு வந்து கசங்கிய நியுஸ் பேப்பரை எடுத்து அவசரமாக படிக்கப் பிரிக்கிறான். ரிமோட்டை எடுத்து நம்மை நோக்கி அழுத்துகிறான். டி.வியில் கிரிக்கெட் இரைச்சல் கேட்கின்றது.

இடது சமயல் வாயில் வழியாக வஸந்தி சிகப்பு நிற சுடிதார், துப்பட்டா இன்றி வேகமாக வெளிவருகிறாள். எரிச்சலாக நம்மை நோக்கிப் பார்க்கிறாள். பின் பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீயைப் பார்க்கிறாள். கோபமாக கைகளை இடுப்பில் வைத்துக்கொள்கிறாள். சோபாவிலிருந்து ரிமோட்டை விருட்டென எடுத்து நம்மை நோக்கிக் காட்டுகிறாள். இரைச்சல் சப்தம் நிற்கிறது. ஸ்ரீ கவனிக்காமல் பேப்பரை புரட்டுகிறான். ரிமோட்டை சோபாவில் எறிந்துவிட்டு, ஸ்ரீயின் கையில் இருந்த பேப்பரைப் பிடுங்கி நடுவாகில் சுக்குநூறாகக் கிழிக்கிறாள்.

ஸ்ரீ என்கிற ஸ்ரீகுமார் இமைகொட்டாமல் அவளையே பயத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். எரிக்கும் பார்வையில் பாவனையாக மூச்சை இழுத்து வாங்கிக்கொண்டிருந்தாள் வஸந்தி.

கைகள் இரண்டையும் வானத்தை நோக்கி விரித்து "ஆதி மூலமே..." என்று கத்துகிறான் ஸ்ரீ.

"கரெக்ட்.. உன்னை இனிமே அந்த கடவுள்தான் காப்பாத்தனும். " என்று சொல்லி சோபாவில் இருந்த ஒரு குஷனை எடுத்து அவன் மீது எறிந்தாள், வஸந்தி.. தடுத்தபடி சாய்கிறான், ஸ்ரீ என்கிற ஸ்ரீகுமார்.

கட்...நிற்க.

பல மெகாசீரியல்கள் பார்த்துப் பழகிய உங்களுக்கு, கொஞ்சம் சிக்கனமாக முன்கதைச் சுருக்கம் சொல்ல விழைகிறேன். ஸ்ரீகுமார் பற்றியும் வஸந்தி பற்றியும் ஆயாசமாக கதையின் போக்கில் தெரிந்துகொள்ளலாம். ஆனால், முக்கியமாக நீங்கள் தெரிந்துகொள்ளவேண்டியது அவர்கள் இருக்கும் இந்த வீட்டைப் பற்றி. அதற்காக கொஞ்சம் கதையின் போக்கிலிருந்து வெளியேவந்து எந்தக் கதையின் ஆரம்பத்திலும் தோன்றும் இயல்பான அறியாமையை அகற்றிவிட்டு ஸ்ரீகுமார்-வஸந்தியின் சண்டை முடியும் முன் சேர்ந்துகொள்வோம்.

ஸ்ரீ என்கிற ஸ்ரீகுமார் வஸந்தியை லோல்பட்டு காதலித்துக் கல்யாணம் செய்துகொண்டான். இருவர் வீடும் எதிரெதிர் துருவங்கள். அதாவது ஒரே தெருவில் எதிரெதிர் வீடு. வடக்கு பார்த்து நின்ற வீடு ஸ்ரீயின் அப்பா வேதமூர்த்தியினுடையது. தெற்கு பார்த்து நின்ற வீடு வஸந்தியின் அப்பா தாமஸ் ஆல்வரன்ஸினுடையது. தந்தைகள் இருவரும் நெடு நாள் நண்பர்களாக இருந்தார்கள் (இறந்தகாலம்).

ஸ்ரீயின் வீட்டில் பாதி மனதாக ஒத்துக்கொண்டார்கள். வஸந்தியின் வீட்டில் முழுமனதாக ஒத்துக்கொண்டு திருமணத்திற்குப் பின் பாதி மனதாக மாறிவிட்டார்கள். இரண்டிற்கும் காரணம் அம்மாக்கள். மிசஸ் கோமதி வேதமூர்த்தியும் மிசஸ் டெய்சி தாமஸும் சில சமயம் இழைவார்கள்.. சில சமயம் குழைவார்கள்.. பாக்கி சமயங்களில் கிழி கிழி என்று கிழித்துவிடுவார்கள். யதார்த்தமான பல மிடில் கிளாஸ் அண்டை அயலார் நட்பு மாதிரிதான் இவர்களுடையதும்.

கல்யாணம் இந்து முறைப்படி நடந்தது. வஸந்தி எதிர்வீட்டுக்கு புகுந்தாள். வஸந்தியை மருமகள் என்ற முறையில் எதிர்பார்க்காததாலும், தன் உத்தம புத்திரனாகிய ஸ்ரீயை மயக்கிய மினுக்கி என்று நம்புவதாலும், இன்னும் முக்கியமாக அந்த டெய்சியின் மகளாக இருந்ததாலும் வஸந்தியை மனதிற்குள் கருவினாள். வஸந்தி இந்த விஷயத்தை வேறு விதமாக அனுகினாள். இன்கம் டேக்ஸைக் காரணம் காட்டி புதிதாக வீடு வாங்கி தனிக்குடித்தனம் போகலாம் என்ற யோசனையை அப்பாவி ஸ்ரீயின் ஞானத்தில் உதயமாகச் செய்தாள்.

ஸ்ரீயும் வஸந்தியும் தனிக்குடித்தனம் போனால்தான் நல்லது என்று ஒன்றுகூடி முடிவு செய்தார்கள். ஆனால், அதில் ஸ்ரீக்கும் வஸந்திக்கும் ஏக வருத்தம்.

காரணம், தனிக்குடித்தனம் போக இருவர் வீட்டிலும் முடிவு செய்த இடம் அதே தெருவில் வடமேற்காக வாசல் பார்த்திருக்கும் ஒரு ஃப்ளாட்டின் முதல் மாடியின் ஒரு வீட்டை. வேறு பெரிய வழி இல்லாததால், முப்பது இலட்ச ரூபாய்க் கடன் பத்திரத்தோடு க்ரஹப்ரவேசம் செய்தான் ஸ்ரீ என்கிற ஸ்ரீகுமார். வீட்டின் பெயர் "சமந்த பஞ்சகம்" என்று வைத்தார் வேதமூர்த்தி. யாருக்கும் புரியவில்லை.

இத்தனை கதாபாத்திரங்களில் அனைவருக்கும் உள்ள ஒற்றுமை, ஸ்ரீ என்கிற ஸ்ரீகுமாரை அனைவரும் சம அளவில் நேசித்தார்கள்.

இந்த முன்னுரை போதும் என்பதாலும், ஒரு நாளில் தோன்றி மறையும் இருபது சண்டைகளில் ஒன்றான மேற்கண்ட சண்டை முடியப்போவதாலும் இந்த உரையை இத்துடன் முடித்துக்கொண்டு மறுபடியும் ஹாலுக்குச் செல்வோம்.

வெளிச்சம்.

contd - next week.

மந்தம்

2009-05-02T02:15:00.000-07:00

Slow legal system hampers India's counter-terrorism moves: US

நிச்சயமான உண்மை இது.

2001 செப்டம்பர் பதினொன்று அன்று அமெரிக்க ட்வின் டவர்கள் சாய்க்கப்பட்டது. அதே ஆண்டு அக்டோபர் ஏழாம் தேதி அஃப்கானிஸ்தான் மீது குண்டு மழை பொழிந்தது அமெரிக்கா. அந்த முடிவு சரி தவறு என்ற விவாதங்களைத் தாண்டி, அந்த சமயத்தில் அந்த நாடு கோபப்பட்டது நியாயமே.

நமது நாட்டுக்குள் ஒரு இரவில் அனாயாசமாக நுழைந்து, இந்த நாட்டையே மூன்று நாட்கள் பதைபதைக்க வைத்த அந்த மோசமான நவம்பர் இருபத்து ஆறாம் நாள் முடிந்து ஏறக்குறைய ஐந்து மாதங்கள் ஓடிவிட்டன.

நமது அதிகபட்ச reaction பாகிஸ்தானுடன் அறிக்கை போர் நடத்துவது. தார்மீகப் பொறுப்பேற்று ராஜினாமா செய்வது. அனுதாபப்பட்டது. உள்துறை அமைச்சகத்தை சீர்படுத்துவது.

பிடிபட்ட "கசாப்" என்கிற தீவிரவாதி கோர்ட்டிடம் வாசனை திரவியங்கள் கேட்கிறான். அமிதாப் பச்சன் டிவிடி கேட்கிறான். காலாற நடைபயில சுதந்திரம் கேட்கிறான். இன்னும் கொஞ்சம் போனால் விலை மகள் கேட்பான். சட்டத்தில் இடம் உண்டா என்று வக்கீல்கள் மண்டையைச் சொறிந்து கொள்ளவைப்பான்.

பொறுக்கி *********** ராஸ்கல்.

அவனை நாம் நீதிமன்றத்துக்கு அழைத்துச் செல்வது எதற்காக என்று இன்னும் புரியவில்லை. அவன் ஒரு பாகிஸ்தானி என்று பாகிஸ்தான் வேண்டா வெறுப்பாக ஒப்புக்கொண்டாகிவிட்டது. ஒன்று ஒப்படைக்க வேண்டும்.. அல்லது முடியாது என்று சொல்லி இங்கே execute செய்ய வேண்டும்.. எதையும் யோசித்துத் தான் செய்யவேண்டும் என்றால் எத்தனைக் காலம் இழுத்தடிப்பது.

இது மோசமான ஒரு எடுத்துக்காட்டு இல்லையா ? ஒரு ~~தீவிரவாதச் செயல்~~.. மன்னிக்கவும் பயங்கரவாதச் செயல் செய்த ஒருவன் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறான். அவனுக்கு என்னென்ன சோடசோபன உபசாரங்கள் வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் காது கொடுத்துக் கேட்கிறது.

வெட்கம்.

யாவரும் நலம்

2009-05-02T01:51:00.000-07:00

My Athimber and his grandson

2009-04-23T18:27:00.000-07:00

ரொம்ப நேரம் காத்திருந்து இந்த போட்டோவை எடுத்தேன். ஃப்ளூக் ஷாட் இல்லை.

சில போட்டோக்கள் அது எடுக்கப்பட்ட காலத்தைத் தாண்டி பொக்கிஷங்கள் ஆகின்றன. இந்த போட்டோவும்தான்.. என் அத்திம்பேருக்கும், அவர் பேரனுக்கும் .. and of course, எனக்கும்.

பறவையைக் கண்டான்...

2009-04-15T16:13:00.000-07:00

விரோதி வெண்பா

2009-04-13T18:05:00.000-07:00

நீடு விரோத நிலத்தின் மழைமிகுதி
மேடு காடெல்லாம் விளைவுண்டாம்- நீடும்
அரசர் பேராலே அழியும் உலகம்
திரமிகு நோய் சேருமெனச் செப்பு

-

ஒவ்வொரு தமிழ் வருடத்திற்கும் ஒரு வெண்பா உள்ளது. அந்த ஆண்டின் பலன்களை ரத்தினச்சுருக்கமாக சொல்வது இந்த வெண்பா. மேலே காண்பது இந்த புது வருடத்தின் வெண்பா !

கொஞ்சம் கஷ்டம்தான் போல !

அனைவருக்கும் தமிழ்ப் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்